Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν.

Γιουσουρούμ
Στίχοι-Μουσική: Άσιμος Νικόλας
Βγήκαμε που λέτε την Κυριακή και 'μεις σαν παιδιά(λέμε τώρα) για να διασκεδάσουμε. Δεν δυσκολευτήκαμε και πολύ να βρούμε να κάτσουμε γιατί τα περισσότερα μαγαζιά ήταν άδεια. Το ψοφόκρυο και η κρίση είναι δολοφονικός συνδυασμός. Μετά από μερικά ποτά και αρκετές ανεκδιήγητες μουσικές επιλογές, κατά τις πρώτες πρωινές ώρες, του ήρθε φώτιση του dj και έβαλε το Γιουσουρούμ του Άσιμου.
Το τραγούδι αυτό είχα να το ακούσω πολύ καιρό, αν και είναι από τα πολύ γνωστά του. Μερικές φορές αν και ξέρεις απ΄έξω και ανακατωτά τους στοίχους κάποιου τραγουδιού, δεν μπορείς να αντιληφθείς το νόημα του και το τραγουδάς συνήθως μηχανικά.
Μπορεί να έφταιγε η κούραση, μπορεί το ξενύχτι, μπορεί η τελευταία γύρα σφινάκια, αλλά οι στίχοι του μου χάραξαν τόσο βαθιά την συνείδηση, που καθόμουν αμίλητη και αποσβολωμένη. Με συνεπήρε, το ένιωσα τόσο σημερινό, τόσο προφητικό. Από την μία μου χάλασε την διάθεση(για μερικά δευτερόλεπτα) αλλά κυρίως με θύμωσε. Δεν ξέρω αν το τραγούδι μιλάει για κάποιο συγκεκριμένο θέμα, αλλά μπορεί να περιγράψει με ακρίβεια την κατάσταση που βιώνουμε τώρα.
''Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας
στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή
συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του
κι η φαντασία μας έχει χαθεί''

...ας μην ξεπουληθούμε στο γιουσουρούμ για ένα κουστούμ, κοστίζουμε πιο ακριβά
Καλό ζεστό βράδυ σε όλους

Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες
και μεντεσέδες κρατάνε τη γη
γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες
και στον κουβά τους αράζεις εσύ
αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή
αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί
και η ελπίδα μας έχει θαφτεί
σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί.

Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα
μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά
όλα με πρόγραμμα όλα με σχέδιο
πρωτοκολλήσανε τον έρωτα
και θες να πετύχω με μια μπαταριά
χίλια φλουριά, χίλια φλουριά
για να σου χαρίσω μαντάτα καλά
να 'χεις αγάπη μου λεφτά.

Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους
και μουρουνόλαδο για τα παιδιά
κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους
και θυσιάστηκες πατριωτικά
σου στέλνω μύνημα μ' ένα ταμ ταμ
να μαγειρεύεις με βιτάμ
κι ήσουνα γόησα κι έκανες μπαμ
κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ.

Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας
στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή
συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του
κι η φαντασία μας έχει χαθεί
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα
και τα μεγάφωνα στη διαπασών
χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα
κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν
ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ
κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ
ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.

Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα
κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα
τα τροχοφόρα με προσπερνούν
φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ
τον σύντροφό μου τον Κινκ-Κονκ
μές στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ
μοιάζω με μπάλα του πινκ-πογκ

Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ
σφαίρες ντούμ-ντούμ, σφαίρες ντούμ-ντούμ
κι εμείς ξεπουλιώμαστε στο γιουσουρούμ
ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ. 

για την ιστορία μετά ο dj έβαλε πυξ λαξ και έτσι μου έφυγε κάθε διάθεση περισυλλογής, ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ.
Μαρία Νι

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Πάντα την Κυριακή.

Από παιδί μου άρεσαν οι Κυριακές. Είναι η μέρα της οικογένειας. Θα μαζευόμασταν όλοι στο τραπέζι, θα στρώναμε το λευκό τραπεζομάντιλο, θα καθόμασταν στην τραπεζαρία και όχι στην κουζίνα, θα τρώγαμε ξεχωριστό φαγητό. Τα πάντα τις Κυριακές είναι διαφορετικά, ακόμα και τώρα.
Βέβαια δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια να κάθονται αυτήν την ημέρα, υπάρχουν και κάποιοι που δουλεύουν για να μπορούμε να την απολαμβάνουν εμείς. Αυτούς τους ανθρώπους πάντα τους συμπονούσα, γιατί κάποτε ήμουν στην θέση τους και τώρα μπορώ να εκτιμήσω την αξία της.
Τις Κυριακές ο πρωινός καφές έχει άλλη γλύκα. Οι πρωινές κυριακάτικες κουβέντες είναι πιο χαλαρές, πιο αστείες, ακόμα και το πρώτο τσιγάρο είναι πιο γλυκόπιοτο. 
Η Κυριακή κρύβει μέσα της μια ανυπομονησία, μια υπόσχεση χαράς και διασκέδασης. Καρτερούμε την Κυριακή να γίνουν όλα τα ευχάριστα, όλα αυτά που απαιτούν χρόνο. Τι να πρωτοχωρέσεις όμως μέσα σε μια Κυριακή; Για αυτό κουβαλάει και μια μελαγχολία. Μια γλυκιά στεναχώρια που σου βγαίνει προς το απόγευμα γιατί συνειδητοποιείς ότι κάτι τόσο όμορφο τελειώνει τόσο γρήγορα. 
Εύχομαι σε όλους σας όλες οι μέρες σας να είναι σαν τις Κυριακες. Ζήστε τες γιατί δεν ξαναγυρίζουν πίσω.
Μαρία Νι


Living Next Door to Alice

Artist: Smokie
Αlbum: Smokie
Realised 1977
Lyrics & Music: Nicky Chinn & Mike Chapman


Το τραγούδι είναι διασκευή και το πρωτοκυκλοφόρησαν οι New World το 1972. 

Περί εξουσίας...

Οι μεγάλοι είναι μεγάλοι, μόνο επειδή είμαστε γονατιστοί.
Pierre-Joseph Proudhon


Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

Το δέρμα που κατοικώ.


Ένα πολύ διαφορετικό σενάριο για τα Αλμοδοβαρικα στάνταρτ, πραγματεύεται η τελευταία ταινία του Ισπανού σκηνοθέτη. Η ταινία ξεφεύγει από τις συναισθηματικές εκρήξεις των προηγούμενων ταινιών και κινείται σε άλλα μονοπάτια, πιο δύσκολα, τόσο για τον σκηνοθέτη, όσο και για το κοινό. Θρίλερ πάντως δεν το λες. Ας μην βάλουμε κατηγορία σε αυτήν την ταινία γιατί ότι και να διαλέξουμε θα ήταν λάθος, αλλά και ταυτόχρονα σωστό. Ο εξαιρετικός(!!!) Α. Μπαντέρας, συνεργάζεται μετά από πολλά χρόνια με τον μέντορά του, υποδυόμενος ένα γιατρό στα όρια της τρέλας. Η εκδίκηση, ο έρωτας, το σύνδρομο της Στοκχόλμης, η παράνοια, ισορροπούν μαγικά σε ένα πολύ λεπτό σκοινί που είναι έτοιμο να σπάσει. Με άνεση βέβαια ο σκηνοθέτης, όπως πάντα, δεν περνάει τα όρια του τραγελαφικού, και όσο περίεργες και να είναι οι ιστορίες του, θα καταφέρει στο τέλος να συμπονέσουμε τους ήρωες και να συγκινηθούμε.
Στην αρχή βέβαια περίμενα, μάλλον ήθελα, να δω ένα ακόμα, ας μου επιτραπεί ο όρος, κωμικό μελόδραμα, αλλά και ο Αλμοδοβάρ όπως και το κοινό του, πρέπει να προχωρήσουν σε πιο ώριμα επιχειρήματα. Ένα σημείο στην ταινία που ίσως χωλαίνει, είναι το φτωχό τέλος, άλλα ίσως έτσι ο σκηνοθέτης θέλησε να αποφύγει την απέραντη συναισθηματική φόρτιση των προηγούμενων ταινιών του, θέλοντας να δώσει στην ταινία ένα πιο κρύο, πιο απόμακρο και αποστειρωμένο χαρακτήρα, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι δεν μπαίνει σε καλούπια. Ίσως η καλύτερη ταινία τους ως τώρα, και λέω ίσως γιατί δεν μπορώ, όσο και να προσπαθήσω, να βάλω δεύτερο το πολυαγαπημένο μου ''Γύρνα πίσω'', γιατί, πως να το κάνουμε, είμαστε αισθηματίες.


Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Τα έρημα βράδια.

Είναι 2:30 και επιστρέφω από την δουλειά. Οι δρόμοι βρεγμένοι, άδειοι, χωρίς γέλια και παρέες. Με σταματάει η αστυνομία. Αλκοτέστ. Ποιον τάχα περιμένουν, αφού κανείς δεν κυκλοφορεί. Περνάω από την πλατεία. Έρημη και κρύα. Πριν μερικά χρόνια θυμάμαι ξενυχτάγαμε στα παγκάκια της. Με κιθάρες και κρασί. Και τότε δεν είχαμε λεφτά, αλλά η πλατεία ήταν όλη την νύχτα γεμάτη. Γεμάτη από γέλια, μουσικές, φλέρτ, φασαρίες, δανικά τσιγάρα, φθηνά ποτά. Τα μαγαζιά της πλατείας έχουν από ώρα κλείσει. 
Νιώθω ότι είμαι η μοναδική που κυκλοφορεί τέτοια ώρα. Μα γιατί δεν κυκλοφορεί ο κόσμος την νύχτα; Λόγω κρίσης;Όχι, λόγω κατάθλιψης. Αυτή είναι η μεγαλύτερη συνέπεια της κρίσης:τα έρημα βράδια. Νιώθω ότι έχουν εξαφανιστεί όλοι, σαν να τους έχουν κλείσει φυλακή, σαν να ισχύει απαγόρευση κυκλοφορίας. Δεν υπάρχει ούτε ένα περίσσιο ευρώ για διασκέδαση, αλλά εγώ βλέπω ότι δεν υπάρχει ούτε και ένα περίσσιο χαμόγελο και αυτό είναι το πιο τραγικό. Ούτε μια περίσσια συντροφιά, μια αγκαλιά. Μην αφήσουμε μαζί με τα χρήματα να μας πάρουν και τα συναισθήματα. Την ψυχή να μην την πάρουν. Στο ράδιο ακούγετε το return to innocent, ας γυρίσουμε στην χαμένη μας αθωότητα.
Κάπου βλέπω φώτα και κόσμο. Φαρμακείο... διανυκτερεύει. 
Αρχίζει να βρέχει. Οι ταξιτζήδες περιμένουν καρτερικά στην γωνία. Πάτε για ύπνο, θέλω να τους πω, δεν θα έρθει κανείς. Φτάνω σπίτι. Βάζω το κλειδί στην πόρτα. Το σπίτι μου είναι ζεστό και μυρίζει φαγητό. Έχω οικογένεια και κάποιον να με περιμένει. Εγώ αυτό το λέω ευτυχία.
Μαρία Νι


Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Ο Ευγένιος Τριβιζάς για τον όρο PIGS

 O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών και άλλων τινών δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων. Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός. Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών.
Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS» (Portugal - Italy - Greece - Spain, ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ) , το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι και Αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.
Αν και ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», και τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής. Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση και να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα και γενοκτονίες.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Περί ευτυχίας.

Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δυο χέρια. Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμίσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις και εσύ όσο μεγαλώνεις.
Θανάσης Βέγγος


Είναι απόκομμα από εφημερίδα και το βρήκα εδώ. 
 

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Αν όλα τα παιδιά της γης.


Το θυμάστε;


Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ. 

Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα ’ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα ’ρχόνταν τα λουλούδια
θα ’ρχότανε και η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

Γιάννης Ρίτσος

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

15+1 αγαπημένες ελληνικές ταινίες.

Μιας και πιάσαμε τα TOPS, δεν θα ΄χουμε τελειωμό. Λόγω της αγάπης που έχω στο Ελληνικό σινεμά θα σας παρουσιάσω τις 15+1 αγαπημένες μου ταινίες. 
Ας πούμε μερικά πράγματα πρώτα για την ιστορία.
Ο ελληνικός κινηματογράφος ξεκίνησε στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, με μικρό αριθμό ταινιών μέχρι το 1940 (35 κατά προσέγγιση). Η άνθησή του άρχισε μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, με 4-7 ταινίες το χρόνο μέχρι το 1950 και σταδιακά η παραγωγή αυξήθηκε μέχρι τις 60 ταινίες το 1960. Η χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου ήταν από το 1960 μέχρι το 1973 φτάνοντας μέχρι τις 97 ταινίες το χρόνο (με μέσο όρο 80 ταινίες το χρόνο). Από το 1974 μέχρι σήμερα η παραγωγή κυμαίνεται σε πολύ μικρότερα επίπεδα από 10 ταινίες μέχρι 40 ταινίες το χρόνο.
Η πρώτη ελληνική ταινία γυρίστηκε το 1911. Ο Κώστας Μπαχατώρης, παρουσίασε στην οθόνη, την Γκόλφω με την Ολυμπία Δαμάσκου.
Η πρώτη ομιλούσα ελληνική ταινία ήταν Οι απάχηδες των Αθηνών, με πρωταγωνιστή τον Πέτρο Επιτροπάκη και τη Μαίρη Σαγκάνου.
Η πρώτη έγχρωμη ελληνική ταινία γυρίστικέ το 1949 και είναι η ταινία μικρού μήκους Κως του Πρόδρομου Μεραβίδη, ενώ η πρώτη έγχρωμη που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα είναι το Κάλως ήρθε το δολάριο του Αλέκου Σακελλάριου

Νο15. Μια Ιταλίδα απ' την Κυψέλη.(1968)
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Ντίνος Δημόπουλος

Ψηλός, όμορφος, βουτυράτος...με μια αψηλή, τσιριμπίμ, τσιριμπόμ... 

Νο14.Τα κίτρινα γάντια.(1960)
Σκηνοθεσία: Αλέκος Σακελλάριος 
Σενάριο: Αλέκος Σακελλάριος , Χρήστος Γιαννακόπουλος
Και όλο χάνει στο προ-πο, το παλικάρι π΄αγαπώ.

Αρχείο:Wiki cinema votsalo.jpg
Νο13. Ένα βότσαλο στη λίμνη.(1952)
Σκηνοθεσία: Αλέκος Σακελλάριος 
Σενάριο: Αλέκος Σακελλάριος , Χρήστος Γιαννακόπουλος 
Έχει γούστο λέει, να είναι καμμιά ξυριστική μηχανή, από αυτές τις ηλεκτρικές, που τις βάζεις στην πρίζα και προυρουουυρου... σε ένα λεπτό σου κάνει το μάγουλο ταουκιουξού!


Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Η πεθερά και η νύφη.

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα μικρό χωριό ζούσε μία νεαρή κοπέλα. Ήταν πολύ όμορφη και όλοι οι άντρες του χωριού τη θαύμαζαν. Οι παντρεμένοι την παίνευαν και οι ελεύθεροι τσακώνονταν μεταξύ τους για το ποιος θα την κάνει γυναίκα του.
Οι γυναίκες του χωριού πρασίνιζαν από τη ζήλεια τους και οι πιο κακές την κουτσομπόλευαν και την κακολογούσαν. Εκείνη, όμως, δεν έδινε βαρύτητα ούτε στην κακία του κόσμου, ούτε στα κολακευτικά λόγια που άκουγε. Ήταν πολύ ντροπαλή και γι’ αυτό το λόγο σπάνια κυκλοφορούσε στο χωριό. Τον περισσότερο καιρό καθόταν σπίτι κι έπλεκε καλάθια βοηθώντας στο εισόδημα της οικογένειάς της. Κάθε μέρα από το χάραμα ακόμα – για να μη την βλέπει ο κόσμος – πήγαινε στο δάσος λίγο έξω απ’ το χωριό, μάζευε βότανα, μανιτάρια και σαλιγκάρια και τα έδινε στον πατέρα της για να τα πουλήσει στην αγορά.
Στο δάσος ζούσε και μια γριά, πολύ μεγάλη σε ηλικία. Έμενε μόνη της σε μια παράγκα σ’ ένα ξέφωτο και τρεφόταν με τα λίγα ζαρζαβατικά που καλλιεργούσε στον κήπο της. Δεν πήγαινε στο χωριό ποτέ. Οι χωρικοί την αποκαλούσαν «Μάγισσα» και δεν άφηναν τα παιδιά τους να πλησιάζουν στο σπίτι της. Η νεαρή κοπέλα, όμως, επειδή τη λυπόταν που ζούσε έτσι φτωχικά, την επισκεπτόταν κάποιες φορές και της έδινε από αυτά που είχε μαζέψει στο καλάθι της.
Ο καιρός πέρασε και ήρθε η ώρα που η όμορφη νέα παντρεύτηκε. Ο άντρας της έλαμπε από χαρά και περηφάνια και δεν πίστευε το δώρο που του έκανε ο Θεός, να κάνει γυναίκα του την πανέμορφη νέα, που θαύμαζε όλο το χωριό! Όμως, η πεθερά του κοριτσιού δεν φαινότανε να συμμερίζεται την περηφάνια και χαρά του γιου της. Το κορίτσι και η μεγάλη γυναίκα δεν τα πήγαιναν καλά, γιατί η πεθερά ήταν αυστηρή και απαιτητική.

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

20 αγαπημένοι δίσκοι.

Μπαίνοντας και γω στο τριπάκι  των TOPS σας παρουσιάζω τους 20 αγαπημένους μου δίσκους. Δεν λέω τους καλύτερους γιατί δεν είμαι μουσικός για να το κρίνω. Απλά οι συγκεκριμένοι δίσκοι, εκτός του ότι μου αρέσουν πολύ, με συντρόφευαν και με συντροφεύουν ακόμα, στις όμορφες και στις δύσκολες στιγμές μου. Η σειρά είναι τυχαία εκτός από το Νο1 και το Νο2 που παίρνουν μαζί το χρυσό.
Αρχίζουμε λοιπόν...


Νο20. Κλεισ'τα μάτια σου και κοίτα (1998)
Δημήτρης Ζερβουδάκης
΄Από κερί τσιγάρο σου μη τύχει και ανάψεις
γιατί ένας ναύτης χάνεται και μια καρδιά θα κάψεις΄
Ένας δίσκος με 12 διαμάντια. Φοβερές στιγμές έμπνευσης για τον Ζεβουδάκη, αν και περισσότερο ακούστηκε το χιλιοπαιγμένο ΄βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα΄.
Αγαπημένο το Νο8 ΄Του παραμυθιού το νήμα΄. Ακούστε το, είναι πανέμορφο.



Νο19. Παραμύθι με λυπημένο τέλος (1998)
Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Ένας δίσκος σαν παραμύθι με χαρούμενο τέλος. Αγαπημένο τραγούδι 'Ήλιος για τα μάτια σου'



Νο18. Παράνομη κασέτα Νο.000008(1987)/Το Φανάρι του Διογένη(1989)
Νικόλας Άσιμος
Ο πιο αδικημένος Έλληνας καλλιτέχνης. Φοβερή η συμμετοχή της  Λεονάρδου. Αγαπημένο τραγούδι 'Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις'


Νο17. Υπέροχο Τίποτα (1993)
Γιώργος Καρράς, Γιάννης Αγγελάκας
Καλοδουλεμένο, διαφορετικό, ένα υπέροχο 'Υπέροχο τίποτα'.
Επιλέγω το ΄Σημαίνοντας θάνατο΄.


Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Καλημέρα!

μοιάζεις κι εσύ σαν καλημέρα,
που χθες με κέρναγες φωτιά,
σήμερα διώχνεις τη φοβέρα
και βλέπω μια μικρή Θεά.


Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

Η κόλαση και ο παράδεισος.

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι σ’ ένα μοναστήρι κάποιος μαθητής ρώτησε τον σοφό δάσκαλο του: «Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;» Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, κι ωστόσο έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση». Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από ένα πολύ μεγάλο στρόγγυλο τραπέζι στο κέντρο του οποίου υπήρχε μια μεγάλη χύτρα σούπας με ρύζι. Όλοι τους ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι γιατί ο καθένας είχε από ένα κουτάλι με πολύ μακρύ χερούλι που κρατώντας το από την άκρη μόλις που έφτανε στο εσωτερικό της χύτρας. Όμως το μακρύ χερούλι δεν τους επέτρεπε να φέρουν μετά το κουτάλι με τη σούπα στο στόμα τους. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή. «Έλα» είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. «Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο». Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο,

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Ένα χαμόγελο...

Μια μέρα ένα άντρας πήδηξε από μια γέφυρά και σκοτώθηκε. Όταν η αστυνομία έψαξε το σπίτι του βρήκε ένα σημείωμα που έλεγε: ΄΄Σήμερα θα περπατήσω πάνω στην γέφυρα. Αν κάποιος μου χαμογελάσει δεν θα πηδήξω.΄΄
Ένα χαμόγελο δεν κοστίζει.
Πλουτίζει αυτόν που το δέχεται χωρίς να φτωχαίνει αυτόν που το δίνει.
Διαρκεί μόνο μια στιγμή, αλλά το αποτέλεσμα μένει για πάντα.
Κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος ώστε να μη το χρειάζεται.
Κανείς δεν είναι τόσο φτωχός ώστε να μη μπορεί να το δώσει στον καθένα.
Φέρνει ευτυχία σ' όλους παντού.
Είναι το σύμβολο της φιλίας, Της καλής θέλησης, Είναι ενθάρρυνση για τους απελπισμένους.
ξεκούραση για τον κουρασμένο, Αχτίδα ήλιου για τον λυπημένο, Ανάσταση για τον ξωφλημένο.
Δεν μπορεί ούτε ν' αγοραστεί ούτε να νοικιαστεί.
Όλο το χρήμα του κόσμου δεν μπορεί να πληρώσει την αξία του.

Μ' αρέσει/Δε μ' αρέσει

εσάς τι σας αρέσει και τι δεν σας αρέσει;
Μ΄ αρέσει
ο ελληνικός καφές
οι παλιές ταινίες
το καθισιό
το σερφάρισμα στο ίντερνέτ
ο Αγγελάκας
η Κάντυ Κάντυ
το σπίτι μου
τα σουβλάκια
 Δε μ΄αρέσει
να βρίζουν
η τηλεόραση
οι ξερόλες
η γκρίνια
να πλένω πιάτα
Μαρία Νι

Μ' αρέσει
το καλό ποδόσφαιρο
η coca - cola
τα καλά αναγνώσματα
οι ιστορικές ταινίες
να απαντώ σε ερωτήσεις γνώσεων
η καλή ροκ μουσική του '60 και '70
Δε μ' αρέσει
η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ
ο Ολυμπιακός Πειραιώς
η γεωμετρία
Στάθης Σ.

Μ' αρέσει
οι πατάτες τηγανιτές
η κουβέντα με φίλους
να γελάω
να έχω έμπνευση
Δε μ' αρέσει
η αφηρημάδα των άλλων στο δρόμο
η Τρόικα
που δεν αδυνατίζω εύκολα
η ακρίβεια
Νίκος Τ.

Μ' αρέσουν 
τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια
Δε μ' αρέσει 
το μήλο με τη φλούδα
Σπύρος Σ.

Μ' αρέσει
ο αθλητισμός
η οδήγηση
το ψάρεμα
το πιάνο
η βυζαντινή μουσική
η πολιτική
το διάβασμα
οι ξένες γλώσσες
τα μαθηματικά
Δε μ' αρέσει
το κάπνισμα
η φέτα
Δημήτρης Α.

Μ' αρέσει
η ομορφιά
η καλοσύνη
η αλήθεια
το φαγητό
Δε μ' αρέσει
να γράφω το "μ' αρέσει /
δε μ' αρέσει" 
Ανδρέας Μ.

Από το περιοδικό Έκφραση, την έκδοση του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών, τεύχος Οκτωβρίου 2011, αρ. 14, που βρήκαμε στην έκθεση εικαστικών έργων στο Γκάζι. Και μας άρεσε!

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

Ο κυκλος του 99

Ζούσε κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος που είχε έναν υπηρέτη χαρούμενο και αισιόδοξο.
Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά πηγαίνοντας του το πρόγευμα, τραγουδούσε χαρούμενα στιχάκια, του έκανε αστείους μορφασμούς. Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο, αλλά και όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη.
Κάποια μέρα ο βασιλιάς δεν άντεξε και τον ρώτησε:
-Ποιό είναι το μυστικό σου;
-Ποιό μυστικό Μεγαλειότατε;
-Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Ποιό είναι το μυστικό της χαράς σου. Λέγε γρήγορα.
-Μα…δεν υπάρχει μυστικό Μεγαλειότατε.
-Πως τολμάς να λες ψέμματα σ΄εμένα. Έχω κόψει κεφάλια για πολύ μικρότερες προσβολές, από ένα ψέμα.
-Πιστέψτε με Μεγαλειότατε, σας παρακαλώ, δεν σας κρύβω τίποτα. Δεν υπάρχει κανένα μυστικό.
-Και πως τα καταφέρνεις βρε ανόητε και είσαι όλη την μέρα τόσο κεφάτος; Σε έχω παρακολουθήσει, σε βλέπω. Ολο χαχαχού και αστεία είσαι.
-Μα Μεγαλειότατε, η ζωή ήταν τόσο γενναιόδωρη μαζί μου. Η Λαμπροσύνη σας με τιμά και με έχει στην υπηρεσία της. Με την γυναίκα μου και τα παιδιά μου μένουμε σ΄ένα ωραίο σπίτι που μας παραχώρησε το παλάτι. Μας προσφέρετε ρούχα και τροφή για όλους μας, δωρεάν εκπαίδευση στα παιδιά μου, επί πλέον δε, η Μεγαλειότητα σας μου πληρώνει και ένα μικρό μηνιαίο επίδομα, που ικανοποιεί τις μικροεπιθυμίες μας. Πως να μην είμαι ευτυχισμένος;
-Άκου, ηλίθιες δικαιολογίες εχω χορτάσει από τους συμβούλους μου. Αν δεν μου πεις το μυστικό της χαράς σου, η υπομονή μου θα εξαντληθεί και μαζί της και το κεφάλι στους ώμους σου. Είναι αδύνατον να είναι κάποιος ευτυχισμένος με αυτά που μου παρέθεσες.
-Μα Βασιλιά μου σας παρακαλώ πιστέψτε με. Δεν σας κρύβω κάτι. Πως θα μπορούσα άλλωστε. Δεν υπάρχει μυστικό.
-Χάσου απο μπροστά μου ηλίθιε, πριν φωνάξω το δήμιο. Γελοίε. Καραγκιόζη.
Ο υπηρέτης χαμογέλασε, έκανε μια βαθειά υπόκλιση, και βγήκε από το δωμάτιο. Τον βασιλιά όμως, δεν τον χωρούσε ο τόπος. Του φαινόταν τόσο παράλογο ο βαλές του να είναι τόσο ευτυχισμένος, ζώντας σε δανεικό σπίτι, τρώγοντας από τα περισσεύματα των αυλικών, φορώντας ρούχα από δεύτερο χέρι. Αφού κατάφερε κάπως να ηρεμήσει, φώναξε τον πιο σοφό σύμβουλό του και του διηγήθηκε την συζήτηση και την απορία του.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά...


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι, ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου. Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν έτοιμος ο άνθρωπος, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν να μεγαλώσω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν αρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα οτι σε καθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή. Αυτό με έκανε να γαληνέψω.
Σήμερα ξέρω οτι αυτό το λεμε

ΑΛΗΘΕΙΑ.

Όταν αρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα , κάνω μόνο οτι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά, ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.
Σήμερα , ξέρω ότι αυτό το λέμε

ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν αρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου.Παλιά αυτό το έλεγα "υγιή εγωισμό".
Σήμερα , ξέρω οτι αυτό το λέμε

ΑΥΤΑΓΑΠΗ

Οταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να έχω πάντα δίκιο. Ετσι έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα ξέρω οτι αυτό το λεμε

ΑΠΛΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξερω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.
Σήμερα ξέρω οτι αυτό το λέμε

ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα οτι, οι σκέψεις μου με έκαναν ενα άτομο μίζερο και άρρωστο.Όταν επικαλέστηκα την δύναμη της καρδιάς μου, η λογική μου βρήκε ενα πολύτιμο σύμμαχο.
Σήμερα αυτο το λεω 

ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

Ήταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι, δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις , τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.
Αυτό το λέμε

ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.
Σημερα ξερω οτι,

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ


Από την ομιλία του Τσάρλι Τσάπλιν, στα 70στά γενεθλιά του...


Let It Be.

Artist: The Beatles 
Αlbum: Let It Be
Realised 1970
Lyrics & Music: Paul McCartney


And when the night is cloudy there is still a light that shines on me
Shine until tomorrow, let it be.

Η αρχή του τέλους για τους  Beatles

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

Το έθνος να λυπάστε.

Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή
παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί
ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό,
απατεώνα για φιλόσοφο,
μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.
Από τον "Κήπο του Προφήτη" (1923) του Καλίλ Γκιμπράν

Περί πατρίδας.

Πατρίδα σίγουρα δεν είναι αυτο που προσπαθούν να μας ψήσουν οτι είναι, δηλαδή κάτι για το οποίο οφείλεις να πεθάνεις και να σκοτώνεις, να μην σου δίνουν τίποτα και να τα ζητάνε όλα. Νιώθω ότι μπορώ να ταυτιστώ με ενα παιδι που ζεί στη Νεα Υόρκη, με έναν πιτσιρικα απο τα Τρικαλα, μ' έναν Ινδό. Μπορεί να έχουμε τις ίδιες αγωνίες, να ονειρευόμαστε έναν κόσμο πάνω κάτω ίδιο, ίσως αν συναντιόμαστε να ερωτευόμαστε παράφορα. Πάνω στις βάσεις της άσχημης πραγματικότητας θα μπορούσαμε να έχουμε πιο αξιοπρεπείς τρόπους διαχείρισης του πλούτου ή των φυσικών πόρων.
Από το βιβλίο Για την καρδιά ενος κτήνους 1985-2000
Οκτώβριος 1999 Συνέντευξη του Γιάννη Αγγελάκα στον Φίλιππο Πετρίδη

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Όσο μπορείς.

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την,
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μιά ξένη φορτική.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1913)

τελευταία άρθρα