Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

ΝΑΙ!!!



Στα ξενύχτια λέμε ναι, 
και στις τρέλες λέμε ναι
Στα μεθύσια λέμε ναι,
στα κορίτσια λέμε ναι
Στους απέξω λέμε ναι,
στους εντάξει λέμε ναι

Όχι λέμε στις κότες,
όχι και στους ξενέρωτους
Όχι λέμε στις κότες,
όχι στους κυριλέ

Στους δικούς μας λέμε ναι,
και στους ξύπνιους λέμε ναι
Στους μουσάτους λέμε ναι,
στους φευγάτους λέμε ναι
Στα μπαράκια λέμε ναι,
στα παπάκια λέμε ναι

Όχι στους τεχνοκράτες,
όχι και στις κυρίες τους
Όχι στους τεχνοκράτες,
όχι στους λογικούς

Στη τρέλα, ναι, στα πάρτι, ναι
Στη δράση, ναι, στη βράση, ναι
Στη σάμπα, ναι, στο τσάμπα, ναι
Στη ρέγγε, ναι, στη ντίσκο, ναι
Στους μαύρους, ναι, στους γαύρους, ναι
Στους αναλφάβητους, ναι

Στους φαντάρους λέμε ναι,
και στους γύφτους λέμε ναι
Στους μαλλιάδες λέμε ναι,
στους ροκάδες λέμε ναι
Στα μαγκάκια λέμε ναι,
στα πρεζάκια λέμε ναι

Όχι λέμε στην πρέζα,
όχι και στην εξάρτηση
Όχι λέμε στην πρέζα,
όχι στα σκληρά

Στα ωραία λέμε ναι,
και στα κόλπα λέμε ναι
Στα μυστήρια λέμε ναι,
και στις φάσεις λέμε ναι
Στα ουίσκια λέμε ναι, 
στα τσιγάρα λέμε ναι

Όχι στην ηρωίνη,
όχι σ' αυτό το διάολο
Όχι στην κοκαίνη,
όχι στα σκληρά

Στην άπλα, ναι, στην ξάπλα, ναι
Στις βάρκες, ναι, στις τσάρκες, ναι
Στους φίλους, ναι, στις πλάκες, ναι
Στους σκύλους, ναι, στις γάτες, ναι
Στους Mήτσους, ναι, στους Kιτσους,
ναι
Στην αντισύλληψη, ναι

Στα κοκτέιλς λέμε ναι,
και στα κόμικς λέμε ναι
Στις μπανάνες λέμε ναι,
στις κουκλάρες λέμε ναι
Στις πισίνες λέμε ναι,
στις αιώρες λέμε ναι

Όχι λέμε στους βλάκες, 
όχι γαμώ τους άσχετους
Όχι λέμε στους βλάκες,
όχι στους χαζούς

Στα τσακάλια λέμε ναι,
και στους έτσι λέμε ναι
Στους τζαζίστες λέμε ναι,
στους μπλουζίστες λέμε ναι
Στις ζηλιάρες λέμε ναι, 
στις τρελιάρες λέμε ναι

Όχι παιδιά στις ψόφιες, 
όχι και στους κρυόκωλους
Όχι παιδιά στις ψόφιες,
όχι στους σοβαρούς

Πα ρα παμ, παραραμ...
...
Όχι παιδιά στις ψόφιες,
όχι και στους κρυόκωλους
Όχι παιδιά στις ψόφιες,
όχι στους σοβαρούς

ΝΑΙ!!!

Να προσθέσω λοιπόν...
ΝΑΙ!!!
Στη παρέα την χθεσινή,
Στη βραδιά που πέρασε,
Στους χορούς που ρίξαμε,
Στο Rock ΄n΄ Roll
Στα σφινάκια που ήπιαμε,
Στις βλακείες που κάναμε,
Στα γέλια που πεθάναμε,
Στα τραγούδια που τραγουδήσαμε,
Σε αυτά που ελπίσαμε,
Σε αυτά που χάσαμε,
Σε αυτά που θα κερδίσουμε,

Σε αυτά που έχουμε,
Στους έρωτες που έφυγαν,
Στους έρωτες που ήρθαν,
Στα φιλιά που δώσαμε,
Στην αγάπη που χαρίσαμε,
Στις αγκαλιές που κρυφτήκαμε,
Στα δάκρυα που κλάψαμε,

Μην κλαίτε αγάπες μου...τίποτα δεν χάθηκε...

Αυτό που μένει είναι πάντα αυτό που αξίζει.
Εμείς θα είμαστε για πάντα μαζί...
Γιατί αγαπιόμαστε παράφορα, χωρίς όρους και κανόνες.

Η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στους φίλους μου.


Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Καλοκαιρινή νύχτα.

Νυχτερινή θέα των Σερρών από την Ακρόπολη.
Φωτογράφηση: Αθανάσιος Αθανασιάδης 
Δρόσισε επιτέλους. Βοήθησε και η χθεσινή βροχή και πήραμε μια ανάσα. Σήμερα είπα να σας γράψω από το μπαλκόνι μου. Μαζί με την πετούνια μου και τον ελληνικό καφέ μου. Η Ακρόπολη των Σερρών είναι φωτισμένη και γω ευχαριστώ τον παππού που μας χάρισε τέτοια θέα. Δεν έχει πολύ κίνηση ο δρόμος, ησυχία απόψε. Μόνο κάτι παιδιά παίζουν στο διπλανό σπίτι και σπάνε πότε πότε την μονοτονία της νύχτας. 
Τυπικά από σήμερα είμαι αδειούχα, πήρα άδεια από το αφεντικό, από εμένα δηλαδή. Έκλεισα το μαγαζί για καλοκαιρινές διακοπές. Λίγο πιο νωρίς φέτος λόγω αναδουλειάς. Σε λίγες μέρες θα σας φύγω, θα πάω στην Εύβοια, στην πατρίδα. 
Όμορφη καλοκαιρινή βραδιά απόψε. Και σκέφτομαι πόσα πράγματα είναι δίπλα μας και μπορούν να μας δώσουν ευτυχία και 'μεις λόγω των προβλημάτων δεν τα βλέπουμε. 
Αυτός ο δροσερός αέρας που φέρνει την μυρωδιά των γιασεμιών μου, μπορεί να σταματήσει;
Η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος μπορεί να αλλοιωθεί;
Η μυρωδιά του πεύκου από τον απέναντι λόφο;
Μπορεί να απαγορεύσει κανείς στις τριανταφυλλιές μας στην αυλή να μην κάνουν κόκκινα τριαντάφυλλα;
Τα γέλια των παιδιών μπορούν να σταματήσουν;
Το χαμόγελο του γείτονα που μου φωνάζει να δυναμώσω την μουσική για ν΄ακούει και αυτός;
Και οι άνθρωποι που μ΄αγαπούν, δεν θα σταματήσουν να με σκέφτονται.
Και την γαλήνη που μου δίνει το τραγούδι, ποιος μπορεί να μου την πάρει;
Μην χαραμίζετε τις στιγμές σας στον φόβο και στην μιζέρια.
Ας συνεχίσουμε να φτιάχνουμε όμορφες αναμνήσεις.
Και ας είναι απλά η θύμηση μιας απλής και ήρεμης καλοκαιρινής νύχτας.
Καλό σας βράδυ.


Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

Σ’αγαπώ σαν το αλάτι.


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας Βασιλιάς, που είχε τρεις κόρες.
Κάποια μέρα ένας γειτονικός Βασιλιάς του κήρυξε τον πόλεμο. Αναγκάστηκε λοιπόν να φύγει με το στρατό του, για να πολεμήσει.
Πριν φύγει, κάλεσε τις κόρες του και τις ρώτησε:
-Αγαπημένες μου κόρες, θα φύγω για τον πόλεμο και θέλω να ξέρω πόσο με αγαπάτε.
-Πατέρα μου, εγώ σ’αγαπώ σαν τα μάτια μου, του αποκρίθηκε η πρώτη.
-Εγώ, πατέρα μου, σ’αγαπώ σαν τη ζωή μου, του απάντησε η δεύτερη. 
Η τρίτη η μικρότερη στάθηκε μπροστά του και του φώναξε:
-Πατέρα μου, εγώ σ’αγαπώ σαν το αλάτι!
Ο Βασιλιάς, μόλις το άκουσε, θύμωσε τόσο πολύ, που την έδιωξε απ’το παλάτι.

Κλαμένη και πικραμένη η πριγκιποπούλα έφυγε απ’το παλάτι. Γύριζε από’δω και από’κει να βρει ένα μέρος, για να κοιμηθεί και να φάει.
Ύστερα από ένα μήνα έφτασε σε μια ξένη χώρα. Πήγε στο παλάτι και ζήτησε από τους αυλικούς να δει το Βασιλιά. 
Πράγματι οι αυλικοί την οδήγησαν σ’εκείνον.
Η πριγκιποπούλα στάθηκε μπροστά του και του είπε ευγενικά:
-Πολυχρονεμενε μου Βασιλιά, θέλω να δουλέψω στο παλάτι σου σαν υπηρέτρια.
-Καλά, της είπε ο Βασιλιάς. Θα πας στην κουζίνα και θα βοηθάς το μάγειρα του παλατιού.

Από τότε η πριγκιποπούλα εργαζόταν στην κουζίνα. 
Όλοι μέσα στο παλάτι άρχισαν να την θαυμάζουν για την ομορφιά και τη νοικοκυροσυνη της.
Μια μέρα ο γιος του Βασιλιά την πρόσεξε καλύτερα κι έπιασε την κουβέντα μαζί της. Εκτός από την ομορφιά της θαύμασε και το μυαλό της. Πραγματικά, όταν συζητούσε μαζί της, τα λόγια της ήταν έξυπνα και σοφά. 
Η πριγκιποπούλα του διηγήθηκε την ιστορία της. Μίλησε για το θυμό του πατέρα της. Το βασιλόπουλο κατάλαβε πόσο τον αγαπούσε και πόσο νοσταλγούσε την οικογένεια της. Συγκινήθηκε τόσο πολύ απ’τα λεγόμενα της, αλλά κι απ’την ομορφιά, την εξυπνάδα και την καλοσύνη της, ώστε αποφάσισε να την παντρευτεί.

Στο γάμο κάλεσαν όλους τους γειτονικούς Βασιλιάδες. Κάλεσαν και τον πατέρα της πριγκιποπούλας. Δεν την αναγνώρισε την ώρα του γάμου, αφού είχε χρόνια να την δει.
Έγινε η στέψη κι η νύφη έλαμπε από ομορφιά. Ύστερα κάθησαν στο τραπέζι για δείπνο. Η νέα Βασίλισσα είχε πει από νωρίς στις υπηρέτριες του παλατιού να φέρουν στον πατέρα της ανάλατα φαγητά. 
Του τα βάλανε μπροστά του. 
Όλοι τρώγανε στο τραπέζι με γέλια και χαρές. 
Επαινούσαν τους μαγείρους για τα ωραία και νόστιμα φαγητά τους. 
Ο Βασιλιάς πατέρας της νύφης, μόλις δοκίμασε μια μπουκιά απ’το πρώτο φαγητό, το άφησε. Δοκίμασε μια μπουκιά κι απ’το δεύτερο και το άφησε. Προσπάθησε κι απ’το τρίτο, αλλά το άφησε κι εκείνο.
-Μεγαλειότατε, γιατί δεν τρώτε; τον ρώτησε η νύφη.
-Ωραία μου Βασίλισσα, κάτι λείπει απ’τα φαγητά σας.
-Τι λείπει, Μεγαλειότατε;
-Λείπει το αλάτι. Μα πώς μπορεί να φάει κανείς χωρίς αλάτι; Το φαγητό, αν δεν έχει αλάτι, είναι για πέταμα. Ποιος μπορεί να ζήσει χωρίς αλάτι;
Κι όλο αράδειαζε επαίνους για το αλάτι. 
Τότε η νεαρή Βασίλισσα πάει κοντά του και του λέει:
-Πατέρα μου, κάποτε με ρώτησες πόσο σ’αγαπώ και σου είπα: σ’αγαπώ σαν το αλάτι. Σου απάντησα έτσι, γιατί πιστεύω πως είναι ένα από τα χρησιμότερα υλικά για τον άνθρωπο. Εσύ τότε θύμωσες και μ’έδιωξες απ’το παλάτι.
Τα’χασε ο γερο-Βασιλιάς και δεν ήξερε τι να πει. Και τότε η θυγατέρα του τον αγκάλιασε και του λέει:
-Πατέρα μου, εγώ εξακολουθώ να σ’αγαπώ σαν το αλάτι.

σ.σ. Γι΄ αυτόν που αγαπώ σαν το αλάτι.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Μοιραίο Καραβάνι.

Η μουσική και οι άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπούν είναι η μόνη διέξοδος.
Ένα τραγούδι που ταιριάζει γάντι με την παράνοια που ζούμε. Δώστε βάση στον στίχο.
(όπως καταλάβατε δεν ξεζοχαδιάστηκα ακόμα...)

Για κοίταξε πως όλη η γη, τόσο καιρό γυρίζει,
καθένας με τις πράξεις του, τα λάθη του στηρίζει,
τα πράγματα δε θα ‘πρεπε, να είναι έτσι βαλμένα,
όμως κανείς δεν τα κουνά, τα παίρνει ως δεδομένα.

Δε μας φοβίζει φίλε μου, το Πέρασμα του Χρόνου,
μονάχα οι συμβιβασμοί, του καθενός ατόμου.
Κανείς δε μας εμπόδισε, να βρούμε Ευτυχία,
στο Καραβάνι της Ζωής, ν’ αλλάζουμε πορεία.

Αισθάνομαι στην έρημο, μοιραίο Καραβάνι,
που ψάχνει για μια όαση, κι όμως ποτέ δε φτάνει
κι αν ήμουνα στην έρημο, το ξέρω θα μπορούσα,
στον κόσμο όμως που βρίσκομαι, η αλήθεια μου δε φτάνει.

Κάθε σελίδα που κοιτάς, μέσα απ' την Ιστορία,
δίπλα στην πίστη βρίσκεται, ξανά η προδοσία.
Όνειρο ήταν φίλε μου, τον κόσμο πως θ' αλλάζεις,
στα όνειρα μεγαλουργείς, μα χάνεσαι στις πράξεις


Στίχοι - Μουσική: Στέλιος Παπαϊωάννου Σαλβαδόρ
Εκτέλεση: Μωρά στη φωτιά

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Νέα από το Μέγα Μαλακοχώρι.


Όπως πολλοί ξέρετε ζω στις Σέρρες αλλά δεν είμαι Σερραία. Η εμπειρία μου να ζω τόσα χρόνια σε ένα μέρος, πατρίδα του Μέγα Καραμανλή (και του μικρού και του μεγάλου), το Μέγα Μαλακοχώρι δηλαδή, είναι απερίγραπτη. Αν ενδιαφέρεται κανείς ψυχολόγος να γράψει καμία διατριβή για την ψυχολογία του προβάτου, ας έρθει στις Σέρρες.
Έρχεται που λέτε μια γειτόνισσα στο μαγαζί, τέρας εξυπνάδας, μες την καλή χαρά να μου πει τα ευχάριστα που βγήκε η ΝουΔου. Και λέω μέσα μου, πλάκα μου κάνετε...που είναι η κάμερα...έλα σας κατάλαβα βλαμμένα... Σοβαρολογούσε. Γιατί τώρα λέει δεν θα της κόψουν την σύνταξη και η Μέρκελ θα μας δώσει την επόμενη δόση. Τώρα για πείτε... πέρνεις την ταμειακή και της την φέρνεις στο κεφάλι. Που δεν έχω σταυρώσει πελάτη από το πρωί, που στην γειτονιά έχουν κλείσει 5 μαγαζιά, εκ των οποίων το ένα, που είναι ακόμα ανοίκιαστο είναι το δικό της, που η αγορά φυτοζωεί και που οι νέοι είναι άνεργοι και ο γιος της φυσικά, αλλά ψήφισε και αυτός ΝουΔου (καλό βλήμα και αυτός).
Και όταν την ρώτησα ΓΙΑΤΙ; Γιατί δεν πάει το χέρι μου να ψηφίσω κάτι άλλο, μου λέει. Εμένα όμως το χέρι μου πάει να το σηκώσω και να σου αστράψω μια ξανάστροφη να αγοράσεις πέντε-εξί οικόπεδα. Δεν της είπα τίποτα. Απλά ότι ο καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη του με την ψήφο του(πάντα κυρία!)
Ποσοστό 36% έβγαλε ο ΝουΔους στας Σέρρας, με μεγάλη διαφορά από τον Συριζα (17%), για να μην σχολιάσω τον 50% της αποχής... προτίμησαν να πάνε στην βρομερή Τούζλα για βουτιές. Θα έβγαζε πιο μεγάλο ποσοστό. Και με τα δύο τα χέρια ψηφίσαν. Έχω τόσο θυμό για τους συμπολίτες μου, έχω φτάσει στο σημείο να ντρέπομαι που ζω εδώ. Γιατί όλα αυτά τα χρόνια έχω φάει στην μάπα όλη αυτή την μαλακία περί καταγωγής του Εθνάρχη, λες και είναι εισιτήριο πρώτη θέση χωρίς επιστροφή για τον παράδεισο. Και οδός Καραμανλή, και προτομή στην πλατεία του χωριού, και μουσείο Καραμανλή, μέχρι και λουκάνικα Καραμανλήδικα υπάρχουν...και μαλακίες εις τον Καραμανλήδικο κύβο δηλαδή.
Και είναι τόσο μεγάλη η δύναμη αυτής της καταγωγής που όλοι το θεωρούν μέγα τιμή και καμάρι. Και τόσο μεγάλη αξία έχει αυτό, που θεωρούν δεδομένο, περισσότερο από άλλη περιοχή της Ελλάδας, αυτό το παρανοϊκό χρέος απέναντι σε αυτό το κόμμα.
Και αυτό δεν αλλάζει, ούτε καν τώρα που η πόλη στενάζει και υποφέρει, αλλά ίσα ίσα διατηρείται και συντηρείται από νέους πλέον. Μιλάμε για πολύ πρόβατα, μαντρωμένα σε μια στάνη, που αντιπροσωπεύει την καλή κοινωνία της πόλης, που πάντα πήγαινα κόντρα. Το αφάν κατέ του καλού κόσμου, πρόγονοι του Μεγαλειότατου.
Και όλοι μου λένε για τα καλά που έχει κάνει την πόλη ο Καραμανλής, αλλά εγώ τόσα χρόνια γιατί δεν τα βλέπω;
Για να μην πω για το ποσοστό της Σκατής Αυγής. Εμετικό. Μεταλλαγμένοι νεοδημοκράτες που τόσα χρόνια τους φαινόταν ότι το κόμμα είναι πολύ λάιτ για το διεστραμμένο τους μυαλό και τώρα βρήκαν την χαρά τους.
Είπα να αφήσω να περάσει μια μέρα, να σκεφτώ πιο ψύχραιμα. Μα η αρχική ντροπή μου έγινε θυμός.
Είμαι τόσο θυμωμένη με τους συμπολίτες μου, που κάθονται στις καφετέριες και πίνουν καφέ με τα λεφτά του μπαμπά τους, βρίζοντας την άδικη κοινωνία που τους έριξε στα τάρταρα και πάνε μετά και το ρίχνουν μονοκούκι στη ΝουΔου.
Είμαι τόσο θυμωμένη με όλους, που για άλλη μια φορά αποδειχθήκαμε λίγοι, ολιγόψυχοι και προπαντός μαλάκες.
Είμαι τόσο θυμωμένη με μένα που πίστεψα ότι ο κόσμος αυτός θα μπορούσε να αλλάξει.
Είμαι τόσο θυμωμένη με τον blogger που κάνει ότι να ΄ναι τις τελευταίες μέρες.
Δεν ξέρω πότε θα κάνω άλλη ανάρτηση. Είμαι πτώμα και σωματικά και ψυχολογικά. Θα βάζω τραγούδια στο άλλο μπλογκ μέχρι να ξεζοχαδιαστώ.
Έως τότε καλά κουράγια...θα ξημερώσει και για μας Κυριακή.


update: (αντιγράφω το σχόλιό μου στον Οίκοδόμο)
Δεν ήταν τόσο το αποτέλεσμα που με πείραξε αλλά το αθροιστικά μεγάλο ποσοστό των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Πες ότι ο Συριζα έπαιρνε λίγο ακόμα και έκανε τελικά κυβέρνηση, αυτό το 40% (ΝΔΠΑΣΟΚ) θα παρέμενε στην κοινωνία μας. Είναι περισσότερο κοινωνικό το θέμα μου και όχι τόσο εκλογικό. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι κενοί από κάθε ηθική αξία και δεν έχουν την ικανότητα να πιστέψουν στην ελπίδα, έστω και φρούδα, αλλά βασίζονται μόνο στον φόβο τους και στην βόλεψή  τους. Και όλα αυτά μετά από τόσες δυσκολίες που έχουμε περάσει.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

Η απόφαση της Ελλάδας - Μια ντροπιαστική ιστορία.

previously on
επ 2ο: Η απόφαση της Ελλάδας - Μια αγωνιώδης ιστορία

Είμαστε στο σημείο που η Ελλάδα βρίσκετε σε διάσταση με τον Αντρέα ενώ ο Αλέξης την πολιορκεί στενά. Ο πρώτος επιστράτευσε ότι μέσο είχε και δεν είχε για την φέρει κοντά του και η Ελλάδα επειδή είναι πολύ μεγάλη χαϊβάνα και φοβάται ακόμα και την σκιά της αποφάσισε να γυρίσει στον άντρα της και στο διαλυμένο σπιτικό της, αφήνοντας τον Αλέξη στα κρύα του λουτρού. Γιατί η Ελλάδα φοβήθηκε να προχωρήσει, να ζήσει τον αβέβαιο έρωτα με όποιο κόστος, φοβήθηκε να πάει παρακάτω. Προτίμησε να ζήσει πάλι πάνω στα χαλάσματα της ζωής της και να μην την ξαναχτίσει από την αρχή. Αλλά πάντα θα υπάρχει μια πίκρα την ψυχή της, πάντα ένα μαράζι, ότι δεν μπορεί να αποδεσμευτεί από τους φόβους της και από το παρελθόν της. Ένα παρελθόν δεν μπορεί να αποποιηθεί, αλλά και ούτε να το χρησιμοποιήσει προς όφελός της. Κρίμα...

Ντρέπομαι για την απόφαση της Ελλάδας.
Ντρέπομαι
που πάλι δεν μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της.
που πάλι πίστεψε σε φούμαρα.
που πάλι δεν πίστεψε στις δυνάμεις της.
που την νίκησαν πάλι οι φόβοι της.
που δεν της έμεινε ίχνος αξιοπρέπειας.
που πάλι ξέχασε την ιστορία της, τον πόνο που έχει υποστεί, τις δύσκολες μέρες που πέρασε.
που πάλι θα αφήσει την τύχη της σε έναν υστερόβουλο και αδίστακτο άνθρωπο.
που δεν πίστεψε στο όνειρο, έστω και απατηλό.
που δεν τα έπαιξε όλα για όλα.
που για άλλη μια φορά το σίγουρο ελάχιστο κέρδισε το αβέβαιο όλα.
Ίσως να μην ήρθε το πλήρωμα του χρόνου...αντέχουμε ακόμα.


Το επεισόδιο αυτό δεν θα είναι το τελευταίο. Ο Έρωτας δεν έχει πει ακόμα την τελευταία του κουβέντα. Υπάρχει ακόμα κάτι που δεν έχει χαθεί. Είμαστε πλέον χιλιάδες...

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Διάλειμμα επειγόντως!

Σκάσαμε από την ζέστη αγάπες μου, ζαβλακωθήκαμε, όρεξη για δουλειές μηδέν (όχι ότι έχουμε, λέμε τώρα...), λεφτά για μπάνια και θάλασσες επίσης μηδέν (μπορεί και μείον...). Το μόνο που μας μένει είναι να πούμε καμιά βλακεία να περνάει η ώρα, περιμένοντας την Κυριακή των εκλογών μπας και γίνει κανα θάμα. 
Σας έχω ανεκδοτάκι σένιο και πονηρό, για να σκάσει λιγάκι ένα χαμόγελο στο χειλάκι μας, ένα  αστείο βιντεάκι για την τελευταία ήμερα των σχολείων (ας ξεκουραστούν και κάποιοι σε αυτή την χώρα...) και ένα τραγουδάκι καλοκαιρινό και δροσερό, που θα μου επιτρέψετε να το αφιερώσω σε κάποιον...ξέρει αυτός.
....................

Μητέρα, τι είναι ο έρωτας;
- Ο έρωτας...χμ...Έρωτας κόρη μου είναι να γνωρίσεις έναν όμορφο κύριο...
να σε πηγαίνει για φαγητό σε πολυτελή εστιατόρια,
να σου αγοράζει ακριβά κοσμήματα,
να σου αγοράζει ακριβά φορέματα,
να σε πηγαίνει κρουαζιέρες με το σκάφος του,
να σου αγοράσει ένα διαμέρισμα στο Παρίσι,
να σου αγοράσει ένα διαμέρισμα στην Κυανή Ακτή... Αυτό είναι έρωτας παιδί μου.
- Μα, μητέρα, αυτά που λένε για το πρώτο ραντεβού, το χτυποκάρδι, το πρώτο φιλί, την καρδιά που λιώνει από έρωτα...Αυτά τι είναι, δεν είναι έρωτας;
- Όχι παιδί μου, μην τα ακούς αυτά. Δεν είναι αυτά ο έρωτας. Αυτά τα βγάλανε οι κουμουνιστές για να πηδάνε τζάμπα....!

νο οφένς αγαπημένοι μου κομουνιστές...ξέρετε πόσο σας λατρεύω...
....................

....................


Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

Γιορτή... ξεφτίλας.

Οι αδέσμευτοι δημοσιογράφοι και συντελεστές του κοκκινολαχανί κήπου(ξέρουν αυτοί) ξαναχτυπούν...
Το κείμενο είναι του δαιμόνιου (έως φρενοβλαβή) Πυρπολημένου.
....................

Είναι κάτι βράδια που δεν σου κολλάει ο ύπνος όσο νυσταγμένος και κουρασμένος και να 'σαι. 
Το αντίδοτο πολλές φορές για μένα τουλάχιστον είναι να ανάψεις ένα τσιγάρο να φτιάξεις ένα κρύο τσάι και να ακούσεις κάνα τραγουδάκι στο τιούμπ για να χαλαρώσεις και να την πέσεις μετά.
Αλλά όχι στην Ελλάδα και σίγουρα όχι σε περίοδο εκλογών!!! 
Τα μονοπάτια του τιουμπ με οδηγούν στο να επιλέξω να ακούσω τη Γιορτή.
Και ενώ αρχίζει να παίζει το κομμάτι ξαφνικά στο κάτω μέρος της οθόνης προβολής του βίντεο ξεπροβάλει ένα από τα διαφημιστικά κουτάκια που έχει βάλει το τιούμπ να εμφανίζονται υποθέτω σε δημοφιλές κομμάτια με υπογραφή ads by google... και διαβάζω εγώ νυχτιάτικα το εξής:
''Υπάρχει τώρα κανείς που δεν θέλει να προστατευθούν οι καταθέσεις των Ελλήνων στις τράπεζες ;'' 
Κάπου εκεί αναρωτιέται ο στοχαστής μέσα μου '' Έλα μου;'' 
Άξαφνα μέσα στο ίδιο κουτάκι ανατέλλει ο πράσινος ήλιος με τη λέξη ΠΑΣΟΚ από κάτω. 
Ο στοχαστής μέσα μου βρίσκεται εν μέσω μιας καταιγίδας ερωτήσεων προερχόμενες από τον εαυτό μου... ''Εεεεε;'' 
και το χέρι μου χτυπά το print screen αυτόματα...


Έπρεπε να περιμένω...
Για να βγει το μήνυμα Μάθετε περισσότερα σε έντονα πράσινα γράμματα.
Θα το περάσω στο ντούκου το άκυρο σποτάκι που σπιλώνει αυτές τις μέρες ένα από τα ελάχιστα βιντεο κλίπ της μεγαλύτερης μπάντας που υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα. Αυτά συμβαίνουν...

Αλλά ρε καργιολόπουστα, εσύ που είχες την ιδέα να γράψεις αυτό το πράγμα, δηλαδή τι παραπάνω θες να μάθω για το Πασοκ; Γιατί να πατήσω το γαμημένο το λινκ που μου ποστάρεις; Να μάθω περισσότερα για το πως τα γαμήσατε όλα; 
Με ρωτάς αν υπάρχει τώρα κανείς που δεν θέλει να προστατευτούν οι καταθέσεις στις τράπεζες και σου απαντάω: Εγώ!!! 
Γιατί δεν ξέρω ούτε έναν που να έχει λεφτά στην άκρη... Ούτε φίλος, ούτε συγγενείς μου έχει! 
Οπότε τα εκβιαστικά σας διλήμματα αλλού. Σε αυτούς που εξακολουθούν να σας ψηφίζουν γιατί έχουν κερδίσει πολλά όλα αυτά τα χρόνια (δεν εξηγείται διαφορετικά το 13%) και έχουν πολλά να χάσουν άμα φύγετε... 
Πως τολμάτε να ζητάτε ακόμα και τώρα ψήφους;

Μα τις χίλιες δαιμονισμένες μαρμότες, μου ανέβηκε απόψε το αίμα στο κεφάλι (το πάνω) ... 
...................
σχόλιο δικό μου: 
Πες τα αγαπημένε μου... δεν φτάνει που μας χαλάνε την αισθητική με τις κολοδιαφημίσεις τους, υποτιμούν και την νοημοσύνη μας... έλα μαρμότα στον τόπο σου... έλεος πια.

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2012

Μια πετούνια στο μπαλκόνι.

Για του λόγου το αληθές.
Στο μπαλκόνι μου φέτος φύτεψα μια βιολέτα. Της έβαλα ωραία μεγάλη γλάστρα, καλό χώμα, της ρίχνω λίπασμα όταν πρέπει και είναι χαρούμενη και ευτυχισμένη. Πριν μια εβδομάδα όμως είδα να έχει φυτρώσει δίπλα της μια πετούνια. Έτσι από το πουθενά. Χωρίς να έχω ρίξει σπόρο. Και μεγαλώνει τόσο γρήγορα, που έχει αρχίσει να επιβάλετε στην βιολέτα. 
Υπάρχουν άνθρωποι όπως η βιολέτα, που μεγαλώνουν σε ένα όμορφο και άνετο περιβάλλον, απολαμβάνουν τα πάντα και υπάρχουν άνθρωποι όπως η πετούνια που παλεύουν μόνοι τους, χωρίς βοήθεια και καταφέρνουν να θεριεύουν και να ξεπερνούν τους άλλους, που η ζωή φαινομενικά τους τα έδωσε όλα απλόχερα. Ο μίσχος και οι ρίζες τους είναι πιο σκληρές και πιο ανθεκτικές. Αντέχουν στα δύσκολα, αντέχουν στις κατραπακιές.
Πέρσι είχε πάλι φυτρώσει μαζί με ένα γιασεμί ένας πανσές. Στεκόταν εκεί στην άκρη της γλάστρας και μου φαινόταν ότι περιορίζεται. Τον έβγαλα προσεκτικά και τον έβαλα σε μια άλλη, μόνο του. Σε λίγες μέρες μαράθηκε. Οι άνθρωποι που παλεύουν και εξελίσσονται μόνοι τους, δεν μπορούν ένα πράγμα να τους στερήσεις, την ελευθερία να το κάνουν όπως θέλουν αυτοί. Χωρίς περιορισμούς και πρέπει, όπου θέλουν και όπως θέλουν.
Εμείς όμως οι άνθρωποι που μεγαλώνουμε σαν πανσέδες και σαν πετούνιες, πρέπει πληρώσουμε ένα τίμημα. Το τίμημα του περιθωρίου. Που τις περισσότερες φορές είναι γοητευτικό, άλλα μερικές φορές δεν αντέχεται. Και όχι τόσο από μας, αλλά περισσότερ από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Που δεν μπορούν να ανεχθούν την διαφορετικότητά μας και προσπαθούν μανιωδώς να μας βάλουν σε άλλη γλάστρα. Γιατί δεν μπορούν να καταπιούν ότι ξεφυτρώσαμε μόνοι μας, μόνοι μας θεργιέψαμε και μόνοι μας αναπτυχθήκαμε. Αλλά και μόνοι μας θα πορευθούμε, χωρίς βοήθεια.
Θα την αφήσω φέτος την πετούνια, δεν θα την αλλάξω γλάστρα. Να δω που μπορεί να φτάσει. Θα την αφήσω μόνη της να ανθήσει όπως θέλει. Θα την αφήσω εκεί, να μου θυμίζει εμένα. Που θα παλεύω και  θα εξελίσσομαι όπως  μου αρέσει. Και δεν με νοιάζει αν μαραθώ. Τουλάχιστον θα μαραθώ από δικές μου επιλογές και όχι επειδή το θελαν οι άλλοι. Εδώ θα μείνω στην δικιά μου γωνιά και θα μπαίνω στο μάτι αυτών που θέλουν να με αλλάξουν και δεν μπορούν. Και ας το φάω το κεφάλι μου.

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

We'll always have Paris...

Επειδή στον παρανοϊκό κόσμο που ζούμε, η βλακεία και η χαζομάρα έχει χτυπήσει κόκκινo, πρέπει να βρίσκουμε κάποια πράγματα που να αξίζουν ώστε να μπορέσουμε να κρατηθούμε στα λογικά μας ή έστω να ξεχαστούμε λιγάκι.
Αναζητώντας μια καλή είδηση λοιπόν έπεσα πάνω στην παρακάτω.
Από τις 31 Μαΐου η θρυλική ταινία Casablanca επανακυκλοφορεί με αφορμή την επέτειο των 70 χρόνων.
Και φυσικά δεν θα μπορούσα να κάνω μια ανάρτηση αφιέρωμα σε αυτή την αριστουργηματική ταινία.


Τι είναι αυτό άραγε που κάνει μια ταινία να είναι τόσο αγαπητή 70 χρόνια μετά; Γιατί όσες φορές και να την δω δεν την βαριέμαι; Ποιο είναι αυτό το μαγικό στοιχείο που έχουν κάποιες ταινίες που σε μαγνητίζει;
Να σας πω...ΟΛΑ!. Ναι, αυτή η ταινία τα έχει όλα. Δράση, πόλεμο, αδιέξοδα, μα πάνω απ' όλα έχει ένα παράφορο παράνομο έρωτα. Είναι μια ταινία που στηρίζεται στην απίστευτη υποκριτική ικανότητα των δύο πρωταγωνιστών της, οι οποίοι κάνοντας κυριολεκτικά κτήμα τους το σενάριο, ζουν τον απόλυτο έρωτα μέσα στα χαλάσματα του πολέμου.
Όλες οι σκηνές έχουν απίστευτη δύναμη, μα αυτή που θα ξεχώριζα είναι αυτή που η Ίλσα παρακαλεί τον πιανίστα Σαμ να της παίξει ένα γνώριμο τραγούδι, το As Time Goes By με την κλασσική πλέον φράση ''Play it once, Sam. For old times' sake''. Και αυτός υποκύπτοντας στις πιέσεις της, παίζει το τραγούδι στο πιάνο, για να τον σταματήσει ο Ρικ λέγοντας του ''Sam, I thought I told you never to play...'' και να ακολουθήσει εκείνη η υπέροχη στιγμή που τα βλέμματα τους συναντιούνται μετά από καιρό.


Γιατί αυτό που κυριαρχεί και πραγματικά σαγηνεύει στην ταινία είναι τα βλέμματα που ανταλλάσσουν ο Ρικ και η Ίλσα. Γεμάτα απόγνωση για τις μέρες που έρχονται και νοσταλγία για τις μέρες που έζησαν. Συνεπαρμένοι και οι δυο σε έναν αδιέξοδο έρωτα, φτάνουν σε ένα ακόμα πιο αδιέξοδο φινάλε, που στην ουσία κάνει και τους δύο δυστυχισμένους.
Είναι όμως στ΄ αλήθεια δυστυχισμένοι; Μπορείς άραγε να πεις ότι είσαι δυστυχισμένος όταν έχεις νιώσει τόσο έντονα συναισθήματα, έστω και αν δεν θα ξαναδείς τον άνθρωπο που στα προκάλεσε;
Μήπως τελικά αυτό που έχει σημασία είναι ότι... We'll always have Paris...;


Αν δεν έχετε δει αυτή την ταινία, αφιερώστε λίγο χρόνο από την ζωή σας να την δείτε. Κερδισμένοι θα βγείτε και όχι χαμένοι.
Αν την έχετε δει, ευκαιρία να την ξαναδείτε.
Όπως και να έχει πάντως, μια τέτοια ταινία πάντα θα μας κάνει να αισθανόμαστε λίγο πιο κοντά στην ανθρώπινη υπόστασή μας και θα μας κάνει να καταλάβουμε τι είναι αυτό που πραγματικά έχει χαθεί από τις ζωές μας. Το πάθος...

