Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Θέλεις Παπαδόπουλο μαλάκα; (αναδημοσίευση)

Αναδημοσιεύω άρθρο από το eagainst.com. Μια οικονομική και κοινωνική ανάλυση του στρατιωτικού καθεστώτος. Οι αρθρογράφοι αναλύουν, όσο είναι δυνατόν μέσα σε ένα κείμενο, την οικονομία της χώρας κατά την διάρκεια της επταετίας, τις κοινωνικές δομές και σχολιάζουν την αναβίωση της επιθυμίας για μια νέα χούντα. 
Είναι λίγο μεγάλο, αλλά πολύ ενδιαφέρον και διαφωτιστικό. Αφιερώστε λίγο χρόνο να το διαβάσετε.


ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εν έτει 2012, διαπιστώνεται για µια ακόµη φορά πως, δυστυχώς, οι νόµοι της φυσικής δεν ισχύουν για τον Μαλάκα. Κι έτσι, µόλις 38 έτη µετά την πτώση της τελευταίας εν Ελλάδι δικτατορίας, διαβάζουμε σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων για «το πραξικόπημα που δεν έγινε» (εφημερίδα Το Βήμα), ή για την ανάγκη «να βγει ο στρατός στο δρόμο»(εφημερίδα Πρώτο Θέμα), πράγμα που ούτε λίγο ούτε πολύ έχει γίνει, καθώς στις τελευταίες στρατιωτικές παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου φήμες κάνουν λόγο για την χρήση του στρατού σε περίπτωση που η αστυνομία δεν καταφέρει να καταστείλει διαδηλώσεις, αλλά και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Γερμανίας Καγκελαρίου, Α.Μέρκελ, σε διάφορες φωτογραφίες που αναπαράγονται εντός των ιστοτόπων κοινωνικής δικτύωσης, στρατιωτικοί με αυτόματα εμφανίζονται να αντικαθιστούν τον ρόλο της αστυνομίας. Ακούμε συχνά για τα «παραμύθια του Πολυτεχνείου» (δήλωση του βουλευτή Άδωνι Γεωργιάδη) που µάλιστα στη σηµερινή συγκυρία βρίσκουν υποστηρικτές σε ένα διευρυνόμενο (ευτυχώς μειοψηφικό) μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Το κλισέ «ένας Παπαδόπουλος µας χρειάζεται» είχαµε συνηθίσει να το ακούµε από γραφικούς παππούδες που νοσταλγούσαν τις µέρες που ήταν είτε ρουφιάνοι, είτε βασανιστές, είτε ευνοούµενοι µε διάφορους τρόπους (όπως θα δούµε παρακάτω) από το στρατιωτικό καθεστώς. Κανείς δεν έδινε σηµασία, είτε διότι οι ιστορικές µνήµες της οδυνηρής επταετίας ήταν πρόσφατες, είτε διότι η µετέπειτα κοινοβουλευτική δηµοκρατία άνοιξε τον κρατικό µπουφέ για µεγάλο µέρος του πληθυσµού, δηµιουργώντας το ολοδικό της πελατειακό κράτος, διεφθαρµένων υπερκαταναλωτών και χειροκροτητών ψηφοφόρων.

Με την οικονοµική (και όχι μόνο) κρίση, όµως, η απαθής ελληνική κοινωνία ξεβρακώθηκε, αποκαλύπτοντας την πνευµατική και πολιτισµική της γύµνια στον εαυτό της. Το προαναφερθέν κλισέ έγινε για κάποιους «Χρυσή Αυγή που σας χρειάζεται», ο άλλοτε γραφικός Χριστιανικός όχλος αποκτά πλάτες με την βοήθεια της ναζιστικής αυτής γκρούπας, επιχειρώντας να λιντσάρει τους ηθοποιούς του Corpus Cristi για λόγους «βλασφημίας» (όπως ακριβώς συμβαίνει και σε πολλές θεοκρατικές κοινωνίες). Η συγκέντρωση µεγάλου αριθµού µεταναστών στα αστικά κέντρα, σε συνδυασμό µε την τεράστια ανεργία, η αύξηση της εγκληµατικότητας ως συνέπειας της ανέχειας και της ανισότητας, και την προσεκτική ρατσιστική προπαγάνδα των ΜΜΕ (που τώρα παρουσιάζονται δήθεν “έκπληκτα” µε την άνοδο του φασισµού) εδώ και αρκετά χρόνια σε συνεργασία µε τους τηλεµαϊντανούς του ΛΑ.ΟΣ (που τώρα μεταπήδησαν στην κυβερνώσα ακρο(κεντρο)δεξιά παράταξη), οδήγησε ένα σηµαντικό πληθυσµό νέων, ως επί το πλείστον, ανθρώπων στις αγκάλες του έως τότε αφανούς από την κεντρική πολιτική σκηνή, νεοναζιστικού μορφώματος. Έτσι, μετανάστες μαχαιρώνονται καθημερινά από ακροδεξιά κακοποιά στοιχεία, υπό την ανοχή της αστυνομίας, οι συνωμοσιολόγοι δημαγωγοί αποκτούν όλο και περισσότερους οπαδούς, την ίδια στιγμή που άνθρωποι αυτοκτονούν ο ένας μετά τον άλλον, μην μπορώντας να αντέξουν τα αβάσταχτα χρέη.

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Η αμερικ(λ)ανοποίηση του Έλληνα.

Πολύ της μόδας είναι τώρα τελευταία η πατρίδα, οι πατριώτες και τα τοιαύτα. Γιατί τόσα χρόνια την είχαμε γραμμένη στα παλιά μας τα παπούτσια, να μη πω και κάπου αλλού. Και όλο για πατριώτες ακούω... πήξαμε στους πατριώτες. 
Θυμάμαι πιο παλιά στο πόλεμο του Ιράκ και πιο παλιά στον πόλεμο του Κόλπου, αλλά και στον πόλεμο του Βιετνάμ (αυτό δεν το θυμάμαι, δεν είμαι τόσο μεγάλη), λέγαμε και γελάγαμε και λίγο, με τους Αμερικάνους που τσιμπάγανε στην προπαγάνδα που είχε στήσει η κυβέρνηση και τραβιόντουσαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από την πατρίδα τους (ο Θεός να την κάνει), να πολεμήσουν ένα εχθρό που δεν είχαν δει ποτέ στην ζωή τους και μάλιστα ήταν και σίγουροι ότι αυτός ο πόλεμος ήταν πατριωτικός. Οι περισσότεροι όμως ξύπνησαν και κατάλαβαν ότι αυτοί οι πόλεμοι ήταν πετρελαιοκίνητοι και ουδεμία σχέση δεν είχαν με εθνική ασφάλεια και κολοκύθια με την ρίγανη.  Βέβαια μετά ήταν αργά γιατί κάποιοι είχαν ήδη χάσει τα πάντα, χέρια, πόδια, αδέρφια, παιδιά και μυαλό. Ή όταν βλέπαμε κάποιους πατριώτες Αμερικάνους να καταστρέφουν τα μαγαζιά των Λατίνων και των Κινέζων, μας προκαλούσε αποστροφή όλο αυτό και τους θεωρούσαμε ηλίθιους που δρουν έτσι, πόσο μάλιστα όταν όλοι οι Αμερικάνοι στην ουσία είναι μετανάστες Ευρωπαίοι. Τίποτα μην κοροϊδέψεις σε αυτή τη ζωή, γιατί όλα θα τα λουστείς.


Και ερχόμαστε τώρα στα δικά μας και βλέπω μια ανάλογη αντίδραση, μια ανάλογη αποχαύνωση. Τι γίνεται, δεν καταλαβαίνω. Μας πήρε ο πόνος για την πατρίδα;
Βλέπουμε να καταστρέφουν τους πάγκους των αλλοδαπών και καθόμαστε και κοιτάμε σαν χάνοι. Μη σας πω ότι κρύβουμε και ένα μικρό μειδίαμα.
Βλέπουμε να διοργανώνουν αιμοδοσίες μόνο για Έλληνες και μεις αντί, τουλάχιστον να γελάσουμε με το επιχείρημα, συμφωνούμε και λέμε και μπράβο. Απορώ πραγματικά ποιος σοβαρός άνθρωπος πίστεψε αυτή την μπαρούφα. Συγνώμη δηλαδή αλλά ούτε οι Αμερικάνοι δεν θα έτρωγαν κάτι τέτοιο.


Και όλα αυτά περί φυλής; Το έχουμε σιγουράκι ότι είμαστε απόγονοι του Σωκράτη και του Αριστοτέλη. Παίρνουμε απευθείας το συγχωροχάρτι. Και μην ερωτευθούμε ξένο και χαλάσει η μαγιά της επιτυχίας. Γιατί τόσα χρόνια κρατάμε την συνταγή επτασφράγιστο μυστικό. Και αυτοί που έτυχε και κάναν απογόνους με ξένους, τα παιδιά τους, αν μάλιστα είναι και λίγο σκουρόχρωμα, δεν ανήκουν στην ελληνική φυλή και δεν είναι Έλληνες. Χάλασε η πετυχεσιά γονιδίων.
Και μην δώσουμε δουλειά σε ξένους. Ποιος; Οι Έλληνες. Που έχουν πλύνει εκατομμύρια πιάτα στις λάντζες της Γερμανίας, που έχουν χτίσει την μισή Αυστραλία, που έλιωναν στα ορυχεία του Βελγίου. Οι Έλληνες που απαξιούν να μαζέψουν ελιές και ντομάτες, να πάνε στα πρόβατα, να πλύνουν σκάλες. Ή είσαι πατριώτης ή δεν είσαι.
Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια...βέβαια. Το ξαναθυμηθήκαμε το τρίπτυχο. Ποια πατρίδα; Αυτή που κλέβαμε και αγνοούσαμε τόσα χρόνια; Ποια Θρησκεία; Αυτή που την χρησιμοποιούσαμε ως κοινωνική εκδήλωση, για να ταΐσουμε την ματαιοδοξία μας; Και ποια οικογένεια; Για αυτή που την ντύσαμε με ακριβές μάρκες και με φτηνά αισθήματα; Το πιο τρομερό είναι ότι όλα αυτά νομίζουμε ότι τα έχουμε. Και να σας πως και το ακόμα πιο φοβερό; Θα τα ξαναπουλήσουμε με την πρώτη ευκαιρία για ένα πινάκιο φακής.


Και όλη αυτή η αποχαύνωση μπροστά στην τηλεόραση; Μας πετάνε το δόλωμα και μας το καταπίνουμε αμάσητο. Και μάλιστα τις περισσότερες φορές ξέρουμε πως υπάρχει και αγκίστρι. Όλα γίνονται για το καλό του έθνους, της πατρίδας.
Τα έλεγα όλα αυτά στην άντρα μου. Έχει ένα μοναδικό τρόπο, ενώ κάθεσαι και του αραδιάζεις κατεβατά, θα πει μια λέξη και θα τα πει όλα. Και μου λέει... ''όλα αυτά που λες δεν είναι πατριωτισμός, είναι μαλακία στον εγκέφαλο. Μην ασχολείσαι με τέτοιους ανθρώπους, θα σε φθείρουν και σένα''. Μάλλον δίκαιο έχει. Μήπως τελικά δεν μας κόβει; Μήπως η φυλή μας τελικά είναι ηλίθια; Γιατί όλα αυτά δεν μας φαίνονται τουλάχιστον γραφικά; Γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τα πιστεύουν;
Πατριωτισμός...αμφιλεγόμενη λέξη. Αυτοαναιρείται νομίζω και παρεξηγείται εύκολα. Πατριωτισμός είναι να πεθάνεις για την πατρίδα; Να μην δέχεσαι τίποτα ξένο, να νιώθεις μοναδικός, να νιώθεις ανώτερος; Ή μάλλον να ζήσεις και να δημιουργήσεις για την πατρίδα; Να συμβιώσεις με όλους, ξένους και Έλληνες, να νιώθεις ίσιος και ίδιος με τους άλλους; Αυτός που είναι ρατσιστής με τους ξένους, θα είναι και με τους Έλληνες. Άρα δεν μπορεί να είναι πατριώτης.
Αν και ποτέ δεν αποδέχτηκα τον όρο πατριώτης. Τι πάει να πει πατριώτης; Πάνω απ΄ όλα είμαστε άνθρωποι. Σαν άνθρωποι πρέπει να σκεφτόμαστε πρώτα και μετά ως Έλληνες. Γιατί εμείς νομίζω ότι έχουμε κολλήσει στο Έλληνες και έχουμε χαθεί ως άνθρωποι.
Θα έλεγα ότι πρέπει να αρχίσουμε να ταρακουνιόμαστε λιγάκι. Έχουμε γίνει πιο Αμερικανάκια και από τους Αμερικάνους. Πριν είναι αργά και χάσουμε τα πάντα, χέρια, πόδια, αδέρφια, παιδιά και μυαλό.

σ.σ. Μην παρεξηγηθώ, δεν έχω τίποτα με τους Αμερικάνους. Ίσα ίσα τους συμπαθώ ιδιαίτερα.  Νομίζω ότι έχουμε πολλά κοινά καλά στοιχεία και ότι καλοί άνθρωποι κατά βάθος. Πλανεμένοι μεν, καλοί δε.

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Get That Beat!!! Μουσικές ελληνικές με αγγλικό στίχο.

Σε αυτό το μουσικό αφιέρωμα της εβδομάδας θα σας αλλάξω λιγάκι ύφος. Θα ακούσουμε μουσική με αγγλικό στίχο, αλλά από Έλληνες. Τώρα γιατί μερικοί επιλέγουν αγγλική γλώσσα για να ντύσουν τις μελωδίες τους, είναι γιατί έτσι μπορούν να εκφραστούν καλύτερα. Άλλωστε η ροκ και ποπ μουσική δεν είναι ελληνικής προέλευσης και καμιά φορά ο αγγλικός στίχος τους ταιριάζει πιο πολύ.
Πάντα αναρωτιόμουν γιατί αυτά τα παιδιά δεν έχουν κάνει διεθνή καριέρα. Γιατί δεν έκαναν επιτυχία, και μάλιστα μεγάλη, στο εξωτερικό. Ίσως μερικά από αυτά να μην ήθελαν κιόλας. Το να κάνεις διεθνή καριέρα, εκτός από μεγάλο ταλέντο, πρέπει να έχεις και ένα μεγάλο κονέ, αλλά περισσότερο μεγάλη τόλμη. Γιατί το να βγεις και να πετύχεις στην αλλοδαπήν θα πρέπει να ξεχάσεις την Ελλάδα. Θα πρέπει να ξεχάσεις οικογένεια, σπίτι, φίλους, έρωτα και να μην κάνεις τίποτα άλλο εκτός από δουλειά, δουλειά, δουλεία. Βέβαια μερικοί από αυτούς που θα σας παραθέσω έχουν κάνει κάποιες επιτυχίες στην Ευρώπη και είναι σχετικώς γνωστοί, αλλά όχι όσο θα τους άξιζε.
Μάλλον αυτά τα παιδιά ήταν περισσότερο ρομαντικά από τολμηρά και τα γκρουπάκια τους είχαν περισσότερο παρεΐστικο χαρακτήρα, παρά επαγγελματικό. Από θέμα ταλέντου περισσεύει και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους ξένους καλλιτέχνες. 
Ακούγοντας τα παρακάτω τραγούδια και πολλά άλλα, παίρνω μια ανάσα και λέω ότι και κάτι καλό γίνεται σε αυτή την έρμη χώρα. Υπάρχει κόσμος που ασχολείται και με κάτι ενδιαφέρον και δημιουργεί. Πολύ προσεγμένες παραγωγές, καλά δουλεμένες, όχι άρπα κόλα όπως συνηθίζεται στις μέρες μας.  
Πατήστε πάνω στα ονόματά τους για να τους γνωρίσετε καλύτερα.

Echo Tattoo - Love is Free (2008)
Ένα από τα σημαντικότερα ελληνικά συγκροτήματα με φοβερά φωνητικά.


*******
Cayetano - Fairy Tales (2010)
Μέλος των Στρογγυλό Κίτρινο σε πολύ ατμοσφαιρικές συνθέσεις. Τα πάει αρκετά καλά στην Ευρώπη.

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Βόλτα στην πόλη. Βόλτα στο χρόνο. (μέρος β')

Μια ανάρτηση για να ξεχαστούμε λιγάκι. Να γεμίσετε νέες εικόνες και να γνωρίσετε κάποιες όμορφες γωνιές της πόλης των Σερρών,
Είχα κάνει πριν αρκετό καιρό μια ανάρτηση για τα παλιά σπίτια τις πόλης των Σερρών (Βόλτα στην πόλη. Βόλτα στο χρόνο). Επειδή ο αριθμός των παλιών κτηρίων στην πόλη είναι μεγάλος, είπα να κάνω ακόμη μια ανάρτηση για αυτό το θέμα.
Με γοητεύουν τα παλιά σπίτια. Ειδικά εδώ στις Σέρρες ακόμα περισσότερο. Γιατί βρίσκονται ανάμεσα σε άχρωμες πολυκατοικίες και γκρι στενάχωρα τσιμέντα. Στριμωγμένα και ξεχασμένα. Αγέροχα και επιβλητικά. Και να φανταστείτε ότι υπάρχουν κάτοικοι που δεν τα έχουν δει ποτέ. Επειδή οι περισσότεροι δεν κοιτούν ψιλά. Έχουν μάθει να βλέπουν μόνο χαμηλά, ούτε καν ευθεία.
Πάμε λίγο πίσω στο χρόνο. Να δούμε την ομορφιά μια άλλης εποχής. Να νιώσουμε τα χρώματα, τους ήχους, τα αρώματα.

Ακατοίκητο σπίτι επί της οδού Ακροπόλεως.

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Αγωγή Βαρδή Βαρδινογιάννη για άρθρο του JUNGLE-Report / Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.(αναδημοσίευση)

Συνήθως δεν κάνω αναδημοσιεύσεις. Αλλά σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση. Επειδή όμως η αρχική δημοσίευση έχει κατέβει, αντιγράφω από τον πιτσιρίκο.

******

Κάποιος Βαρδής Βαρδινογιάννης, πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, έκανε αγωγή στη Google, ζήτησε να αφαιρεθεί από το μπλογκ JUNGLE-Report -αλλά και από κάθε άλλο μπλογκ που το αναπαρήγαγε- το άρθρο «Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.», και ζητάει πέντε εκατομμύρια ευρώ γιατί θίχτηκε η τιμή της οικογένειάς του. Είναι η γνωστή φιλάνθρωπη οικογένεια που έχει το ίδρυμα «Καρκίνος για τα παιδιά χωρίς ελπίδα». Αφού παρακαλέσω όλους τους καλούς φίλους που έχουν σάιτ και μπλογκ να αναδημοσιεύσουν το άρθρο που έθιξε την αξιοπρέπεια της ιερής οικογένειας των εθνικών ευεργετών -που σύντομα θα πάρουν πόδι-, ορίστε το κείμενο που πρέπει να διαβάσουν όλοι:

Κυβερνώντας από τα παρασκήνια. Η δολοφονία ενός ενοχλητικού κοινοτάρχη.

«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια,
αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ρθει»
Πάμπλο Νερούντα

Το απόγευμα της Μεγάλης Δευτέρας του 1986, έξω από το χωριό Πόμπια, στα νότια του νομού Ηρακλείου, το αυτοκίνητο που κινείται αργά στον άδειο και επικίνδυνο επαρχιακό δρόμο αναγκάζεται να σταματήσει όταν σε μία στροφή κάποιοι έχουν πετάξει κλαδιά και πέτρες που κλείνουν τον δρόμο.

Ο οδηγός γνωρίζει καλά την περιοχή, είναι ο πρόεδρος της κοινότητας Πηγαδάκια.

Ανυποψίαστος βγαίνει από το αυτοκίνητο για να δει τι συμβαίνει, όταν δέχεται τον πρώτο πυροβολισμό.

Τραυματισμένος προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από το αυτοκίνητο, αλλά ο δολοφόνος πλησιάζει και τον εκτελεί μπροστά στα έντρομα μάτια της οικογένειάς του.

Η δολοφονία του κοινοτάρχη Γιάννη Κουτσάκη, άγνωστη δυστυχώς στους περισσότερους, έβαλε τίτλους τέλους σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση, και είναι χαρακτηριστική για το πώς λειτουργεί το παρακράτος στην χώρα μας.

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Το μοναστήρι της Οδηγήτριας κατέχει μεγάλες εκτάσεις, τις οποίες νοικιάζει ή παραχωρεί σε βοσκούς της περιοχής.

Το 1961 ο Νίκος Βαρδινογιάννης, αξιωματικός τότε του πολεμικού ναυτικού, βρίσκεται ξαφνικά ιδιοκτήτης 4.400στρεμμάτων στην συγκεκριμένη περιοχή, μόνο που δεν τα αγοράζει από τον νόμιμο ιδιοκτήτη (την μονή δηλαδή) αλλά από τους βοσκούς ενοικιαστές για ένα κομμάτι ψωμί.

Παρά τις διαμαρτυρίες που έφτασαν τότε μέχρι και το κοινοβούλιο, το σκάνδαλο κουκουλώνεται μια που η οικογένεια διαθέτει ισχυρή πολιτική κάλυψη.

Το ταξίδι στα Κύθηρα μιας αγάπης που δεν ήταν κάλπικη.

Ένα ταξίδι προς το ανεκπλήρωτο, προς το αδύνατο, προς την ευτυχία.
Και τι είναι αυτό που εξιτάρει τόσο τις αισθήσεις μας; Είναι το ανεκπλήρωτο ή το κυνήγι του; Είναι το ταξίδι ή τα Κύθηρα; Ένα ταξίδι της ζωής των ανθρώπων, γοητευτικό μα και φουρτουνιασμένο.
Είναι στιγμές που είσαι διατεθειμένος να το κάνεις, πεισμώνεις, επιβιβάζεσαι στο πλοίο και ανεβαίνεις στο πιο ψηλό κατάστρωμα. Γαντζώνεσαι από τα κάγκελα και κοιτάς πίσω την ζωή σου, ατενίζοντας μπροστά την επίτευξη της ευτυχίας. Άλλες φορές πάλι δεν έχεις ίχνος ψυχικού σθένους να κατέβεις ούτε καν στην προβλήτα. Και πάντα θα προσπαθούμε να το αναβάλουμε.


Και αν πάλι το αποφασίσουμε στην πορεία του θα συναντήσουμε συμπληγάδες. Πολλές. Αλλά οι πιο τρομακτικές θα είμαστε εμείς. Οι ίδιοι μας οι εαυτοί. Που πάντα θα μετανιώνουμε και θα θέλουμε να κατεβούμε στην επόμενη στάση. Γιατί το θέμα δεν είναι να έχουμε την δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε το ταξίδι, αλλά την δύναμη να το τολμήσουμε.


Και όταν τελικά φτάσουμε στο Τσιρίγο και κατέβουμε στο λιμανάκι του, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την ίδια την ευτυχία. Που καμιά φορά τρομάζει τους ανθρώπους, γι΄ αυτό λίγοι την ζουν, λίγοι την τολμούν. Η ευτυχία δεν είναι η ζωή, είναι οι στιγμές.


Μα αυτό που θα μένει πάντα, θα είναι η γλυκιά γεύση ότι αγγίξαμε το άπιαστο, ότι ζήσαμε έστω και για λίγο το όνειρο. Και όλα αυτά που νιώσαμε ήταν τόσο έντονα που δεν μπορούν να είναι κάλπικα. Ακόμα και αν πάρουμε το πλοίο της επιστροφής.


Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Τραγούδια της Φωτιάς.

Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, στο μουσικό αφιέρωμα της εβδομάδας θα σας παρουσιάσω την ταινία του Νίκου Κούνδουρου ''Τραγούδια της Φωτιάς''.
Είναι ένα ντοκιμαντέρ που περιλαμβάνει τη μαγνητοσκόπηση δύο συναυλιών, αυτή που έγινε στο Στάδιο Καραϊσκάκη με το Μίκη Θεοδωράκη και αυτή που έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού με το Γιάννη Μαρκόπουλο, αμέσως μετά την πτώση της Χούντας (Ιούλιος 1974). Επίσης και άλλες εκδηλώσεις που έγιναν στην Αθήνα το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου.
Ο Νίκος Κούνδουρος έχει πει για την ταινία αυτή:''Το μόνο ντοκιμαντέρ που έχω φτιάξει, μια ταινία συντεθειμένη από φωνές και αιτήματα όπως αυτά διαμορφώθηκαν στους δρόμους της Αθήνας αμέσως μετά την παλινόρθωση της Δημοκρατίας. Μια ταινία ωδή στη λευτεριά''.
Θα σας παραθέσω μερικά αποσπάσματα από την ταινία και στο τέλος όλη την ταινία για όποιον θέλει να την δει. Αυτό που θέλω να προσέξετε στα βίντεο, πέρα από τις εξαιρετικές ερμηνείες, είναι το πάθος του κοινού. Που είναι αυτό το πάθος σήμερα;

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ.

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι,
ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά,
ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη,
και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά.


Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό


Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Εγώ που συμμετείχα στα γεγονότα του πολυτεχνείου!!!


Στις αρχές της δεκαετίας του 90 η Δήμητρα Παπαδοπούλου έγραψε το σενάριο για την τηλεοπτική σειρά ''Απαράδεκτοι''. Αν και φαινομενικά είναι μια ελαφριά, κωμική σειρά, στην ουσία αντικατοπτρίζει την εξέλιξη της γενιάς του Πολυτεχνείου. Αν και τότε βλέπαμε την σειρά και απλά γελούσαμε, τώρα που την παρακολουθώ ξανά (την έχω λιώσει, την ξέρω απ΄ έξω), διαπιστώνω την ευφυέστατη και καυστική πένα της Δήμητρας, η οποία είχε αντιληφθεί τον ξεπεσμό πολλών ''αγωνιστών'' του Πολυτεχνείου, που επικαλούνταν συνεχώς τα γεγονότα ως ένδειξη αριστερού και ηρωικού παρελθόντος.
Ο Σπύρος Παπαδόπουλος σύμφωνα με την σειρά συμμετείχε στα γεγονότα, είναι ένα άνθρωπος που παρουσιάζει τον εαυτό του αριστερό, ενεργό μέλος του ΚΚΕ, καταδικάζει τον καπιταλισμό, ενώ στην ουσία υπηρετεί το σύστημα και τα μίντια (είναι διαφημιστής), ζει μια μικροαστική ζωή χωρίς εντάσεις σε ένα δυάρι στο Λυκαβηττό και προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρει ευκαιρίες που θα τον κάνουν πιο πλούσιο, για να μπορέσει να αποκτήσει την άνετη ζωή που ονειρεύεται. 
Όμως στην ουσία, όπως αποκαλύπτεται και στην συνέχεια της σειράς, ήταν κομμουνιστής μόνο στα λόγια γιατί μόνο αφίσες κολλούσε και δεν ήταν ποτέ μέλος του ΚΚΕ και στο Πολυτεχνείο είχε μπει επειδή ήθελε να ρίξει την Φώφη και όχι για να ρίξει την Χούντα.
Το ότι λοιπόν κάποιοι από τους αγωνιστές του Πολυτεχνείο έχουν ξεπέσει ηθικά και πολιτικά, οφείλετε σε μια συνολική ηθική κατρακύλα ολόκληρου του ελληνικού έθνους, που αναζήτησε το εύκολο χρήμα, την βόλεψή του, μια θεσούλα στο δημόσιο, αδιαφορώντας για το γενικό καλό. 
Για αυτό λοιπόν πριν καταδικάσουμε τον Σπύρο για την αποποίηση των αρχών του, ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας πρώτα και θα δούμε τον ρόλο του Βλάση (είναι τεμπέλης, τον ενδιαφέρει μόνο το άραγμα), της Ρένιας (που την ενδιαφέρουν μόνο τα ρούχα και η διασκέδαση), της Δήμητρας (που είναι μια νοικοκυρά χωρίς μόρφωση, χωρίς ενδιαφέρον για ζωή και δημιουργία), του Γιάννη (που δεν αποδέχτηκε ποτέ αυτό που είναι και ζει από την περιουσία την θείας Βιργινίας) και του Βασίλη (που είναι ο πλούσιος που ζει μια μίζερη ζωή και δεν τον αγαπά κανείς.
Η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι μια επέτειος που πρέπει να μας θυμίζει όχι το τι έγινε, αλλά το πως καταντήσαμε... όλοι μας.





σ.σ. Παρακαλώ μην μετράτε νεκρούς, θα τρίζουν τα κόκαλά τους. Μην μπαίνετε στο τριπάκι τους. Την οργή σας θέλουν μόνο.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Ο Πρόσφυγας είμαι εγώ. Μια ιστορία για ΟΛΟΥΣ.

Μια δική μου φανταστική αλλά όχι απίθανη ιστορία.


Πάει μέρες από την τελευταία φορά που πατήσαμε γη. Ταξιδεύουμε τρεις μέρες τώρα για Αλεξάνδρεια, χώρια τις τρεις μέρες που ήμασταν αγκυροβολημένοι στο λιμάνι του Πειραιά. Το πλοίο είναι πολύ παλιό και βρωμάει. Ούτε καν επιβατηγό δεν είναι. Ένα παλιό εμπορικό που παλιά μετέφερε κοντέινερ από την Κίνα στην Ελλάδα. 
Τα αεροδρόμια της Νότιας Ευρώπης καταστράφηκαν ολοσχερώς. Ήταν από τα πρώτα που βομβάρδισαν στα πλαίσια της επιχείρησης Μέγας Αλέξανδρος. Όχι βέβαια ότι θα είχαμε την πολυτέλεια ή τα χρήματα να μπορέσουμε να φύγουμε αεροπορικώς. Τα λιγοστά χρήματα που μας είχαν μείνει έφταναν ίσα ίσα για να πληρώσουμε τον Κινέζο πλοιοκτήτη για να μας μεταφέρει στην Αίγυπτο. Και ήμασταν τυχεροί που η μαμά μου είχε φυλάξει κάποια κοσμήματα, τα οποία σκοτώσαμε για να βρούμε τα ναύλα. Υποτίθεται ότι η μεταφορά θα ήταν δωρεάν, αλλά ο Κινέζος μας είπε ότι η σειρά προτεραιότητας πληρώνεται. Αυτοί που δεν θα πληρώσουν δεν θα χωρέσουν και θα μείνουν στην Ελλάδα.
Η θεία μου και η ξαδέλφη μου φύγαν για το Ισραήλ, άλλοι για την Σαουδική Αραβία, άλλοι για την Συρία. Όπου δηλαδή υπήρχαν στρατόπεδα συγκέντρωσης αμάχων. Αλλά πολλοί φίλοι και συγγενείς δεν μπόρεσαν να έρθουν μαζί μας. Λόγω χρημάτων όπως σας είπα. Κουβέντες στο καράβι έλεγαν ότι δεν πρόκειται να τους ξαναδούμε. Όπως δεν πρόκειται να ξαναδούμε τον πατέρα μου και τον αδερφό μου. Στρατολογήθηκαν στον πόλεμο πριν πολύ καιρό και πάει περίπου τρεις μήνες να μάθουμε νέα τους. Στο ραδιόφωνο ακούμε ότι οι μάχες μαίνονται σκληρές ακόμα. Οι βομβαρδισμοί των Αμερικάνων συνεχίζονται ανελέητα. Σχεδόν οι περισσότερες πόλεις τις Ευρώπης έχουν καταστραφεί. Και χιλιάδες πρόσφυγες έχουν καταφύγει προς την Αφρική και την Ασία. 
Η ζωή στο καράβι είναι ανυπόφορη. Βέβαια υποφερτή σε σχέση με αυτό που ζούσαμε στην Ελλάδα. Κανονικό φαγητό δεν έχουμε. Μόνο μια φορά την μέρα μας έδιναν ένα κομμάτι ψωμί με λίγο κασέρι. Το νερό μυρίζει πετρέλαιο. Κοιμόμαστε κάτω, στην καυτή λαμαρίνα. Η βρόμα και η δυσωδία μου τρυπούν τον εγκέφαλο.
Δεν ζούμε όμως με τον φόβο. Με τον φόβο των βομβαρδισμών, με τον φόβο των βασανιστηρίων, των βιασμών και των εκτελέσεων. Και κυρίως όμως με την καταστροφή. Δεν είχε μείνει τίποτα πλέον στην πατρίδα που θα μπορούσες να μείνεις ή να κάνεις για να επιβιώσεις. Όσοι έμεναν πίσω ήταν καταδικασμένοι να πεθάνουν. 
Ξαφνικά οι μηχανές σταμάτησαν. Απορήσαμε όλοι μας. Και φοβηθήκαμε. Ένας από τους Κινέζους που μας συνόδευαν μας φώναξε να σηκωθούμε. Είχαμε φτάσει στην Αίγυπτο. Μαζέψαμε βιαστικά τα λιγοστά υπάρχοντά μας και πριν να το καταλάβουμε βρεθήκαμε στην προβλήτα του λιμανιού. 
Μας πρόσταξαν να μπούμε στα λεωφορεία. Καθυστερούσαμε και μερικοί μας φώναζαν. Από τον τόνο της φωνής τους μάλλον μας έβριζαν. Ο ήλιος έκαιγε. Ποτέ δεν περίμενα ότι μπορεί ο ήλιος να καίει τόσο. Καθίσαμε στις θέσεις μας και το λεωφορείο ξεκίνησε. 
Θα μας πήγαιναν σε ένα εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο που το είχαν διαμορφώσει έτσι ώστε να μπορέσει να φιλοξενήσει αμάχους. Έχω μια αγωνία για το τι θα συναντήσω, αλλά και μια ελπίδα. Για πρώτη φορά μετά από καιρό έχω μια ελπίδα...

Την ιστορία την εμπνεύστηκα από το παρακάτω βίντεο.


Κανείς, μα κανείς δεν μας εγγυάται ότι η χώρα μας δεν θα τύχει μιας καταστροφής, είτε από πόλεμο, είτε από κάποιο φυσικό φαινόμενο. Οι προσφυγές ή οι μετανάστες δεν επιλέγουν να φύγουν από την χώρα τους, απλά αναγκάζονται.
Αν και πάντα είχα και έχω την πεποίθηση ότι όλοι χωράμε και όλοι μπορούμε να φάμε από τούτη τη γη, αρκεί να οργανωθούμε, θα δεχτώ ότι στην Ελλάδα πολλές περιοχές έχουν μεγάλο πρόβλημα από την υπερβολική συγκέντρωση μεταναστών. Να δεχτώ επίσης ότι έχει αυξηθεί η εγκληματικότητα. Κάποιοι από αυτούς εγκληματούν. Αριθμητικά και αναλογικά αν το δούμε, όσοι πιο πολλοί φτωχοί και εξαθλιωμένοι, είτε Έλληνες (ναι δεν ήμασταν ποτέ άγιοι), είτε αλλοδαποί, τόσα περισσότερα εγκλήματα. Και να δεχτώ επίσης ότι ίσως να αυξάνεται και η ανεργία (αν και είναι μεγάλη συζήτηση αυτό).
Το να στοχεύουμε όμως στο αποτέλεσμα ενός προβλήματος και να μην αναζητούμε την λύση είναι ένα μεγάλο σφάλμα. Οι μετανάστες δεν πρέπει να είναι ο στόχος μας. Αυτοί που τους ανάγκασαν να έρθουν εδώ, αυτοί πρέπει να είναι ο στόχος μας. Αλλά είναι πολύ πιο εύκολο να τα βάζουμε με ταλαίπωρους. Δεν τα βάζουμε πχ με τον δουλέμπορο ή με τον Έλληνα υπάλληλο που κάνει τα στραβά μάτια και λαδώνεται.  Δεν τα βάζουμε ή γιατί δεν έχουμε τα κότσια να το κάνουμε ή γιατί μας βολεύει αυτή η κατάσταση. Αν ας πούμε φύγουν όλοι οι μετανάστες πως θα υπάρχει η ΧΑ.
Το πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα δεν έχει γίνει ποτέ, καμία ενέργεια, από καμία κυβέρνηση για να δοθεί λύση στο πρόβλημα. Το να πάμε απευθείας στο άλλο άκρο, να τους ξεπαστρέψουμε δηλαδή με όποιο τρόπο μπορούμε, είναι απλά ο φασιστικός μας εαυτός που ξεπηδά. Δεν είναι προσπάθεια εξεύρεσης λύσης. Απλά αναζητούμε ένα εξιλαστήριο θύμα να βγάλουμε τα απωθημένα μας, αυτά που  τόσα χρόνια συσσωρεύτηκαν όταν κάναμε μόκο μπροστά στους πολιτικούς.
Πρέπει επιτέλους κάποιος σε αυτό τον τόπο να ασχοληθεί με αυτό το σοβαρό θέμα, γιατί από μόνοι μας δεν καταλαβαίνουμε και στο τέλος μας βλέπω να γινόμαστε ζώα.

Έλληνες μην λερώνετε τα χέρια σας με αίμα. Μην γίνεστε κακοί άνθρωποι από την αδιαφορία και τις παραλήψεις άλλων. Μην μπαίνετε στην διαδικασία του μίσους που θέλουν να σας βάλουν. 
Ο πρόσφυγας είμαστε ΟΛΟΙ μας.


Καλά που έγινα σπουδαίος και τρανός
Κι ήταν ο Κύριος κι Αυτός καλός μαζί μου
Και δεν κατάντησα πρόσφυγα ναυαγός
Να παίζω στα χαμένα κάθε μέρα τη ζωή μου

Καλά που βγήκα φρόνιμος, υπάκουος, σκυφτός
Κι έχω οικογένεια θρησκεία και πατρίδα
Και δεν κατάντησα ρεμάλι νηστικός
Να κλαίω σαν ποντικάκι απελπισμένο στην παγίδα

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Αυτό το κουτόχορτο ποιος θα το φάει;;;


Φάτε Ευρώπη, φάτε ευρώ.
Φάτε Αντωνάκη, φάτε. Μην αμελήσετε παρακαλώ να τον ξαναψηφίσετε στις επόμενες εκλογές.
Φάτε φανφάρες του Βενιζέλου, φάτε. 
Φάτε Χρυσά Αυγά, φάτε. Φάτε εθνικισμό, φάτε πατρίδα, φάτε μίσος. Μετά θα σας φάνε στον φούρνο.
Φάτε παραμύθια της Χαλιμάς, φάτε τρομοκρατία, φάτε χρεοκοπία, φάτε.
Φάτε ότι η Αριστερά κατέστρεψε την χώρα. Απορώ αυτό πως το καταπίνετε.
Φάτε ότι η Αργεντινή κατέρρευσε και ότι θα έχουμε την ίδια τύχη.
Φάτε μνημόνια, φάτε Μέρκελ, φάτε διαφθορά, σκάνδαλα, λίστες, χαράτσια, ανέχεια, ανεργία, φτώχεια.
Φάτε χούντα, σκλαβιά, λογοκρισία. Κιχ μην ακούσω. Πάνω απ΄ όλα η ασφάλεια.
Σε σας μιλάω, στους Έλληνες πολίτες. Μην τσιμπάτε από τα ψέματά τους. Εμείς ορίζουμε την τύχη μας, μόνο εμείς.

Φάτε κουτόχορτο, φάτε. Γιατί στο τέλος μόνο αυτό θα μας μείνει να τρώμε, για να τρώνε οι άλλοι με χρυσά κουτάλια.

Καλή εβδομάδα... (λέμε τώρα...)

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Μάνος και Λευτέρης.

Μαζί με το Μάνο Λοΐζο και τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, θα κάνουμε μια βόλτα στο παρελθόν. Να θυμηθούμε αγαπημένα τραγούδια. Να θυμηθούμε δύο αγαπημένους καλλιτέχνες που απεικόνισαν με τα έργα τους τον πόνο μιας Ελλάδας που αγωνιζόταν για τα ιδανικά της, που ζούσε στην φτώχεια αλλά ζούσε με ελπίδα και όνειρα. 
Δυο καλλιτέχνες που στήριξαν το πολιτικό τραγούδι, που πολεμήθηκαν αλλά δεν το έβαλαν κάτω.
Καλή σας Κυριακή και καλή σας ακρόαση.
(επειδή ο blogger δεν μου επέτρεπε να αναρτήσω τις εκτελέσεις που ήθελα, κάτω από τα βίντεο έχω τα λιγκ που ήθελα να βάλω)

********

Στην πολιτεία βραδιάζει, το χιόνι τις στέγες σκεπάζει.
Ένα καμιόνι φορτώνει και κόβει στα δυο τη σιγή.
Περιπολία στους δρόμους και κάποια φωνή που διατάζει.
Κι εσύ ησυχάζεις, το δάχτυλο βάζεις να βρεις την πληγή.


Σαν φονιάς τη μαύρη νύχτα ξαγρυπνώ, πίνω δάκρυ πίνω πρόστυχο καπνό
με μαχαίρια στην καρδιά μου δεν μπορώ, να τραγουδήσω και να καρτερώ.
Ήλιε μου σε παρακαλώ, πες τους χαροκαμένους,
να κλαιν στης πίκρας το γιαλό, για μας τους προδομένους.

