Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Το λεξικό όρων και ο Σάκης ο υδραυλικός.

Αρχιτέκτονας: Κάποιος που είτε δεν έχει τα αρχίδια για να γίνει μηχανικός είτε δεν είναι αρκετά πούστης για να γίνει σχεδιαστής.
Διπλωμάτης: Κάποιος που σου λέει να πας στον διάολο, με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να ανυπομονείς να ξεκινήσεις το ταξίδι.
Σύμβουλος: Κάποιος που χρησιμοποιεί το ρολόι της γυναίκας σου, σου λέει την ώρα, και μετά σε χρεώνει για αυτό.
Τραπεζίτης: Αυτός που σου δανείζει την ομπρέλα του όταν έχει λιακάδα και την παίρνει πίσω όταν αρχίζει να βρέχει.
Ψυχολόγος: Κάποιος που κοιτάει κάπου αλλού, όταν μία όμορφη γυναίκα μπαίνει μέσα στο δωμάτιο.
Νυμφομανής: Όρος που χρησιμοποιεί ο άντρας για την γυναίκα που θέλει σεξ περισσότερο από ότι αυτός.
Απαισιόδοξος: Αισιόδοξος με εμπειρία.
Γλώσσα: Σεξουαλικό όργανο, το οποίο μερικοί εκφυλιστικά το χρησιμοποιούν για την ομιλία
Δέκατο του δευτερολέπτου: Χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ του ανάμματος του πράσινου φαναριού και του κορναρίσματος του μαλάκα του πίσω αυτοκινήτου.
Μονογαμία: Καταπιεσμένη πολυγαμία.
Ομαδική δουλειά: Η δυνατότητα να ρίχνουμε το φταίξιμο για τα λάθη στους άλλους.
Διακοπές: Μια περίοδος ταξιδιού και χαλάρωσης όπου παίρνεις τα διπλάσια ρούχα και τα μισά λεφτά απ’ ότι χρειάζεσαι.
«Ανακεφαλαιώνοντας»: η φράση που ξυπνάει το ακροατήριο.
Φεμινισμός: Όταν στα ελαττώματα των γυναικών προστίθενται τα ελαττώματα των ανδρών.
Πονοκέφαλος: Μέθοδος αντισύλληψης, χρησιμοποιούμενη κυρίως από γυναίκες.
Ανώνυμος

και μια φωτογραφία...
μα τι καλός υδραυλικός ο Σάκης........ 

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Τι γυρεύω εγώ μέσα στο κόσμο των άλλων;

Κρίση, κρίση, κρίση, ανεργία, αναδουλειά...παντού ακούς τα ίδια και τα ίδια. Αυτή η κασέτα λες και την έχουμε όλοι και μόλις συναντήσεις κάποιον την βάζουμε και παίζει. Και ακούς τα ίδια, συνέχεια, παντού. Κουραστικά και επαναλαμβανόμενα έως αηδίας. Τόσο που μου φαίνεται ότι αρχίζω σιγά σιγά να περνώ στην φάση της ενοχής που νοιώθω καλά. Είναι σαν να υπάρχουν δύο παράλληλα σύμπαντα...των άλλων και το δικό μου. 
Σχολάς το βράδυ από την δουλειά και λες να πας για ένα ποτό, να ξεδώσεις λιγάκι βρε αδερφέ και εκεί ανάμεσα στις τεκίλες και στο χαβαλέ, έχεις τον άλλον να σε πρίζει για το χαράτσι. Νταξ ρε φίλε και γω δεν έχω να στο πληρώσω αλλά μην μου δηλητηριάζεις την χαρά.
Κάθεσαι και απολαμβάνεις τον ήλιο και τον καφέ και έρχεται ο άλλος και σου λέει ''ξέρεις πόσο μου ήρθε το ρεύμα''...ξέρω ρε μαν, έχω και γω ρεύμα, αλλά άσε με να χαρώ την λιακάδα.
Κάθεσαι στο μπαλκόνι σκεφτικός και σου φωνάζει η γειτόνισσά ''προβλήματα ε; για όλους το ίδιο είναι μην στεναχωριέσαι''...και γω που προβληματιζόμουν γιατί δεν ανθίζουν τα γιασεμιά μου τι να πω;...να της χαλάσω την μιζέρια; Εδώ ο κόσμος χάνετε και συ τα γιασεμιά σου, θα μου πείτε.
Νισάφι όμως πια. Δεν υποφέρετε πλέον. Αφού το ζούμε όλο αυτό κάθε μέρα στο πετσί μας, γιατί πρέπει να το συντηρούμε συνεχώς στο μυαλό μας; Μα που είναι επιτέλους το κέφι μας; 
Δεν λέω φυσικά να παραδώσουμε τα όπλα και να αφεθούμε στην άθλια κατάσταση που μας κυβερνάει, αλλά ταυτοχρόνως συμβαίνουν και καλά πράγματα. Διασκεδάζουμε, ερωτευόμαστε, χωρίζουμε, γελάμε, κοπροσκυλιάζουμε. Με λίγα λόγια ο κόσμος πρέπει να συνεχίσει να ζει. Να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες, γιατί αυτός που δεν θα προσαρμοστεί θα οδηγηθεί με βεβαιότητα στην κατάθλιψη. Γιατί σκέφτομαι...έχω δουλειά(λέμε τώρα), έχω και γαμώ τις οικογένειες, έχω φιλαράκια καλά και πάνω απ΄ όλα έχω διάθεση(τις περισσότερες φορές). Αυτός δηλαδή που δεν τα έχει όλα αυτά τι θα πρέπει να κάνει;
Μήπως όμως δεν πάει κάτι καλά με μένα...; Μήπως τόση αισιοδοξία θα μου βγει σε κακό; Μήπως πρέπει να αρχίσω και γω σαν γνήσια Ελληνίδα την γκρίνια; Και αν αυτό που θέλω να ζω και να σκέφτομαι είναι μια ουτοπία; Μήπως εγώ πρέπει να προσαρμοστώ στον κόσμο των άλλων; Αυτά τα συγκλονιστικά ερωτήματα, αγαπητοί μου αναγνώστες, μου ταλανίζουν το μυαλό το τελευταίο διάστημα.
Γιατί αν το αληθινό είναι αυτό που συμβαίνει γύρω μου και γω ζω στον κόσμο μου, αναρωτιέμαι...τι γυρεύω εγώ μέσα στο κόσμο των άλλων;


Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Για να αισθάνεσαι ζωντανός.*

Αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις όταν έχεις όλο και περισσότερες ιστορίες να διηγηθείς. Ευτυχώς δηλαδή που είμαι από αυτούς και δεν είμαι από τους άλλους. Από εκείνους που τις ακούν μην έχοντας να πουν κάτι παρόμοιο. 
Τα χρόνια περνούν τόσο μα τόσο γρήγορα. Και η ψυχή μας αντί να γίνεται πιο ελαφριά, βαραίνει μέρα με την μέρα. Και βαραίνει γιατί όλες αυτές οι ιστορίες έχουν και ένα τέλος. Όσο πιο πολλές τόσοι περισσότεροι αποχαιρετισμοί, αποχωρισμοί, δάκρυα, γέλια, αγκαλιές και πολλές περισσότερες αναμνήσεις. 
Πάντα όταν τελειώνει κάτι τόσο όμορφο υπάρχει αυτή η τόσο πικρή γεύση στο τέλος. Είναι επειδή τελείωσε ή μήπως φοβόμαστε ότι δεν θα αρχίσει κάτι άλλο; Ή αυτό που θα αρχίσει δεν θα είναι το ίδιο όμορφο; Και όσο περνάν τα χρόνια είναι πιο δύσκολο να αρχίσεις κάτι καινούργιο... παραξενεύεις που λένε.
Όσο είμαστε μικροί η ζωή μας δίνει πράγματα...ανθρώπους, στιγμές, μουσικές. Μας παίρνει και κάποια αλλά κυρίως μας δίνει. Από μια ηλικία και μετά όμως αντιστρέφονται οι όροι. Όλα αυτά που μας έχει δώσει τόσα χρόνια ήρθε η ώρα να τα πάρει πίσω. Σαν ένας φόρος ζωής που πρέπει να πληρώνουμε όλοι  οι άνθρωποι για να ζούμε. Και 'μεις μην μπορώντας να κάνουμε αλλιώς τα επιστρέφουμε κρατώντας πάντα ένα κομμάτι από αυτά που ζήσαμε...τις αναμνήσεις. Και γεμίζουμε το χρονοντούλαπό μας συνέχεια. Και τις στοιβάζουμε, τις στριμώχνουμε και κάθε φορά νομίζουμε ότι έχει γεμίζει. Αλλά πάντα προς έκπληξη μας χωράει κι άλλες.
Όπως γεμίζει και το πρόσωπό μας ρυτίδες. Κάθε ρυτίδα και μια σκέψη, άσχημη ή γλυκιά. 
Ζήσαμε και ζούμε καλά χρόνια, και οι αναμνήσεις είναι εκεί για να μας το θυμίζουν. Οι καλές για να μας κάνουν να νιώθουμε γαλήνη και οι κακές για να μας κάνουν να αισθανόμαστε ζωντανοί.
Τα καλύτερα έρχονται...

My soul is painted like the wings of butterflies,
Fairy tales of yesterday, will grow but never die.


*Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στην Κατερίνα και σε κάτι όμορφο που τελείωσε.
Ο σχολιασμός σας είναι ελεύθερος.


Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Wrong...

Γεννήθηκα με λάθος σημάδι, σε λάθος σπίτι, με λάθος υπεροχή. Πήρα το λάθος δρόμο, που με οδήγησε σε λάθος τάσεις. Ήμουν στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Για λάθος λόγους και με λάθος ρίμα. Σε λάθος ημέρα μιας λάθος εβδομάδας. Χρησιμοποίησα λάθος μέθοδο με λάθος τεχνική.
Κάτι πάει λάθος με μένα χημικώς, κάτι λάθος κληρονομικώς. Λάθος συνδυασμός λάθος γονιδίων. Έφτασα σε λάθος τέλος με λάθος συμπεράσματα. Ήταν ένα λάθος σχέδιο σε λάθος χέρια, η λάθος θεωρία για τον λάθος άνθρωπο, τα λάθος μάτια σε λάθος βραβείο, οι λάθος ερωτήσεις με λάθος απαντήσεις.
Βάδιζα με λάθος τύμπανο, σπαταλώντας λάθος ενέργεια. Χρησιμοποιώντας όλες τις λάθος γραμμές και τα λάθος σήματα με λάθος ένταση.Ήμουν η λάθος σελίδα  από ένα λάθος βιβλίο. Με λάθος απόδοσή μιας λάθους παρουσίασης. Με λάθος φεγγάρι, σε κάθε λάθος νύχτα. Με τον λάθος τόνο παίζοντας τον μέχρι να ακουστεί σωστά.

για την ιστορία
Το τραγούδι Wrong των Depeche Mode κυκλοφόρησε ως single το 2009 και αργότερα συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Sounds of the universe.
η άποψή μου (ως γνήσια υποστηριχτής του διπτύχου faith and devotion )
Μετά από 29 χρόνια στην δισκογραφία o Martin Gore, σε μια απίστευτη στιγμή έμπνευσης, γράφει το Wrong. Κατά την ταπεινή μου γνώμη το καλύτερο τραγούδι τους ως τώρα. Μετά από μια σχετικά χαλαρή μουσικά περίοδο, που την επηρέασε η αποχώρηση του Alan Wilder και τα προβλήματα του Dave Gahan, οι Depeche Mode επιστρέφουν στον γνώριμο ηλεκτρονικό ήχο (επιτέλους!). Βέβαια το άλμπουμ που ακολούθησε δίχασε τους κριτικούς (και εμένα). Μετά από 3 χρόνια που έχει κυκλοφορήσει είναι στιγμές που λέω ότι είναι είναι ο καλύτερος δίσκος τους ως τώρα και στιγμές που δεν μπορώ να τον ακούσω.
Ένα είναι σίγουρο για μένα ότι ο Martin Gore έβγαλε τον καλύτερο κρυμμένο εαυτό του στο συγκεκριμένο τραγούδι και ο Dave Gahan το πάθος που είχε χάσει τόσα χρόνια.

το βίντεο κλιπ εξαιρετικό!!!

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Περί αλήθειας και δικαιοσύνης.

Είμαι υπέρ της αλήθειας όποιος και να την λέει. Είμαι υπέρ της δικαιοσύνης για όποιον κι αν είναι υπέρ ή κατά.
Μαλκομ Χ

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Δεν γιορτάζουμε τον πόλεμο, γιορτάζουμε την επανάσταση.

 
Και ενώ όλοι ασχολούνται με την περιφρούρηση των παρελάσεων, ο δήμος μαζεύει νεράντζια, οι πολίτες αγοράζουν γιαούρτια και οι επίσημοι νοικιάζουν σωματοφύλακες, σε ένα παράλληλο σύμπαν εγώ αναρωτιέμαι  το τι χρήσιμο  προσφέρουν οι παρελάσεις στην διαπαιδαγώγηση την μαθητών και στην τόνωση της ιστορικής  συνείδησης;
Ας δούμε όμως πως έγινε συνήθεια ο συγκεκριμένος τρόπος εορτασμού. Πρώτη φορά που επίσημα  η μαθητική παρέλαση συμπληρώνει τη στρατιωτική είναι το 1936. Τα προηγούμενα χρόνια αναφέρονται κάποιες συμμετοχές μαθητών σε παρελάσεις αλλά ήταν σποραδικές και όχι κατ΄ εξακολούθηση. Το Μάρτιο του 1936 παρελαύνουν τα σχολεία, μπροστά στον Μεταξά και τον Βασιλιά. “Πρώτον παρήλασαν τα σχολεία, αι οργανώσεις, οι τροχιοδρομικοί, αντιπροσωπεία χωρικών Μακεδόνων με τας εθνικάς των ενδυμασίας, οι παλαιοί πολεμισταί”(Εθνος-25/3/36). Οι μαθητικές παρελάσεις ήσαν απόρροια της στρατιωτικής και φασιστικής προτίμησης του δικτάτορα, μιμούμενος κατ΄ αυτόν τον τρόπο τις γιορτές που οργάνωναν ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να αναπτύξει την στρατιωτική συνείδηση της μαθητιώσας νεολαίας. Όπως ανέφερε και ο ίδιος ο Μεταξάς προς τον Γεώργιο Γλίξμπουργκ “Ιδού, Μεγαλειότατε, ο στρατός σας, εις τον οποίον και μόνον πρέπει να στηρίζεσθε.”
Από τότε η σχολική παρέλαση συνδέθηκε με τη στρατιωτική. Στην περίοδο του εμφυλίου συνεχίστηκε ο εορτασμός κατ΄ αυτόν τον τρόπο για να κορυφωθεί στην επταετία. Στην πρώτη παρέλαση της, ο τότε “αντιπρόεδρος” Σπαντιδάκης δήλωνε “Είμαι απολύτως ικανοποιημένος από την εν γένει εμφάνισιν των παρελασάντων τμημάτων της μαθητιώσης νεολαίας Θεσσαλονίκης. Κατεδείχθη, ότι οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί, ενστενισθέντες τας αρχάς της Επαναστάσεως της 21ης Απριλίου, δίδουν ιδιαιτέραν προσοχήν εις την εκπαίδευσιν και μόρφωσιν της μαθητιώσης νεολαίας, της οποία το φρόνημα και το ήθος είναι λίαν υψηλά σήμερα.”
Και στην μεταπολίτευση δεν διανοήθηκαν να αμφισβητήσουν την αναγκαιότητα των υποχρεωτικών μαθητικών παρελάσεων. Φρόντισαν απλά να δώσουν μια πιο δημοκρατική πνοή στους εορτασμούς. 
Η πρώτη φορά που ετέθη θέμα κατάργησης των μαθητικών παρελάσεων ως αναχρονιστικού θεσμού, ήταν τον Φεβρουάριο του 1984, αλλά η ιδέα καταποντίστηκε γρήγορα και ο τότε υπουργός Παιδείας Απόστολος Κακλαμάνης έσπευσε να διαψεύσει την είδηση, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι ούτε απόφαση ούτε καν παρόμοια σκέψη δεν υπήρχε. Από τότε κανείς υπουργός δεν διανοήθηκε να αναρωτηθεί για τη σχέση μιας στρατιωτικής επίδειξης με τη διαδικασία της εκπαίδευσης.
Πολλές φορές κάποιες συνήθειες είναι τόσο πολύ συνυφασμένες με την καθημερινότητά μας, που δεν μας μένει περιθώριο να αναρωτηθούμε αν έχουν πραγματικά ουσία και νόημα. Τι νόημα μπορεί να έχει λοιπόν η στρατιωτική παράταξη, ακόμα και εξάχρονων παιδιών, και κατά πόσο αυτό τονώνει το πατριωτικό αίσθημα τους; Ακόμα και ο διαχωρισμός τον μαθητών, οι καλοί μπροστά, οι κακοί πίσω δεν νομίζω ότι αυξάνει και πολύ την αξία της ισότητας και του δικαίου. Από την στιγμή που τα περισσότερα παιδιά αγνοούν ακόμα και το θέμα του εορτασμού, νομίζω ότι το βασικότερο μέλημα των εκπαιδευτικών για εκείνη την ημέρα θα πρέπει να είναι η ανασκάλευση της ιστορικής μνήμης των παιδιών και όχι η αντιμετώπιση τους ως υποψήφιου στρατού. Η γιορτή θα πρέπει να γίνεται με γνώμονα τον παραδειγματισμό των παιδιών από τους ήρωες, ως προς την γενναιότητα και ανδρεία που επέδειξαν και όχι με μιλιταριστική διάθεση. Δεν πρέπει να γιορτάζουμε τον πόλεμο, αλλά να γιορτάζουμε την επανάσταση.
Η αλλαγή του τόπου εορτασμού των εθνικών εορτών είναι αναγκαία ώστε να προσδώσουμε και στις επετείους αυτές την αξία που τους αρμόζει.

σ.σ.Τον ανεκδιήγητο σχολικό εκκλησιασμό την ημέρα εκείνη δεν θα τον  σχολιάσω. Έχω αναφερθεί σε αλλο θέμα.

Μαρία Νι

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Σαν ερημώνει και ο κόσμος κι η καρδιά μου...

για τους φίλους που φύγαν,
για τους φίλους που θα ΄ρθουν,
για τους φίλους που μείναν.
για τους ανθρώπους που ελπίζουν,
για τις εποχές που τελειώνουν.



Σαν αστεράκι κάτω εδώ για συντροφιά μου,
σαν ερημώνει και ο κόσμος κι η καρδιά μου,
κοιτάζω μέσα από του χρόνου τη σχισμάδα
και βλέπω εσένα, φιλενάδα, φιλενάδα.

Τόσα καλά που μας χαρίζει η ζωή μας,
χωρίς την κοριτσίστικη γιορτή μας,
πες μου τι θα'τανε χωρίς την τρυφεράδα
της μοιρασιάς τους, φιλενάδα, φιλενάδα.

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο 
δεν χωράει 'φχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να σ'το πω.

Και όταν ψάχνω μες του χρόνου τη ρυτίδα
κι εγώ σου λέω για τα τόσα που δεν είδα,
πως απ'τα βάρη μας θα μείνει η ελαφράδα
αυτό το ξέρεις , φιλενάδα, φιλενάδα.

Κόσμος παντού μα οι πιο πολλοί μένουνε ξένοι
κι άραγε ακόμα τι μας περιμένει,
σ'αυτό το αίνιγμα που ζούμε στην Ελλάδα,
ώσπου να σκίσει η ομάδα, φιλενάδα.

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο 
δεν χωράει 'φχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να σ'το πω.

Και τι πειράζει αν στο δρόμο μας χαθήκαν
όνειρα, σχέδια που αλλάξαν, ξεχαστήκαν,
όλα όσα γίνανε αυτά είναι τα ωραία
κι αληθινά σαν τη δική μας την παρέα.

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο
δεν χωράει 'φχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να σ'το πω.


Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Επιτέλους ας τον μαζέψει κάποιος.

Και βγαίνει που λέτε ο Καρατζαφέρης να κάνει πολιτική δήλωση για της εκλογές. Και τι είπε το άτομο; Αυτός ο άνθρωπος πάνω που λέω ότι, δεν μπορεί να έχει να πει κι άλλη μπούρδα, έρχεται και πετάει μια βόμβα βλακείας σαν την παρακάτω και με στέλνει τελείως αδιάβαστη, μετεξεταστέα, στην ίδια τάξη μη σου πω.
Τάδε έφη:

''Επιτέλους να σεβαστούμε τη θρησκεία. Να σεβαστούμε την Ορθοδοξία. Δεν μπορεί να έχουμε προεκλογική περίοδο τη Μεγάλη Εβδομάδα. Πρέπει ο κόσμος να μπορεί να ασκήσει τα θρησκευτικά του καθήκοντα ανεπηρέαστος. Μπορεί να κλείσει η Βουλή την επόμενη μέρα του Πάσχα, και να πάμε σε εκλογές την ημέρα εκείνη που μπορούμε. 6 Μαΐου; 6 Μαΐου. 13 Μαΐου; 13 Μαΐου. Μην παίζουμε με τα ιερά και τα όσια για να εξυπηρετήσουμε καπρίτσια και πολιτικές σκοπιμότητες.''

Εντάξει εμείς δεν παίζουμε με τα ιερά, αλλά μπορείς εσύ να μην παίζεις με τα νεύρα μας; Μην υποτιμάς την νοημοσύνη του ελληνικού λαού, γιατί δεν είναι τόσο χαζός όσο νομίζεις και θα στο αποδείξει στις επόμενες εκλογές. Και μην εκμεταλλεύεσαι την πίστη των ανθρώπων κατά αυτόν τον τρόπο, γιατί που ξέρεις, μπορεί να υπάρχει θεός και να σε βλέπει. 

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Τι παιδιά θα φέρουμε στον κόσμο μας;

Κυκλοφορεί αρκετό καιρό τώρα στο διαδίκτυο ένα ένα κείμενο που απαριθμεί τα τόσο όμορφα και τα τόσο ανέμελα παιδικά χρόνια περάσαμε όλοι εμείς που είμαστε πια στην ηλικία των 30 και άνω. Είμαι σίγουρη ότι όλοι το διαβάζαμε με μεγάλη περηφάνια και αυταρέσκεια βλέποντας σε κάθε του γραμμή ένα κομμάτι του εαυτού μας, αναφωνώντας στο τέλος το πόσο τυχεράκιδες ήμασταν που μεγαλώσαμε έτσι. Ανταγωνιζόμαστε δηλαδή για το ποιος έχει την καλύτερη παιδική ηλικία, ανάμεσα σε μας και στα παιδιά μας; 
Όντως θεωρώ ότι ζήσαμε καλά χρόνια και πιστεύω ότι η δεκαετία του 80 ήταν μια καλή δεκαετία για να μεγαλώσεις παιδί, γιατί οι οικονομικές συνθήκες το ευνοούσαν. Επιπρόσθετα υπήρχε μια σταθερότητα  πολιτική και κοινωνική που διευκόλυνε την κατάσταση.
Αναρωτηθήκατε όμως πότε γιατί τα παιδιά μας δεν έχουν την ευτυχισμένη παιδική ηλικία που είχαμε εμείς, παρόλο που θεωρητικά είμαστε πιο ενημερωμένοι πάνω σε αυτό το θέμα; Είναι μόνο οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες που την επηρεάζουν ή εμείς οι ίδιοι δεν τα αφήνουμε να ζήσουν έτσι όπως ζήσαμε;

Ας δούμε το κείμενο.

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε…
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Γιατί τότε το πρώτο πράγμα που κάνει ένα ζευγάρι όταν αποκτά παιδιά είναι να αλλάξει αυτοκίνητο. Να είναι ευρύχωρο για να χωρέσει όλες αυτές τις απαραίτητες μ....ς που ''χρειάζεται'' ένα παιδί;
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. 
Οι γονείς μας δε έπαιρναν μια ντουζίνα παυσίπονα για το κεφάλι, το πόδι, την μέση, το μάτι, το φρύδι.......όπως εμείς.
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. 
Ποδήλατο τα παιδιά πλέον κάνουν μέσα στο διαμέρισμα και δίπλωμα για μηχανάκι βγάζουν όλα τα παιδιά γιατί είναι ''απαραίτητο''.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Γιατί για να στείλουμε τα παιδιά μας στις κούνιες μόνο αφρολέξ δεν τους φοράμε για να μην χτυπήσουν;
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Γιατί προσέχουμε τόσο πολύ την διατροφή τους που πολλές φορές τα καταπιέζουμε αφάνταστα και πάλι όμως αν δεν έχουμε μαγειρέψει θα τους πάρουμε κάτι από τα goodys να φάνε;
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότεανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
Γιατί τότε πάμε στο τζάμπο και περνούμε ένα εκατομμύριο παιδαγωγικά παιχνίδια για να αναπτυχθεί σωστά το μυαλό τους, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί κάθε ενθουσιασμός για το καινούριο παιχνίδι;
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει.
Γιατί δεν τα αφήνουμε να βγουν από το σπίτι;
Τότε δεν υπήρχαν κινητά. 
Μπορείτε να μου πείτε τι το θέλει ένα παιδάκι 10 χρονών το κινητό;
Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Γιατί αυτά συμβαίνουν.
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δενέτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. 
Για αυτό γίνανε πλούσιοι οι γιατροί.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround,υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. 
Δεν θυμάμαι ούτε μια φορά να με βάλει η μαμά μου να δω τηλεόραση για να κάνει δουλειές ή για να ησυχάσει. Τώρα την έχουμε κάνει μπέιμπι σίτερ. Ξέρετε πόσα παιδιά κάτω των 12 ετών έχουν προφίλ στο facebook; Ποια είναι η χρησιμότητα σε αυτό και πως το επιτρέπουμε;
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. 
Ας είναι καλά το τζάμπο...μας έσωσε.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. 
Γιατί γινόμαστε καταπιεστικοί με τα μικρόβια αλλά πάλι αρρωσταίνουν κάθε τρεις και λίγο;
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
(παρέλειψα κάποια ώστε να μην μακρηγορήσω).

Κλείνουμε τα παιδιά μας και εμάς σε ένα αποστειρωμένο κλουβί με χιλιάδες πρέπει και μη. Τα μπουκώνουμε με υλικά αγαθά, παιχνίδια, μάρκες θεωρώντας ότι έτσι θα γίνουν ευτυχισμένα, ενώ εμείς ήμασταν ευχαριστημένοι και με τα μισά. Ίσως έτσι προσπαθούμε να καλύψουμε την δική μας απουσία. Πασχίζουμε να τους δώσουμε την μόρφωση που εμείς θεωρούμε κατάλληλη ώστε να πετύχουν στην ζωή τους. Στεναχωριόμαστε που το παιδί μας δεν τρώει φακές, αλλά ξεχνάμε να αναρωτηθούμε αν έχει φίλους, αν νιώθει μοναξιά. Όλα αυτά βέβαια γίνονται με τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά είναι αυτό που πραγματικά θα τους κάνει καλούς και τίμιους ανθρώπους;
Θέλω να πιστεύω ότι οι παρούσες δύσκολες οικονομικές συγκυρίες θα βγάλουν και κάτι καλό. Μία γενιά που θα μάθει να επιβιώνει χωρίς βοήθεια, μια γενιά που θα ζει στο πραγματικό κόσμο, μια γενιά που θα πιστέψει στην δύναμη των ανθρώπων, στην αλληλεγγύη και στην πραγματική αξία των πραγμάτων. 
Μήπως δεν θα πρέπει να αναρωτιόμαστε σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας, αλλά τι παιδιά θα φέρουμε στο κόσμο μας;
Μαρία Νι.


Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Βόλτα στην πόλη. Βόλτα στο χρόνο.

  Πάντα με γοήτευαν τα παλιά σπίτια, τα παλιά κτήρια. Ο χρόνος χαράσσει μαγικά πάνω τους την ιστορία τους. Πάνω σε κάθε σκασμένο τοίχο, πίσω από κάθε ξεχαρβαλωμένο παράθυρο ξεπροβάλει και μια διαφορετική ζωή. Ποιος έμενε εδώ; Ήταν ευτυχισμένος; Και γιατί τώρα στέκει ερειπωμένο;
  Η πόλη των Σερρών έχει πολλά παλιά σπίτια και κτήρια. Μερικά από αυτά χρησιμοποιούνται ακόμα, είτε ως κατοικίες, είτε ως μουσεία. Είναι μερικά όμως που στέκουν μοναχικά και έρημα, κουβαλώντας το καθένα, τους πόθους, τις χαρές, τις στεναχώριες, τις σκέψεις των ανθρώπων που πέρασαν από αυτά.

  Το ξενοδοχείο ΄΄Κωνσταντινούπολη΄΄ στέκει επιβλητικό επί της οδού Β. Βασιλείου. Έχει κλείσει από χρόνια.

Επί της οδού Εμ.Παπά και Μαυρομιχάλη υπάρχει ένα πολύ όμορφο σύμπλεγμα ακατοίκητων κτιρίων 
 Είσοδος αυλής παλιού σπιτιού.
Παλιό αρχοντικό.
Είσοδός αρχοντικού.
Παλιό αρχοντικό.
Βυζαντινά λουτρά.

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Μια ρουφηξιά είναι η ζωή...

Τα τραγούδια έχουν δύναμη μεγάλη. Όσα χρόνια και να περάσουν είναι εκεί και περιμένουν στην άκρη του μυαλού. Υπομένουν καρτερικά, σαν να μην υπάρχουν, μες την λήθη. Ως που μια μέρα σου ξαναχτυπούν την πόρτα μαζί με χιλιάδες αναμνήσεις. Και συ το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τους ανοίξεις και να τα καλωσορίσεις ξανά.

Όλα μας τα 'παν οι σοφοί και με το παραπάνω,
κορώνα γράμματα η ζωή, μα εγώ το κέρμα χάνω

Βλέπω τους φίλους τους παλιούς να λένε δεν πειράζει,
ψυχή που δεν αμάρτησε, ποτέ της δεν αγιάζει

Είναι σκοτάδι μάτια μου, πάντα σ' αυτή την πλάση,
μια χαραμάδα αφήνουμε, το φως για να περάσει.

Να μπούνε χρώματα φωνές, όνειρα και ταξίδια,
να κλέψουμε απ' τους Θεούς, πανάκριβα στολίδια.

Μια ρουφηξιά είναι η ζωή, της άνοιξης μια μέρα,
μια ανάσα ένας στεναγμός στο δροσερό αέρα.

Καραβοκύρισσα καλή, δώσ' μου την αγκαλιά σου.
κι ας είναι δηλητήριο, στα χείλη τα φιλιά σου.


Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

ΑΠΟΠΗΓΑΔΙ "Σήμερα Εμείς - Αύριο Εσείς"

Η ταινία για το Αποπηγάδι βασίστηκε σε αληθινά video, φωτογραφίες και έγγραφα, από τον αγώνα των κατοίκων και των αλληλέγγυων πολιτών, για τη διάσωση του Αποπηγαδιού.


Δείτε πως στο όνομα της οικολογίας συντελέστηκε η οικολογική καταστροφή στο Αποπηγάδι Κρήτης.
Πως εκλάπησαν οι περιουσίες των πολιτών με την υπογραφή της πολιτείας και τον αγώνα των κατοίκων της περιοχής ενάντια στον εισβολέα.

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Η προπαγάνδα της ενοικίασης της Ακρόπολης.

   Σήμερα καθώς ψαχούλευα στο ίντερνετ βρήκα πολλές, να μην πω χιλιάδες, αναρτήσεις που αφορούν την ενοικίαση της Ακρόπολης. Επειδή στις περισσότερες αναρτήσεις δεν είδα κάποια πηγή και επειδή σε εμάς τους Έλληνες μας αρέσει να παίζουμε το σπασμένο τηλέφωνο, έκατσα και το έψαξα λιγάκι.
   Βασικά η είδηση ξεκίνησε από τα ξένα ΜΜΕ, με αναφορές όπως «Ενοικιάζεται η Ακρόπολη» (Le Point), «Η Ακρόπολη υποκύπτει στην κρίση χρέους» (Bloomberg), «Ενοικιάζεται η Ακρόπολη για λιγότερα από 2.000 $ την ημέρα» (The Sydney Morning Herald), βάζοντας και τους Έλληνες στην διαδικασία της αναδημοσίευσης μια είδησης που είναι ναι μεν αληθινή αλλά μονόπλευρα προωθημένη.
   Έψαξα και βρήκα την υπουργική απόφαση στην όποια τα ξένα δημοσιεύματα αναφέρονται, η οποία πάρθηκε στις 30/12/2011 στο ΦΕΚ Β΄ Αρ.Φυλ. 3046 και αφορά τα τέλη φωτογράφησης-κινηματογράφησης και χρήσης οπτικοακουστικών έργων και απεικονίσεων αρχαιολογικών χώρων, ιστορικών τόπων, μνημείων, μουσειακών εκθέσεων και συλλογών, καθώς επίσης και τα τέλη πραγματοποίησης εκδηλώσεων σε αρχαιολογικούς χώρους, ιστορικούς τόπους και ακίνητα μνημεία.. Οι αποφάσεις που πάρθηκαν αποτελούν συμπλήρωμα της απόφασης που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Β΄ Αρ.Φυλ. 1491 27/10/2005.  Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, άσχετα αν οι ξένοι δημοσιογράφοι θέλησαν να το περάσουν έτσι. Τα τέλη φωτογράφησης και κινηματογράφησης υπήρχαν πάντα και όχι μόνο στα Ελληνικά ιστορικά μνημεία αλλά και σε όλο τον κόσμο. Δηλαδή αν θελήσει κάποιος ηθοποιός να γυρίσει κάποιες σκηνές στον Λούβρο, δεν θα του ζητήσουν δικαιώματα; Έκτός αν οι Γάλλοι είναι τόσο λαρτζ και δεν καταδέχονται. Και εκτός τούτου η απόφαση δεν καθορίζει μόνον τα τέλη άλλα και το τι επιτρέπεται και το τι απαγορεύετε σε σχέση με τα παραπάνω. 
   Η εμπορική χρήση των αρχαιολογικών μνημείων υπάγεται στις αρμοδιότητες του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, που είναι πολύ επιλεκτικό για το ποιος θα έχει πρόσβαση σε αυτά.
Τις τελευταίες δεκαετίες ελάχιστοι άνθρωποι, ανάμεσα στους οποίους δύο σκηνοθέτες, η Νία Βαρντάλος και ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν (ως χώρο κινηματογράφησης) την Ακρόπολη, ενώ τα περισσότερα αιτήματα που προέρχονταν από εταιρείες παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών και διαφημίσεων απορρίφθηκαν.
Σύμφωνα με Δελτίο Τύπου του Υπουργείο Πολιτισμού εξηγεί "ότι δεν αλλάζει ούτε το καθεστώς ούτε η ακολουθούμενη πολιτική στο ζήτημα της φωτογράφησης και κινηματογράφησης μνημείων και αρχαιολογικών χώρων και χρήσης/εμπορικής εκμετάλλευσης του εν λόγω υλικού. Επομένως, θα ακολουθείται η ίδια διαδικασία που ίσχυε μέχρι τώρα για τη χορήγηση άδειας" (σύμφωνα με τις διατάξεις της ΥΑ του 2005).
   Το σκεπτικό σύμφωνα με το οποίο προχώρησε στην υπουργική απόφαση του Δεκεμβρίου του 2011 είναι ότι "τα τελευταία χρόνια, οι Έλληνες εκδότες αδυνατούσαν να προβούν στην έκδοση βιβλίων, λευκωμάτων και άλλων εντύπων αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, λόγω των ιδιαίτερα υψηλών τελών τα οποία θεσπίζονταν με τη σχετική Υπουργική Απόφαση του 2005. Σύμφωνα πάντα με το υπουργείο η κατάσταση αυτή είχε ως αποτέλεσμα: πρώτον, οι ελληνικές εκδοτικές επιχειρήσεις να στερούνται σημαντικά έσοδα, δεύτερον, τα πωλητήρια των Μουσείων και των Αρχαιολογικών Χώρων της χώρας να παραμένουν άδεια από ελληνικές εκδόσεις εκθέτοντας τη χώρα στους επισκέπτες της και τρίτον, να αποστερείται το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων από πολύτιμους πόρους. Mε τις ρυθμίσεις της νέας ΥΑ αφενός μεν ικανοποιείται ένα εύλογο και πάγιο αίτημα του ελληνικού εκδοτικού κόσμου, αφετέρου δε υπηρετείται η ανάγκη να μην αποστερείται η τεράστια πολιτιστική κληρονομιά της χώρας από ένα μέσο (διεθνούς) προβολής της".
   Μπορεί να φαίνεται ιεροσυλία η οικονομική εκμετάλλευση των ιστορικών μνημείων,  αλλά από την άλλη πρέπει να σκεφτούμε ότι η συντήρηση τους αποτελεί ένα τεράστιο κόστος. Τα πνευματικά και οικονομικά διακαιώματα τους, ανήκουν στους Έλληνες και δεν το θεωρώ λάθος να πρέπει κάποιος να πληρώσει για να μπορέσει να τα εκμεταλλευτεί, από την στιγμή που ο εκμεταλλευτής θα κερδίσει χρήματα από αυτό Αυτό που θεωρώ λάθος είναι ο άδικος διασυρμός της Ελλάδας διεθνώς, ότι η συγκεκριμένη απόφαση πάρθηκε βεβιασμένα για την κάλυψη του χρέους και πως η Ελλάδα είναι μια χώρα που ξεπούλα την πολιτιστική της κληρονομιά αντί πινακίου φακής, το οποίο δεν είναι αλήθεια ...έστω όχι ακόμα και με αυτόν τον τρόπο.
Μαρία Νι

update: δεν θέλω σε καμία περίπτωση να ευλογήσω τα γένια του υπουργείου, ξέρω ότι τα περισσότερα απ΄ όσα λέει είναι μόνο φανφάρες, απλά ήθελα να παρουσιάσω μια πιο ολοκληρωμένη περιγραφή των συμβάντων, χωρίς κατ΄ ανάγκη να παίρνω το μέρος τους στον τρόπο εφαρμογής των αποφάσεων. Περισσότερο με αυτό το κείμενο θέλω να σταθώ στην στάση των ξένων και στην προπαγάνδα που γίνετε σε βάρος μας. Το αν οι αποφάσεις λαμβάνονται με γνώμονα το συμφέρον μας και μόνο είναι ένα άλλο, μεγάλο θέμα.

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Μικρές Περιπλανήσεις.

Για όσους το ξέρουν να το θυμηθούν...
Για όσους δεν το ξέρουν να το μάθουν...
Καλό Σαββατόβραδο σε όλους.

Μικρές περιπλανήσεις
μ' εκείνους που δεν ήρθαν,
στις άδειες ώρες
θ' ακουμπήσεις,
θα χαθείς.
Ψεύτικα σαν στολίδια, 
τα λόγια σου λυγάνε,
πώς να σωθείς.

Της πρώτης μου αγάπης, 
τις ωραίες τις στιγμές
πού να τις βρω;
Κοντά μου πάντα θα' ναι,
στο δρόμο, 
στο λιμάνι,
στο σταθμό.

Στο παγωμένο χέρι, 
στον αποχωρισμό,
στα θλιμμένα τα βράδια, 
στον καφέ τον πρωινό,

Φθαρμένες παραστάσεις, 
ένας αγέρας κλαίει,
σχεδία η ζωή δε θα προφτάσεις 
αλλού να πας.
Στο κρύο άδειοι δρόμοι,
η πόλη κρυφά γελάει,
να μ' αγαπάς.


για την ιστορία.
Οι Μικρές Περιπλανήσεις δημιουργήθηκαν το 1985 από τον Νίκο Αρμπιλιά, τον Χρήστο Γαμβρέλλη, την Σταυρούλα Παπαηλία, τον Λεωνίδα Κουλίτση, την Ελένη Κολετζάκη και τον Μάνθο Αρμπελιά.
Έχουν κυκλοφορήσει συνολικά 5 άλμπουμ.: Μικρές Περιπλανήσεις (1992), Άγονη Γραμμή (1994), Ημέρες Απραξίας (1996), Κλέφτες του Χρόνου (2000) και ...Με Οδηγό μου ένα Παιδί (2006). Σε όλα παραγωγός είναι ο Νίκος Παπάζογλου και εκδότης η δισκογραφική εταιρεία Λύρα. Έχουν συνεργαστεί σε συναυλίες και δισκογραφία, με τον τραγουδοποιό Θανάση Γκαϊφύλλια και τον Βαγγέλη Γερμανό.

Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Σταμάτα και άκου την μουσική.

Βρισκόμαστε στην Ουάσιγκτον, στο σταθμό του μετρό. Ένα πρωινό του Γενάρη του 2007. Ένας κύριος βγάζει το βιολί του και παίζει έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά.
Στο διάστημα αυτό, πολύς κόσμος πέρασε από το μπροστά του. Μερικοί κοντοστάθηκαν για λίγο, αλλά οι περισσότεροι προσπέρασαν γρήγορα.
Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια. Κανείς δεν το κατάλαβε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο. Έπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Δύο μέρες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολάρια. Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων.
Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε;
Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν το συναντάμε σε ασυνήθιστα πλαίσια;
Αν δεν έχουμε χρόνο να αφιερώσουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν' ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα... πόσα άλλα χάνουμε άραγε; Πόσα όμορφα πράγματα περνάν από μπροστά μας καθημερινά και δεν τα δίνουμε σημασία, γιατί δεν έχουμε χρόνο, όρεξη, διάθεση. Δεν φτάνει να υπάρχει η ομορφιά γύρω μας, πρέπει να μπορούμε να την δούμε κιόλας.


Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Το παραμύθι της ανάπτυξης.



Αυτή η γη που αιώνες μας θρέφει. Είναι το πολυτιμότερο αγαθό του Έλληνα. Του δόθηκε άπλετα, γενναιόδωρα, αλλά την ξέχασε και την άφησε να ρημάζει. Αυτή η γη θα μας σώσει. Αυτή η γη, αυτή η θάλασσα, αυτός ο ουρανός. Εκεί είναι η ανάπτυξη, από εκεί ξεκινάν όλα και εκεί καταλήγουν.
Ένα πολύ όμορφο παραμύθι του Γιάννη Μακριδάκη


Tου Γιάννη Μακριδάκη
  Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό μια παραδοσιακή ελληνική οικογένεια που ζούσε σε ένα όμορφο σπίτι στην ύπαιθρο και είχε ένα εύφορο κτήμα ολόγυρα, είχε πηγάδι, στέρνα, περιβόλι και ζώα διάφορα. Πολλές γενιές έζησαν και έθρεψαν τα παιδιά τους μέσα σε αυτό το κτήμα, αλλά έφτασε κάποτε η ώρα, εντός της δεκαετίας του 1980, κατά την οποία ο πατέρας, που είχε μεγαλώσει δουλεύοντας στη γη και μπούχτισε, πήρε τη μεγάλη απόφαση. Να λάβει δάνειο από την τράπεζα και να χτίσει μες στο κτήμα ενοικιαζόμενα δωμάτια για να φιλοξενεί τουρίστες, να συμβαδίσει με την εποχή του και να αναπτυχθεί. 
  Έχτισε λοιπόν ένα μεγάλο κομμάτι γης που το χρησιμοποιούσαν μέχρι πρότινος για την παραγωγή των αναγκαίων προϊόντων της διατροφής τους αλλά δεν τον πείραξε και πολύ διότι, όπως τα υπολόγισε, με τα λεφτά που κέρδιζε από τον τουρισμό μπορούσε όλα αυτά που δεν παρήγαγε πλέον να τα αγοράζει και να είναι και πιο ξεκούραστος- πέταξε σιχτιρίζοντας και τους παλιούς σπόρους που είχε κρατημένους στο κελάρι ο μακαρίτης ο πατέρας του, ως άχρηστους πλέον. 

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

Τι είναι παράλογο και νόμιμο, λογικό και παράνομο, παράλογο και παράνομο;

Είναι ένας φοιτητής στο πανεπιστήμιο και ενώ θέλει να πάρει το πτυχίο, χρωστάει ένα μάθημα από το δεύτερο έτος και ο καθηγητής δεν τον περνάει με τίποτα όσες φορές κι αν το έχει δώσει.
Απελπισμένος λοιπόν, πάει στον καθηγητή και του λέει:
- Θα σας πω ένα αίνιγμα, εάν δεν το βρείτε θα υπογράψετε να πάρω το πτυχίο μου, εάν το βρείτε δεν θα το πάρω ποτέ.
- Ακούω, λέει ο καθηγητής.
- Τι είναι παράλογο και νόμιμο, λογικό και παράνομο, παράλογο και παράνομο;
Σκέφτεται λίγο ο καθηγητής και του λέει να τον αφήσει λίγες ημέρες μήπως βρει την απάντηση.
Μερικές μέρες μετά συναντιούνται και λέει ο καθηγητής:
- Έχω φάει τον κόσμο αλλά δεν το βρήκα. Θα σου υπογράψω το πτυχίο και θα μου πεις.
Κι ενώ υπογράφει το πτυχίο, ο φοιτητής γελώντας του λέει:

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

Αυτή η ανεργία!

Κύριοι συνάδελφοι, η ανεργία
πρόβλημα είναι ακανθώδες.
Εφ 'ω και είναι ευκαιρία
το Συμβούλιό μας το εργώδες
να της αφιερώσει μίαν ...συζήτησιν
εφ'όσον η εργασία δεν έχει ζήτησιν.
Διότι είναι καθαρά θεομηνία
διά το έθνος η ανεργία.
Αίνιγμα αποτελεί διά πάντα τίμιον
πολίτην και υγιώς σκεπτόμενον
της ανεργίας το φαινόμενον.
Και επιτέλους εξόχως επιζήμιον.
Κύριοι, οι καιροί ου μενετοί!
Θα απετέλει δε αδυναμίαν μας θανάσιμον,
εάν ημείς, του έθνους οι εκλεκτοί,
δεν εύρωμεν μίαν δικαιολογίαν βάσιμον,
και την εμπιστοσύνην ούτω χάσωμεν
του λαού, ήτις μας είναι λίαν χρήσιμος.
Πρέπει λοιπόν, δεόντως ν'αντιδράσωμεν.
Διότι θα είναι συμφορά μοιραία και κρίσιμος
εάν κρούσματα κοινωνικής έχωμεν αναταραχής,
ενώ ευρισκόμεθα επί ξηρού ακμής!
Θα ήτο διά το έθνος απειλή ολέθρια,
που το μαστίζει τόση ανεργία!
Δεν συμφωνείτε κύριοί μου;
Το συμφερότερον, κατά την άποψίν μου,
είναι ν' αποφασίσωμεν ότι το πρόβλημα ελύθη,
και να το παραδώσωμεν στη λήθη.
Την άποψή σας να τη βράσουμε!
Η ανεργία, πληγή και παιδεμός του τόπου,
θα λείψει μοναχά τη μέρα όπου
θα μπείτε εσείς σε ανεργία!
Μπέρτολτ Μπρεχτ(1930)


Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Αχ ζωή μάγισσα, να σε μάθω άργησα.


Όταν όλα καταρρέουν, όταν όλα μοιάζουν ανώφελα, όταν νιώθεις ότι δεν σου έχει μείνει ίχνος όρεξης να συνεχίσεις, πάντα θα υπάρχουν τέτοιες όμορφες ανοιξιάτικες μέρες που θα σου δίνουν κουράγιο και αισιοδοξία. Κι η μουσική παίζει δυνατά, και οι χοροί καλά κρατούν, και οι παρέες γράφουν ακόμα ιστορίες. Και γω θα είμαι εδώ, από πείσμα θα υπάρχω, τώρα που ξέρω καλά ,πως τίποτα, μα τίποτα, δεν θα μου χαλάσει το κέφι.
Σας εύχομαι να περάσετε ένα πανέμορφο σαββατόβραδο με ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν.

Η κυρα-Μιζέρια κι ο Θάνατος.

Μία φορά κι έναν καιρό, λένε, ζούσε σ’έναν τόπο μια γριά που τα ‘χε τα χρονάκια της. Μοναδική της συντροφιά είχε μια αχλαδιά που μεγάλωνε κοντά στην πόρτα της καλύβας της. Ο κόσμος τη φώναζε «κυρα-Μιζέρια». Τα παιδιά της γειτονιάς της πήγαιναν και την κορόιδευαν, και σαν ερχόταν η εποχή που τα αχλάδια ωρίμαζαν, ανέβαιναν στην αχλαδιά και της έκλεβαν και τα φρούτα! Η γριά τα κυνηγούσε και τα μάλωνε αλλά πού να τα βγάλει πέρα μαζί τους!
Της έγιναν κακός μπελάς. Και κάθε φορά που έδενε ο καρπός και βάραιναν τ’αχλάδια στα κλαδιά γίνονταν τα ίδια: Νάσου τα παλιόπαιδα του χωριού να πηδάνε το φράχτη της, να σκαρφαλώνουν στην αχλαδιά της, να βγάζουν τα σουγιαδάκια τους, να κόβουν όλα τ’ αχλάδια, να γιομίζουν τα σακούλια τους, να δίνουν μια και να πηδάνε κάτω, να κοροϊδεύουν τη γριά και να χάνονται μέσα στους δρόμους του χωριού. Όλα αυτά την έφεραν σ’ ένα τέτοιο σημείο που δεν ήξερε πια τι να κάνει ...
Στο τέλειωμα μιας μέρας, εκεί που η γριά καθόταν στην αυλή κάτω απ’ την αχλαδιά της, ένας ταξιδιώτης σταμάτησε μπροστά στην καλύβα της. Τη ρώτησε αν θα μπορούσε να τον φιλοξενήσει για τη νύχτα που ερχόταν.

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Περί διπροσωπίας...

Κάποιους ανθρώπους όταν τους βλέπω πρέπει να τους λέω δύο φορές “γεια”, είναι αγένεια να μην χαιρετάω και τα 2 τους πρόσωπα.
Ανώνυμος

Καλή Άνοιξη.

Ποιος σκάει ο κόσμος κι αν χαλάει,
αυτή η βρωμοάνοιξη σαν σβούρα με γυρνάει 
κι η καρδιά μου σα σαράβαλο σε κατηφόρα πάει...



Let The Good Times Roll.

Artist: Shirley and Lee
Αlbum: Let the Good Times Roll
Realised 1956
Lyrics & Music: Leonard Lee


σας θυμίζει κάτι;...

τελευταία άρθρα