Λίγα λόγια για την ιστορία.
Η ταινία βασίστηκε στο θεατρικό έργο «Everybody comes to Rick's». Γυρίστηκε το 1942 από τον σκηνοθέτη Michael Curtiz, με πρωταγωνιστές τον Humphrey Bogart και την Ingrid Bergman. Κατέκτησε 3 βραβεία Όσκαρ (διασκευασμένου σεναρίου, σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας) και ήταν υποψήφια για άλλα πέντε.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012

Μια ωραία ατμόσφαιρα.

Τώρα τελευταία συμβαίνουν τόσο όμορφα πράγματα στην χώρα μας, που δεν ξέρω για ποιο να πρωτοχαρώ. Από την μία η υπέροχη, από καλλιτεχνικής και κοινωνικής άποψης, διαφήμιση της ΝΟΥΔΟΥ, από την άλλη η φιλική συζήτηση του Κασιδιάρη με την Κανέλη και την Δούρου.
Τόσο πολιτισμό πόσο να αντέξω πια; Δεν μπορώ, πλέον...από την ευτυχία μου έρχονται δάκρυα στα μάτια. Νομίζω ότι μέλλον μας πλέον διαγράφετε πολύ φωτεινό και αισιόδοξο. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαστε σε καλό δρόμο.
Καλή μας πρόοδο και εις ανώτερα!


Τζάμπα Μάγκες.

Λαμβάνοντας ως αφορμή την ανάρτηση του φίλου Οικοδόμου και τα σχόλια της αγαπητής Σοφίας θέλω να κάνω μερικες επισημάνσεις περί ανωνυμίας των μπλογκ, ξεκαθαρίζοντας και κάποια πράγματα για μένα. 
Καταρχήν να πω ότι το μπλογκ μου δεν είναι ανώνυμο και ουδέποτε σκοπός του ήταν και θα είναι η ανωνυμία. Δεν έκρυψα ποτέ και από κανέναν ότι διατηρώ το ιστολόγιο αυτό. Όποιοι με διαβάζουν συχνά, και δεν είναι φίλοι μου, ξέρουν από που κατάγομαι και που μένω και το ότι δεν ξέρετε προσωπικά μου στοιχεία οφείλετε απλά στο γεγονός ότι δεν είμαστε γνωστοί και σε καμία περίπτωση επειδή θέλω να τα κρύψω.
Τώρα όσον αφορά την άρση της ανωνυμίας, εμένα προσωπικά δεν θα με επηρέαζε καθόλου, από την άποψη ότι δεν έχω να κρύψω ή να φοβηθώ κάτι. Δεν βλέπω κανένα λόγο να μην θέλω αν υπάρχει το όνομά πίσω από το μπλογκ και ούτε θεωρώ ότι αυτό μου στερεί κάποιο δικαίωμα ή περιορίζει κάποια ελευθερία μου. Ποια ελευθερία; Της ανωνυμίας; Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα την διεκδικήσω κιόλας (την επωνυμία μου). Ας πούμε δεν δεχόμαστε ένα κείμενο σε μια εφημερίδα που είναι ανυπόγραφο, αλλά δεχόμαστε τις χιλιάδες ανώνυμες αναρτήσεις και θέλουμε να παλέψουμε για την διατήρηση αυτού. 
Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί είναι η παρέμβαση στο τι γράφουμε. Αυτό είναι περιορισμός. Το να σου επιβάλει κάποιος το τι να γράψεις ή το τι να μην γράψεις. Άλλα αυτό δεν έχει καμία σχέση με αν είσαι επώνυμος ή ανώνυμος.
Και αν αυτή η ανωνυμία βολεύει μερικούς να στήνουν μπλογκς ώστε να μπορούν να χειραγωγούν ή να δημιουργούν κατευθυνόμενες καταστάσεις, τότε είναι  μεγαλύτερη ανάγκη να μην υπάρχει. Άρα ο καθένας παίρνει τα ρίσκα του για το με ποιον θα επικοινωνήσει και ποιον θα αποδεχτεί. Και από την στιγμή που είμαστε όλοι ανώνυμοι αυτό το ρίσκο γίνεται μεγαλύτερο. Και στην ουσία τι είδους επικοινωνία είναι αυτή, όταν  δεν είσαι σε θέση να γνωρίζεις κάποια πράγματα για τον άλλον; Προφανώς επιφανειακή.
Εδώ να πω ότι η άρση της ανωνυμίας, φυσικά δεν γίνεται από την πολιτεία για την επίτευξη της καλύτερης επικοινωνίας μεταξύ μας αλλά για την απόδοση τυχών ποινικών ευθυνών αν υπάρχουν. Θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να κοντρολάρουν ένα σύστημα που έχει αρπάξει μέσα από τα χέρια των ΜΜΕ την ενημέρωση και κατ΄επέκταση ένα μεγάλο μέρος των εσόδων της.
Με λίγα λόγια, αν βάλουμε στην άκρη το κομμάτι των ποινικών ευθυνών και το πως θα αποδοθούν ή αν πρέπει ή όχι να αρθεί η ανωνυμία, θέλω να σας ρωτήσω, αν κάτω από τα κείμενά μας υπήρχε το πραγματικό μας όνομα, η πραγματική μας ιδιότητα,
θα γράφαμε αλλιώς;
Θα φοβόμασταν περισσότερο να εναντιωθούμε σε κάτι;
Θα στρογγυλεύαμε τις απόψεις μας; 
Γιατί αν ναι, ε τότε τζάμπα μάγκες ήμαστε.

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

Matador.


Ας μιλήσουμε λίγο για σινεμά.
Το σινεμά είναι μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες. Με μια ταινία μπορεί απλά να ξεχαστείς, μπορεί να προβληματιστείς, μπορεί να κλάψες ακόμα και να εκνευριστείς. Ένα μέσο παραγωγής συναισθημάτων. Η αλήθεια είναι ότι τώρα τελευταία το είδος αυτό με έχει απογοητεύσει τρομερά. Και έτσι έχω σταματήσει να ασχολούμαι ιδιαίτερα.
Συνήθως προτιμώ αγγλόφωνο σινεμά, για το λόγο του ότι δεν τα πάω και τόσο καλά με τους υπότιτλους και προτιμώ να παρακολουθώ τους ηθοποιούς και όχι να διαβάζω. Και αφού η μόνη γλώσσα που κατέχω είναι τα Αγγλικά, έτσι μοιραία επιλέγω αγγλόφωνες ταινίες.
Μέχρι που ανακάλυψα πριν χρόνια τον Πέδρο Αλμοδοβάρ. Ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους δημιουργούς, που είτε τον μισείς, είτε τον λατρεύεις. Δεν υπάρχει κάτι μεσοβέζικο. 
Η γλώσσα στις ταινίες τους σου μιλάει κατευθείαν στην ψυχή. Δεν χρειάζεται να ξέρεις Ισπανικά για να δακρύσεις. Είναι αυτός ο αριστοτεχνικός τρόπος που σου περνά την συγκίνηση, χωρίς ιδιαίτερα δύσκολους και βαρύγδουπους διαλόγους. Ακόμα και με ένα απλό πλάνο, χωρίς λόγια.


