Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

Μονάχα εσύ, γλυκιά μουσική.


Γράφω σε αυτό το μπλογκ (δικά μου κείμενα) περίπου 8 μήνες. Για διάφορα θέματα, αλλά πάντα τα συνδυάζω με κάποιο τραγούδι. Και σκέφτηκα ότι έχω γράψει για τόσα πράγματα και δεν έχω γράψει πότε για την μεγάλη μου αγάπη, τον καλύτερο εραστή, για την πιο πιστή μου φιλενάδα... την μουσική. 
Η μουσική θα έλεγα ότι με συντροφεύει από μωρό. Είναι ίσως επειδή ο μπαμπάς μου την αγαπούσε το ίδιο και υπήρχε στο σπίτι μας όπως το ψωμί και το γάλα. Αρχές δεκαετίας του '80, θυμάμαι είχαμε ένα παλιό τετράγωνο κασετόφωνο. Έπαιρνε μόνο μία κασέτα. Εκεί άκουγε τα λαϊκά τραγούδια από κασέτες που είχε φέρει από τα καράβια. Αυτό που δεν θα ξεχάσω πότε σαν ήχο, και είναι ίσως ο πρώτος ήχος που θυμάμαι στα αυτιά μου, είναι το τραγούδι ''δε θέλω την συμπόνια κανενός'' τραγουδισμένο από ''τα παιδιά απ την Πάτρα''. Και θυμάμαι σαν παιδάκι το άκουγα συνεχώς.


Μετά αποκτώντας και εγώ μουσική προσωπικότητα, στράφηκα σε δικές μου επιλογές. Και ήταν η ποπ ελληνική έκρηξη, που ακολούθησε την ξένη. Πάρτι, μπλουζ, παρδαλά ρούχα και μαλλιά αφάνα. Προτιμούσα τα ελληνικά, όχι ότι με άφηναν αδιάφορη και τα ξένα. Μέχρι τότε η μουσική ήταν για μένα ένας τρόπος διασκέδασης και τίποτα παραπάνω.


Στις αρχές τις δεκαετίας του '90, καθώς έμπαινα και στην εφηβεία, δεν με χώραγε ο τόπος. Το αντιδραστικό του σπιτιού, που έλεγε και ο μπαμπάς μου. Και ενώ όλες οι φίλες μου ασχολιόταν με το 1992 του Ρουβά και με την Μέλισσα του Μπίγαλη, εγώ χανόμουν σε άλλα μονοπάτια. Δεν μπορούσα να εκφραστώ πλέον με αυτού του είδους την μουσική. Είχα μια φωτιά μέσα μου και αυτά τα τραγούδια δεν μπορούσαν να την σβήσουν. Και έτσι άρχισα να ψάχνομαι. Να σκαλίζω δύσκολες μουσικές και στίχους. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Αυτή η μουσική με καλούσε. Και γω απλά την ακολούθησα. 


Εδώ να ανοίξω μια μικρή παρένθεση και να πω ότι αυτή η φωτιά της γενιάς μου, αυτή η αναζήτηση του κάτι άλλου, ήταν αυτή που έφερε στην επιφάνεια όλα αυτά τα ροκ συγκροτήματα και όχι μόνο. Ο κόσμος ξεκίνησε να ζητά και να απαιτεί κάτι άλλο από αυτό που του πλάσαραν τα μίντια. Κάτι πιο εναλλακτικό, όχι αποκλειστικά ροκ βέβαια. Και τότε άρχισαν να κάνουν επιτυχία λίγο πιο αντεργκράουντ μουσικοί (Μάλαμας, Θ.Παπακωνσταντίνου, Τρύπες κ.α.) και η μουσική τους να αφορά περισσότερο κοινό.



Στις αρχές τις δεκαετίας του '00 μετά από μια μεγάλη ήττα που ένιωσα μετά την διάλυση των Τρυπών και στην συνέχεια και πολλών άλλων συγκροτημάτων, έχασα τον δρόμο μου. Ήταν και η περίοδος που άρχισα να χάνω και πράγματα από την ζωή μου. Οι άνθρωποι που αγαπούσα έφευγαν και από την ζωή και από την ζωή μου και έβλεπα ότι σιγά σιγά όλα τελείωναν. Τίποτα από όλα αυτά που ζούσα δεν θα κρατούσε για πάντα. Σταμάτησα να ακούω μουσική. Ένοιωθα ότι με πρόδωσε. 


Πέρασα ένα μεγάλο διάστημα που άκουγα μόνο ξένη μουσική. Δεν ήθελα να ακούσω τίποτα ελληνικό. Δεν ψαχνόμουν. Ότι έπαιζε το ράδιο. Μέχρι που πάλι η φωτιά που ένιωθα ως έφηβη ξαναφούντωσε μέσα μου. Και τότε πλέον υπήρχαν πολλά πράγματα για να την ταΐσω και να μείνει αναμμένη.


Από και πέρα η μουσική έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, χαρακτήρισε όλη μου την υπόσταση και ακολουθεί μέχρι σήμερα και συντροφεύει όλες μου τις πράξεις και όλες μου τις δραστηριότητες. Δεν μπορώ να διανοηθώ καμία χαρά, καμία λύπη, κανένα έρωτα, κανένα χωρισμό χωρίς την μουσική. Όλα μοιάζουν πιο γλυκά, πιο υποφερτά, πιο έντονα με αυτήν συντροφιά.
Μα για σκεφτείτε λίγο. Τι θα ήταν ο έρωτας χωρίς την μουσική; Τι θα ήταν η φιλία χωρίς τα τραγούδια; Πόσο έντονη θα μπορούσε να γίνει η αγάπη χωρίς τις μελωδίες; Ακόμα και το φαγητό γίνεται πιο νόστιμο όταν το μαγειρεύεις με μουσική ή όταν το τρως με μουσική. Και το κρασί; Πόσο γλυκόπιοτο γίνεται μαζί της; Μα πόσο βαρετά θα ήταν όλα δίχως αυτή. Χωρίς αυτό το συναίσθημα που πλημμυρίζει την καρδιά όταν νιώθεις ότι ένα τραγούδι σε αγγίζει βαθιά. 
Και πως θα μπορούσες να επαναστατήσεις χωρίς τραγούδια; Και δεν μιλώ για πολιτικές επαναστάσεις, που και εκεί έπαιξε και παίζει μεγάλο ρόλο. Αλλά για του καθένα, την προσωπική επανάσταση. Την επανάσταση την ψυχής. Οι νότες και οι στίχοι θα σου φουντώσουν το μέσα σου ή θα στο καταλαγιάσουν. Και μαζί της ,πιο εύκολα, θα ψάξεις να βρεις αυτό που θέλει η ψυχή σου ή αυτό που τελικά δεν θέλει.
Και όλη αυτή η αναζήτηση της μουσικής, είναι από τα πιο γοητευτικά ταξίδια. Να ανακαλύπτεις καινούργιες μελωδίες, να λατρεύεις τραγούδια που δεν είναι επιτυχίες, να παρακολουθείς την εξέλιξη ενός καλλιτέχνη. Τόση όμορφη διαδικασία.
Έτσι λοιπόν μαζί σου θα βαδίζω από δω και πέρα. Να με νανουρίζεις τις νύχτες που δεν μπορώ να κοιμηθώ, να με κρατάς ξύπνια όταν θέλω. Να μου σκουπίζεις τα δάκρυα όταν είμαι θλιμμένη, να μου κάνεις την χαρά μεγαλύτερη.
Μονάχα εσύ, γλυκιά μουσική.


Την ανάρτηση την αφιερώνω στον αγαπημένο μου φίλο Αλχημιστή και στα μουσικά μας ταξίδια. 
Καλό ταξίδι παιδί μου και καλή αντάμωση ξανά.

13 σχόλια:

  1. Πολύ όμορφο κείμενο. Νοσταλγικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νοσταλγός το ροκ εν ρολλ που λένε...
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  2. Κάπως έτσι νοιώθω και εγώ!!:)

    Σε χαιρετω΄!!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ ωραία τα τραγουδάκια αλλά το τελευταίο θα λέγα πως με ''σακάτεψε''!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μαρία μου... δεν μπορεί να ναι αλλιώς...η μουσική είναι στο DNA μας...
    Μια όμορφη βδομάδα να έχεις!

    τι τραγούδι να σου πω...από τα αγαπημένα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Όνορφη αναδρομή!
    Με έκανες να θυμηθώ τα παλιά πικάπ με το αποσπώμενο καπάκι-ηχείο που μας είχαν φέρει κάποιοι θείοι μας μετανάστες από το Αμέρικα.
    Καζαντζίδης τραγούδια της ξενιτειάς οι γονείς, κλάσικ ροκ εμείς οι πιο πιτσιρικαραίοι.
    Με τον καιρό κατάλαβα την αξία των διαφορετικών ακουσμάτων και πόσο όλα μπορούν να δέσουν και να εκφράσουν τον άνθρωπο σε ανάλογες στιγμές της ζωής του.
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η μουσική και οι αναμνήσεις πάνε μαζί. Το ένα συμπληρώνει το άλλο.
      Καλησπέρα.

      Διαγραφή
  6. πολύ όμορφο.. χαίρομαι που ξαναβρήκες την μουσική!!... και χαίρομαι που ψαχνόσουν ως Μαρία... να είσαι πάντα καλά...με όμορφες μουσικές!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Χα, ξέρω η ανάρτηση είναι παλιά, αλλά έπεσα πάνω της και δεν μπορώ να μην σχολιάσω... Το πρώτο τραγούδι που με έκανε να πάω σε δικόπωλείο να γράψω κασέτα (θυμάσαι, τότε γράφαμε κασέτες...) στις αρχές της δεκαετίας του '80, ήταν το "Δεν θέλω την συμπόνια κανενός"...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα