Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

We'll always have Paris...

Επειδή στον παρανοϊκό κόσμο που ζούμε, η βλακεία και η χαζομάρα έχει χτυπήσει κόκκινo, πρέπει να βρίσκουμε κάποια πράγματα που να αξίζουν ώστε να μπορέσουμε να κρατηθούμε στα λογικά μας ή έστω να ξεχαστούμε λιγάκι.
Αναζητώντας μια καλή είδηση λοιπόν έπεσα πάνω στην παρακάτω.
Από τις 31 Μαΐου η θρυλική ταινία Casablanca επανακυκλοφορεί με αφορμή την επέτειο των 70 χρόνων.
Και φυσικά δεν θα μπορούσα να κάνω μια ανάρτηση αφιέρωμα σε αυτή την αριστουργηματική ταινία.


Τι είναι αυτό άραγε που κάνει μια ταινία να είναι τόσο αγαπητή 70 χρόνια μετά; Γιατί όσες φορές και να την δω δεν την βαριέμαι; Ποιο είναι αυτό το μαγικό στοιχείο που έχουν κάποιες ταινίες που σε μαγνητίζει;
Να σας πω...ΟΛΑ!. Ναι, αυτή η ταινία τα έχει όλα. Δράση, πόλεμο, αδιέξοδα, μα πάνω απ' όλα έχει ένα παράφορο παράνομο έρωτα. Είναι μια ταινία που στηρίζεται στην απίστευτη υποκριτική ικανότητα των δύο πρωταγωνιστών της, οι οποίοι κάνοντας κυριολεκτικά κτήμα τους το σενάριο, ζουν τον απόλυτο έρωτα μέσα στα χαλάσματα του πολέμου.
Όλες οι σκηνές έχουν απίστευτη δύναμη, μα αυτή που θα ξεχώριζα είναι αυτή που η Ίλσα παρακαλεί τον πιανίστα Σαμ να της παίξει ένα γνώριμο τραγούδι, το As Time Goes By με την κλασσική πλέον φράση ''Play it once, Sam. For old times' sake''. Και αυτός υποκύπτοντας στις πιέσεις της, παίζει το τραγούδι στο πιάνο, για να τον σταματήσει ο Ρικ λέγοντας του ''Sam, I thought I told you never to play...'' και να ακολουθήσει εκείνη η υπέροχη στιγμή που τα βλέμματα τους συναντιούνται μετά από καιρό.


Γιατί αυτό που κυριαρχεί και πραγματικά σαγηνεύει στην ταινία είναι τα βλέμματα που ανταλλάσσουν ο Ρικ και η Ίλσα. Γεμάτα απόγνωση για τις μέρες που έρχονται και νοσταλγία για τις μέρες που έζησαν. Συνεπαρμένοι και οι δυο σε έναν αδιέξοδο έρωτα, φτάνουν σε ένα ακόμα πιο αδιέξοδο φινάλε, που στην ουσία κάνει και τους δύο δυστυχισμένους.
Είναι όμως στ΄ αλήθεια δυστυχισμένοι; Μπορείς άραγε να πεις ότι είσαι δυστυχισμένος όταν έχεις νιώσει τόσο έντονα συναισθήματα, έστω και αν δεν θα ξαναδείς τον άνθρωπο που στα προκάλεσε;
Μήπως τελικά αυτό που έχει σημασία είναι ότι... We'll always have Paris...;


Αν δεν έχετε δει αυτή την ταινία, αφιερώστε λίγο χρόνο από την ζωή σας να την δείτε. Κερδισμένοι θα βγείτε και όχι χαμένοι.
Αν την έχετε δει, ευκαιρία να την ξαναδείτε.
Όπως και να έχει πάντως, μια τέτοια ταινία πάντα θα μας κάνει να αισθανόμαστε λίγο πιο κοντά στην ανθρώπινη υπόστασή μας και θα μας κάνει να καταλάβουμε τι είναι αυτό που πραγματικά έχει χαθεί από τις ζωές μας. Το πάθος...

Λίγα λόγια για την ιστορία.
Η ταινία βασίστηκε στο θεατρικό έργο «Everybody comes to Rick's». Γυρίστηκε το 1942 από τον σκηνοθέτη Michael Curtiz, με πρωταγωνιστές τον Humphrey Bogart και την Ingrid Bergman. Κατέκτησε 3 βραβεία Όσκαρ (διασκευασμένου σεναρίου, σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας) και ήταν υποψήφια για άλλα πέντε.

10 σχόλια:

  1. είναι μια ταινία που αγαπήθηκε πολύ.
    ευτυχώς που επανακυκλοφορεί.
    καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πράγματι, μια αξέχαστη ταινία! Ευχαριστώ για τα βιντεάκια.
    Αγαπητή Μαρία, δυσκολεύομαι πολύ να γράψω σχόλιο στο μπλογκ σου, διότι κολλάει το δίκτυο. Δεν ξέρω τι συμβαίνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσους ρώτησα δεν έχουν θέμα. Εγώ πάντως έστειλα στην google ένα mail. Αλλά μάλλον είναι θέμα ip.
      Καλό ξημέρωμα.

      Διαγραφή
  3. Αχ είναι απ' τις πολύ αγαπημένες ταινίες...
    Play it Sam......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Την έχω δει , ξαναδεί, ξαναδεί, την είχα αγοράσει σε VHS από το Λονδίνο το 1998 όταν πήγα εκεί, χωρίς υπότιτλους φυσικά, και έχω και το soundtrack της σε CD.

    Να πω και άλλα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ταινιαρα! Απο τις πιο καλες ταινιες που εχω δει ποτε μου! Πραγματα μια ταινια αριστουργημα.

    Οσο για την αδιεξοδο ερωτα τι να πω πετουνια μου? Εχει και αυτος την γοητεια του δεν νομιζεις? Ετσι οπως το λες ειναι νομιζω, παντα κατι μενει να σου ζεσταινει την καρδια ακομα και αν ο ερωτας εφυγε και χαθηκε.

    We will always have a Paris...in our hearts θα προσθεσω εγω! Γιατι ο ερωτας ειναι ομορφος ανεξαρτητως αποτελεσματος Φιλια πολλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, πάντα θα έχουμε το Παρίσι και αυτό με καθησυχάζει. Και αυτό που ζούμε είναι τελικά αυτό που αξίζει.
      Καλήμερα και φιλιά.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα