Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Η αποκαθήλωση της ξενομανίας.


Και να που φτάσαμε λοιπόν συμπατριώτες μου, να αγοράζουμε όλοι ελληνικά. Στηρίζουμε τον τόπο μας. Ψάχνουμε κωδικούς χώρας προέλευσης, λιγοστεύουμε τις επισκέψεις μας στο Lidl ή ψωνίζουμε τα ελληνικά του προιόντα, πηγαίνουμε λαϊκή. Ξαφνικά τα ελληνικά προιόντα έγιναν πρώτη μας επιλογή. Επιλέγουμε ελληνικά, όχι μόνο στο σούπερ μάρκετ, αλλά και στα ρούχα, στα έπιπλα και σε οποιαδήποτε αγορά. Ακόμα και στις διακοπές μας, εκτιμήσαμε το χωριό μας και την όμορφή Ελλάδα. Μήπως είναι όμως αργά;
Τριάντα χρόνια απίστευτης ξενομανίας που οδήγησε σε ένα εμετικό τρόπο ζωής (lifestyle για να καταλαβαινόμαστε) μπορούν να ξορκιστούν σε λίγους μήνες; Μπορούν οι ντουλάπες μας να αδειάσουν και να γεμίσουν ξανά με προϊόντα της ψωροκώσταινας; Μπορεί να ξαναμπεί στο μυαλό μας η νοοτροπία ότι είμαστε πρώτα Έλληνες και μετά Ευρωπαίοι;


Το σχέδιο ήταν προκαθορισμένο και καλά μεθοδευμένο. Στις αρχές της δεκαετίας του 80, στην αρχή του καταναλωτισμού, η ξενομανία γεννιέται σαν ένας τρόπος ζωής που δίνει απατηλά στην ζωή μας στιλ και νόημα. Ξαφνικά μας κόβουν τα σουτιέν Μινέρβα, δεν μας αρέσουν τα ελληνικά τσιγάρα, δεν μας ζεσταίνουν οι κουβέρτες Νάουσα, το τσίπουρο είναι μπας κλας, η ρετσίνα μας ξινίζει, το Βig in Japan έχει μεγαλύτερη αξία από τον Χαριτοδιπλομένο. Και όλο αυτό χτίζεται γερά και σταθερά για να έρθουν να το επιβεβαιώσουν την δεκαετία του 90 τα κανάλια και τα περιοδικά ποικίλους ύλης και να το θεοποιήσουν αργότερα στην δεκαετία του 2000, για να έρθει να καταρρεύσει στις μέρες μας. Και να κάνει τόσο μεγάλο θόρυβο και να παρασύρει όλους μας και όλα σε ένα κατήφορο για τον οποίο έχουμε ΟΛΟΙ μερίδιο ευθύνης. Άλλοι μεγάλο ως πολιτικοί και άλλοι μικρό ως καταναλωτές.
Ποτέ ο Έλληνας και σαν καταναλωτής και σαν πολιτικός αλλά και σαν έμπορος/βιομήχανος/βιοτέχνης δεν στήριξε πραγματικά στην ελληνική αγορά. Με πραγματικό σχέδιο που θα είχε ως στόχο την ανάπτυξη. Ακόμα και οι επιδοτήσεις που δίνονταν και δίδονται ακόμα ήταν σαν ένα ξεροκόμματο για να σταματήσει να γαβγίζει ο σκύλος. Οι πολιτικοί τις έβλεπαν ως μέσο να κρατήσουν τους ψηφοφόρους τους, οι έμποροι/βιομηχανοι/βιοτέχνες ως εισροή χρημάτων με αναμφίβολη εκμετάλλευση και όχι για την τόνωση την παραγωγής ώστε να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί. Πρόσφορο έδαφος για ξένες αγορές. Και επίσης πρόσφορο και το μυαλό του Έλληνα για να φυτρώσει η ξένη αντίληψη και να αποτινάξει κάθε τι ελληνικό ως μίασμα και κατώτερης ποιότητος.


Και καθώς τα κανάλια και γενικά τα ΜΜΕ μπαίνουν ορμητικά στην ζωή μας, η προώθηση των ξένων προϊόντων γίνεται όλο και πιο έντονη και εύκολη. Το κακό είναι όμως ότι όλος αυτός ο τρόπος ζωής δεν παρουσιάστηκε ως μια εναλλακτική πρόταση, αλλά ως η μόνη πρόταση. Άρχισαν όλοι οι ειδήμονες που είχαν εντρυφήσει στο πως θα πρέπει να είναι η ζωή μας, να μας συμβουλεύουν για το τι είναι in, το τι είναι must, things to do και κολοκύθια με την ρίγανη. Μάθαμε τον Louis Vuitton, τον Manolo Blahnik και κάναμε μια ωραία και μεγάλη τρύπα στο νερό. Βέβαια για αυτούς τους ήρθε λουκούμι γιατί πλούτισαν (και ο Vuitton και η Μενεγάκη).
Και έτσι η ελληνικές βιομηχανίες σιγά σιγά έπαψαν να είναι ανταγωνιστικές. Όχι όμως βέβαια αποκλειστικά από την συμπεριφορά των καταναλωτών, αλλά ίσως και αυτές δεν μπόρεσαν ή δεν ήταν ικανές να αντιμετωπίσουν τους ανταγωνιστές τους, που τις περισσότερες φορές ήταν οικονομικοί κολοσσοί και μπροστά τους φάνταζαν μυρμήγκια. Γιατί οι ελληνικές βιομηχανίες δεν υστερούσαν σε τίποτα από άποψη ποιότητας ή τιμής, απλά ίσως υστερούσαν σε θέματα προώθησης και διαχείρισης. Και έτσι αυτοί οι κολοσσοί τόσα χρόνια συγκέντρωσαν τόσο πλούτο με αποτέλεσμα η κρίση να μην τους αγγίζει, ώστε να μπορέσουν να αποτελειώσουν το έργο τους, ρουφώντας και την τελευταία ελπίδα επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα.
Πριν χρόνια, στην προηγούμενη δουλειά μου, που την έκανα για αρκετά χρόνια, ερχόντουσαν πολλοί πελάτες με περιοδικά για το σπίτι, για να τους παραγγείλω αν μπορώ έπιπλα από την Ιταλία σνομπάροντας τα ελληνικά. Τα περιοδικά αυτά, καθώς τα περισσότερα είναι ευρωπαϊκής προελεύσεως, προωθούσαν το ιταλικό στιλ και το εκθείαζαν ως φοβερή στιγμή έμπνευσης και πρωτοτυπίας. Μα πως είναι δυνατόν σε μια χώρα που είναι για μένα, μια από τις κορυφαίες στον κόσμο στην παραγωγή επίπλου, να ζητάς ιταλικά έπιπλα; Αλλά αυτό ποιος το ξέρει; Αυτά τα περιοδικά έκαναν όλους αυτούς τους Ιταλούς σχεδιαστές τζάμπα μάγκες και παραγκώνισαν τους Έλληνες που δεν στερούνταν καθόλου φαντασίας, πρωτοτυπίας και ποιότητας. Και έφταναν να πληρώνουν ένα απλό σαλόνι καρέ τρεις φορές πάνω στην τιμή επειδή ήταν φτιαγμένο στο Μιλάνο και όχι στην Σκύδρα. Η εισροή κινέζικων επίπλων, η υποβάθμιση των διεθνών εκθέσεων και κυρίως η κρίση της οικοδομής, που από εκεί ξεκινάν όλα, αποτελείωσαν τον κλάδο. Πούλα τώρα λοιπόν το Ιταλικό σαλόνι κοψοχρονιά, για να φάνε τα παιδιά σου και κάτσε στο μπαουλοντίβανο της γιαγιάς σου.
Αναλωθήκαμε και χαθήκαμε σε μια προσπάθεια δυτικοποίησης της κουλτούρας μας. Θελήσαμε να γίνουμε Ευρωπαίοι. Και αυτό δεν είναι κατ΄ανάγκη κακό, αλλά είναι όταν έγινε σε βάρος της δικής μας κουλτούρας. Αποποιηθήκαμε τον ελληνικό πολιτισμό για να υιοθετήσουμε ένα άλλον, που στην ουσία δεν μπορεί να συγκριθεί με τον δικό μας από όλες τις απόψεις. Και έτσι οδηγηθήκαμε σε ένα κατήφορο που δυστυχώς δεν παρέσυρε μόνο μάρκες, ουτοπίες, μονδέλα, κλώσες, μάνατζερ, πορτιέρηδες, ζώδια, αλλά και αξίες, ιδανικά, τέχνη, πολιτισμό. Γκρεμιστήκαμε από τον θρόνο της απληστίας και της ματαιοδοξίας. Για να φτάσουμε να ζητάμε πλέον τα αυτονόητα, αυτά που τα είχαμε στα χέρια μας και τα διώξαμε.
Να κάνω μια ευχή για το τέλος. Ας αποτιμήσουμε ξανά τα κατεχόμενά μας. Μπορεί να χάσαμε τον πλούτο μας και την πολυτέλειά μας, αλλά ήμασταν στο πάρα πέντε να χάσουμε την ελληνικότητά μας και την αυθεντικότητά μας. Ας πολεμήσουμε και ας στηριχτούμε τουλάχιστον για αυτά, πριν είναι αργά, και ας συνεχίσουμε. Αυτά δεν θα μας προδώσουν.


Το μέλλον απ' το παρελθόν

Όταν λοιπόν την πρωτοείδε, ένιωσε πόσο ήτανε ξένος
Την αχρηστία των μαρμάρων και των γλυκών συγχορδιών
Τα ρούχα του και τα μαλλιά του μοιάζαν μιας άλλης ηλικίας
Ήταν κάποιος περασμένος κι αυτή ήταν τ άγνωστο παρόν.

Αυτή ήταν τα καινούργια στέκια με τον πορτιέρη που διαλέγει
Αυτή ήταν που άλλαζε τις θέσεις στις λίστες επιτυχιών
Ήταν το τέμπο «move your body» κι ήταν ο θάνατος της γλώσσας
Κι ήτανε μπιτ που σπάει με βία το έμμετρό του παρελθόν.

Τα δυο τους μάτια πάντως μοιάζαν, κάπου θα υπήρχε η ίδια ρίζα
Πως άρχισε μια κοινωνία, αυτή εν κινήσει, αυτός κυρτός
Δεν είχε δίλημμα σε κείνην θ απευθυνόνταν τα γραπτά του
Και ο ψαλμός του στο χορό της θα βγαινε τελετουργικός.

Η εποχή μύριζε θειάφι, παντού κυκλοφορούσε χρήμα
Και από τα κάμπριο που δονούνταν βρεγμένα ανέμιζαν μαλλιά
Η αγάπη μες σ αυτό το κάδρο ήταν του δρόμου οι πικροδάφνες
Έμοιαζε νάνε εκτός πεδίου μα υπήρχε μες τη μυρωδιά.

Της πρωτομίλησε με φόβο το βράδυ του γλυκού Σαββάτου
Που τα κανάλια δείχνουν σώου για να σκεπάσουν τη γιορτή
Σε κάποιο κλαμπ έξω απ' το χρόνο, τον κυκλικό που υπάρχει Πάσχα
Πήγε και τσούγκρισε τ αυγό της και σπάσανε κι αυτός κι αυτή.

Κι όταν φιλήθηκαν εκείνη ένιωσε πόσο ήτανε ξένη
Την αχρηστία του ωροσκοπίου και των καλών συγκυριών
Ένιωσε μια καινούρια οδύνη να ξετυλίγει τα μαλλιά της
Κι ένα αεράκι να της φέρνει το μέλλον απ το παρελθόν

Μια πολύ πετυχημένη προσπάθεια για την περιγραφή της ξενομανίας είναι το παραπάνω τραγούδι του Φοίβου. Καλή ακρόαση.

8 σχόλια:

  1. Aν και το φαινομενο ηταν αρκετα παλιοτερο..Γενικα συμφωνω με οσα γραφεις...
    Σημερα πρεπει να κανουμε τον εξης αγωνα...!!
    ΑΠΕΧΘΕΙΑ σε ολα τα εισαγωμενα..Ενισχυση των ντοπιων προιοντων..
    Αγκαλιαστε με αγαπη τα παραδοσιακα προιοντα του τοπου σας...
    Ψωνιστε απο μικρα μαγαζια..Δωστε δουλειες και προοπτικη στην ελληνικη παραγωγη...
    Δεν ειναι μονο εθνικο καθηκον...!!
    Ειναι και συμφερον πλεον...!!
    Η επανασταση μας..Ας αρχισει απο κει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι είναι πιο παλιό, από τότε που γράφτηκε το τραγούδι που λέει ο Λουκιανός. Απλά την δεκαετία του 80 γίνεται πιο έντονο.
      Ο επιμένων ελληνικά λοιπόν κερδίζει.
      Καλημέρα.

      Διαγραφή
  2. Ο Λαυρέντιος Γκεμερέυ στο βιβλίο του η Δύση της Δύσης λέει ότι η ξενομανία μπορεί να σκοτώσει τον ελληνισμό και παραλίγο να τα καταφέρει!Υπάρχει χρόνος ακόμα για αλλάγη,πάντα υπάρχει χρόνος για αλλάγη!Ο χαμένος τα παίρνει όλα και εκει στηριζόμαστε!

    Διότι για άλλη μια φορά θα τη γλιτώσουμε στο παρά τρίχα όσο και να σκυλιάζουν και να αφρίζουν οι ξένοι!

    Χαιρετώ!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γλένταγες στους ουρανούς με ζάρια και χαρτιά
      και ξάφνου στα σκοτάδια μας γκρεμίστηκες με φόρα.
      Για να δούμε, θα την γλιτώσουμε;
      Φιλιά.

      Διαγραφή
  3. Καλά, φοβερή η διαφήμιση με τον Παπαναστασίου. Ακόμα και οι διαφημίσεις κάποτε ήταν, πώς να το πω, πιο αφελείς, όχι τόσο ύπουλες, άλλο θέμα αυτό.

    Λοιπόν, συμφωνώ γενικά. Αλλά μόνο για τα προϊόντα μας που είναι πραγματικά καλύτερα - και είναι πολλά - ενώ δυστυχώς κάποιες άλλες βιομηχανίες ή βιοτεχνίες που είχαμε, για πολλούς και σχεδιασμένους λόγους υποβαθμίστηκαν. Μια φορά ένας έμπορος παπουτσιών που τον ρώτησα, μου είπε πως την ελληνική παραγωγή παπουτσιών - που είχαμε εξαιρετικά κάποτε, το θυμάμαι δηλαδή κι εγώ - την κατέστρεψαν αυτοί οι μεγαλέμποροι, αυτά τα πολύ γνωστά μαγαζιά παπουτσιών που είναι στην Ερμού, το Κολωνάκι και τις άλλες κεντρικές αγορές της χώρας,τα μεγάλα ονόματα του χώρου. Δεν θυμάμαι όμως πώς ακριβώς μου είπε οτ έγινε αυτό. Και τις τελευταίες δεκαετίες δεν βρίσκεις ίχνος καλού ελληνικού παπουτσιού, που ήταν κάποτε και πολύ καλά και προσιτά.

    Αλλά ένα προϊόν που δεν είναι καλό, δεν μπορείς να το αγοράσεις. π.χ. τα σουτιέν που λες είναι σίγουρο πως δεν μπορείς να φοράς κάτι που δεν σε βολεύει.

    Αλλά αυτόν τον Manolo... κάτι δεν το ξέρω Μαράκι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σαφώς και κάποιες εταιρίες έκλεισαν διότι χάλασαν την ποιότητά τους ή το προϊόν τους έπαψε να αφορά την αγορά.
      Αυτό που λες με τα παπούτσια είναι αυτό που περιγράφω. Όταν έρχεται ο Μανόλο, που δεν χάνεις και τίποτα που δεν τον ξέρεις, με τα τεράστια κεφάλαια και την τεράστια διαφήμιση, τι να σου κάνει και ο βιοτέχνης που βγάζει παπούτσια στο Μπουρνάζι, που δεν αποκλείεται να είναι της ίδια ή καλύτερης ποιότητας. Και αυτό ισχύει για όλους τους κλάδους, για όλα τα μικρά μαγαζιά και εργοστάσια. Τους έφαγε το κεφάλαιο.

      Η διαφήμιση αυτή έγινε μετά από την ταινία ''Λαλάκης ο εισαγόμενος΄΄, η οποία μου αρέσει πολύ.
      http://www.youtube.com/watch?v=7Po2bbjymHQ

      Διαγραφή
  4. Απο τοτε που η ελλαδα εγινε ανεξαρτητο κρατος και αρχισε να πατα στα ποδια της μετα απο πολεμους και εμφυλιους, θεωρησαμε καλο ως κρατος να διαγραψουμε γρηγορα γρηγορα οτι μας εκανε διαφορετικους σαν λαο και να τρεξουμε να βουτηξουμε μαζι με τους αλλους ευρωπαιους στην απιστευτη σουπα της δηθεν προοδου. Και ετσι προσπαθησαμε αποτομα και βαναυσα να τρεξουμε να προλαβουμε τους αλλους ευρωπαιους για να μην μας πουν καθυστερημενους και φτωχογειτονια της ευρωπης. Τελικα καταληξαμε να εχουμε χασει οτιδηποτε ελληνικο, η παραδοση να ειναι απλα μια ανεγκεφαλη διαδικασια που περνα απο γενια σε γενια χωρις κανενα νοημα και χωρις καμια συνεχεια, και οταν νιωθουμε οτι μας θιγουν να φωναζουμε we are hellenes και οχι greeks και αλλα τετοια φολκλορ. Αφου τα φεραμε ολα αυτα στο κεφαλι μας, μαθαμε στα παιδια τα αγγλικα για να γινουν πρωτευουσιανοι και δηθεν ενω δεν ηξεραν καν τα ελληνικα ερχομαστε τωρα να εχουμε και αξιωσεις απο τους ευρωπαιους, εμεις που τους ακολουθουσαμε τυφλα τοσα χρονια. Τι να πεις. Δεν πιστευω οτι αλλαζει γρηγορα αυτο. Θα περασουν δεκαετιες και αν κααταφερουμε ποτε να ξαναβρουμε την ελληνικοτητα μας. Τα φιλια μου πετουνια μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο καθένας μας ατομικά ας αναζητήσει τον πραγματικό Έλληνα που έχει μέσα του.
      Φιλιά μικρέ μου Αλχημιστή.
      Καλημέρα.

      Διαγραφή

Σας παρακαλώ πολύ να γράφετε με Ελληνικούς χαρακτήρες και οι σχολιασμοί σας να μη ξεφεύγουν απο τα όρια της ευπρέπειας. Σχόλια τα οποία περιέχουν ύβρεις και greeklish, θα αποκλείονται. Ευχαριστώ.

τελευταία άρθρα