Η πρώτη ταινία που είδα τυχαία ήταν το ''Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης''. Αν και είναι μια ταινία χωρίς ιδιαίτερη πλοκή, έχει ένα ιδιαίτερο τρόπο να σε κάνει να κολάς και να αφήνεσαι στον νευρικό κλονισμό των γυναικών, χωρίς να γίνεται ούτε μια στιγμή κουραστικός. Αυτή η ταινία ήταν έρωτας κεραυνοβόλος για μένα. Κάτι συμβαίνει εδώ, είπα. Κάτι με τραβάει. Και έτσι ξεκίνησα να τον ψάχνω και να τον αναζητώ. Βέβαια το να βρεις ταινίες του Αλμοδοβαρ στην δεκαετία του '90 και μάλιστα σε μια επαρχιακή πόλη ήταν σαν να ψάχνεις βελόνες στα άχυρα.


Την λύση την έδωσε το ''Όλα για τη μητέρα μου'', για την οποία απέσπασε στην Χρύση Σφαίρα στις Κάννες. Έτσι έγινε σχετικά γνωστός στο ελληνικό κοινό.  Μετά τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκίνησα να δω το ''Όλα για τη μητέρα μου'' στην αρχή αμφιταλαντεύτηκα για όλη αυτή την παρέλαση των τραβεστί και των σχέσεών τους. Αλλά πάλι κάτι μαγικό που έκλεισε τα μάτια και μου άνοιξε τα μάτια της ψυχής, ώστε να με ανταμείψει στο τέλος με την απολυτή συγκίνηση, που δεν νομίζω να είχα νιώσει σε άλλη ταινία μέχρι τότε.
Γιατί βγάζοντας πάντα το καλύτερο από τους ηθοποιούς του, αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο το υποκριτικό τους ταλέντο. Ακόμα και η Πενέλοπε Κρουζ και ο Αντόνιο Μπαντέρας μοιάζουν να είναι τελείως διαφορετικοί ηθοποιοί από ότι τους έχουμε γνωρίσει στον αμερικάνικό κινηματογράφο. 
Αυτό είναι και το ταλέντο του. Να σου περνά με ένα απίστευτο τρόπο τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών ακόμα και αν οι ζωές που υποδύονται είναι κάτι παντελώς άγνωστο για σένα και ίσως πολλές φορές μη αποδεκτό. Γιατί η αγάπη, το μίσος, ο έρωτας, η φιλία είναι ίδια όποιος και να τα νιώθει. Αρκεί να τα νιώθει αληθινά και τίμια. 
Πολλοί έχουν ονομάσει τις ταινίες του με τον γραφικό χαρακτηρισμό ''κιτς μελό''. Το θέμα είναι ότι ο Αλμοδοβάρ ισορροπεί πάνω σε αυτή την πολύ λεπτή γραμμή που χωρίζει το κιτς με το αριστούργημα. Και ισορροπεί με πολύ περίτεχνο τρόπο. Και εκεί που νομίζεις ότι βρίσκεται στην κιτς πλευρά, ξαφνικά σου ταρακουνά την ψυχή και αφήνεσαι στην έκρηξη των συναισθημάτων που προκαλεί.
Και ούτε χρειάζεται ιδιαίτερα σενάρια και πλοκή για να σου δώσει να καταλάβεις. Όπως στο ''Γυρνα πίσω''. Η αγάπη της μάνας για το παιδί της είναι πάνω από από κάθε διάλογο και δεν χρειάζεται λόγια για να την περιγράψεις. Μόνο το κλαμένο βλέμμα της Κρουζ καθώς τραγουδά, φτάνει να το νιώσουμε.


Και αυτός είναι ο στόχος του. Να μας φέρει στο αποκορύφωμα της απόλυτη συγκίνησης, να μας βγάλει όλα τα συναισθήματα από μέσα μας, ακόμα και τα πιο βασανιστικά και να μας κάνει να καταλάβουμε ότι τελικά όλοι οι άνθρωποι γεννιόμαστε εν δυνάμει καλοί. Γεννιόμαστε για να νιώθουμε όμορφα πράγματα, αλλά η ζωή είναι αυτή που μας κάνει να σαπίζουμε μέσα μας.
Ο Πέδρο Αλμοδοβάρ είναι ο Matador των συναισθημάτων μας.


Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

Απέραντο γαλάζιο.

Απέραντο γαλάζιο, για να απαλύνει την απέραντη θλίψη ή να διογκώνει την απέραντη χαρά.


Είμαστε προνομιούχοι σε αυτή την χώρα που μπορούμε να έχουμε μια τέτοια διέξοδο.
Όταν είσαι λυπημένος κοιτάς τα γαλάζια νερά και σου παίρνουν λίγο από το βάρος.
Είσαι χαρούμενος, μοιράζεσαι την χαρά με την απεραντοσύνη.
Και η φιλία, γίνεται πιο ουσιαστική μπροστά σε μια φωτιά δίπλα στην θάλασσα.
Και το φαγητό πιο νόστιμο με τα βότσαλα κάτω από τα πόδια.
Και ο καφές πιο αφυπνιστικός και απολαυστικός με τον δροσερό αεράκι να σου χαϊδεύει το πρόσωπο.
Ακόμα και ο έρωτας  γίνεται πιο βασανιστικός και πιο δυνατός όταν τον μπλέκεις με την αλμύρα.
Εύχομαι σε όλους να έχουμε ένα καλοκαίρι καλύτερο από το προηγούμενο και χειρότερο από το επόμενο.

Εύβοια
Σαμοθράκη
Μάνη
Εύβοια
Μάνη
Εύβοια
οι φωτογραφίες και το βίντεο είναι δικά μου. 

τελευταία άρθρα