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Είμαστε στο φως και μας τρώει το σκοτάδι!


Έτσι είναι φίλοι μου. Είμαστε στο φως και μας τρώει το σκοτάδι. Καλά τα έλεγε ο αγαπημένος μου Λογοθετίδης. Αγωνιστήκαμε να είμαστε στο φως της Ενωμένης Ευρώπης και του ευρώ και μας έφαγε το σκοτάδι. Και απόψε τη Βουλή μας ετοιμάζουν ακόμα πιο πολύ φως, για να πνιγούμε περισσότερο στο σκοτάδι. ''Γλυκό χωρίς σιρόπι θα σας κερνώ στην Ενωμένη Ευρώπη'' έλεγε η Τανάγρη.
Άκουγα τον Βενιζέλο... μεγάλη πρόοδο λέει έχουμε κάνει. Εγώ γιατί δεν την βλέπω; Ο Σαμαράς λέει ότι φοβάται ότι θα αφεθούμε στην απόλυτη χρεοκοπία αν δεν ψηφιστούν τα νέα μέτρα... και γω φοβάμαι μην παχύνω.
Ξέρετε τι λέω; Στο διάολο η Ευρώπη και το ευρώ. Θα πεινάσουμε και μόνοι μας. Δεν χρειαζόμαστε νταβατζή στην πείνα. 
Καληνύχτα Ελλάδα...


Good boys, bad boys, beach boys, playboys, cowboys
θέλω τον καημό μου να σας πω
γλυκό χωρίς σιρόπι θα σας κερνώ
στην Ενωμένη Ευρώπη.

Good boys, bad boys, beach boys, playboys, cowboys
δε μας φτάνει ούτε ο καιρός
για να'ρθουμε τρεχάτοι 
κι αλήθεια πως
ξεχνιέται τώρα κάτι.

Good boys, bad boys, beach boys, playboys, cowboys
βάλτε όλοι κάτι στον ντορβά
υψώστε σεις το μπόι 
κι εμείς καρδιά
γιατ' είμαστ' από σόι.

Good boys, bad boys, beach boys, playboys, cowboys
ότι φεύγει πίσω δε γυρνά
και που να τον αφήσω 
το μπαγλαμά
για να κρατάει το ίσο.

Good boys, bad boys, beach boys, playboys, cowboys
πάμε τώρα σ'άλλη αγκαλιά
ανατολή μου αντίο
περνάμε πια
στο '92.

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Ο κακός σου εαυτός.


Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον! 
Δεν θα πεθάνει μόνος! Τσάκισέ τον!
Τσάκισέ τον; Βία στην βία δηλαδή; Μπορεί κάτι τέτοιο να φέρει αποτέλεσμα;
Ξεχνάμε κάτι. Ποτέ η βία δεν έφερε καλό. Ακόμα και η βία της άμυνας. Το θέμα είναι να εξαλειφθεί η βία της επίθεσης, ώστε να την υπάρχει η βία της άμυνας. Κανείς δεν ευτύχησε με την βία, κανείς δεν έγινε ελεύθερος. Γιατί πάντα προσπαθούμε να χτυπήσουμε το κακό, αφού γίνει και πάντα με τον λάθος τρόπο.
Σε μια συζήτηση που είχα με ένα φίλο μετά από ένα ντελίριο που είχα για κάποιους χρυσαυγίτες, μου αποκρίθηκε ότι είμαι φασίστας με τους φασίστες. Και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι έχει δίκαιο. Ότι αυτό που πολεμάω το κάνω εγώ. Δεν σημαίνει όμως ότι θα τους χρυσώσω το χάπι, αλλά δεν θα τους κάνω την χάρη να γίνω ίδιος με αυτούς. Γιατί αυτό θα γίνει στο τέλος. Θα χωριστούμε σε δύο στρατόπεδα. Και πολεμώντας με το θεριό θα γίνουμε και 'μεις θεριά. Γιατί πείτε μου ποιος πήγε στον πόλεμο, έστω αμυνόμενος, και δεν γύρισε τέρας; Άλλος λίγο, άλλος πολύ. 
Το θέμα είναι να ανατρέψουμε αυτούς που δημιουργούν τους πολέμους και την φτώχεια. Αυτούς που μας θέλουν σκλάβους. Αυτούς που χρησιμοποιούν τον φασισμό ως Δούρειο Ίππο. Ώστε να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τους σκοπούς τους. Αυτή την αδυναμία των ανθρώπων χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις για να αποπροσανατολίσουν τις μάζες. Τροφοδοτούν το μίσος μας. Το μεγαλώνουν. Ώστε να μπορούν να δρουν ανενόχλητες. Για τους καπιταλιστές ο Χίτλερ ήταν η απάντηση στον κομμουνισμό. Τους βόλευε η άνοδός του.
Πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι ο φασισμός δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο που ήρθε από μόνο του. Ο φασισμός είμαστε 'μεις. Υπεράσπισε με πάθος τα δικαιώματά σου και τα δικαιώματα των άλλων. Μεγάλωσε παιδιά με αγάπη. Ας μάθουμε να αγαπάμε και δεν θα χρειαστεί να μισήσουμε. Δεν θα χρειαστεί να ζούμε με σκυμμένο κεφάλι. Δεν θα μπορέσουν να μας πατήσουν. Μη τους κάνεις το χατίρι. Η βία τους βολεύει. Τσάκισε το μίσος που έχεις μέσα σου και ανέτρεψε αυτούς που το δημιουργούν. Το μίσος πάντα γυρίζει σε μας. Μην το τροφοδοτείς. Σκότωσε τον κακό σου εαυτό.



Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Μαζί με την Ευτυχία.


Μαζί με την Ευτυχία οι Κυριακές είναι πιο ευχάριστες. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, η μεγαλύτερη στιχουργός που έχει περάσει από το ελληνικό πεντάγραμμο, ήταν μια γυναίκα με πάθος και θράσος. Ανυπόταχτη, ασυμβίβαστη, αθυρόστομη, παθιασμένη με τους έρωτές της. Έζησε μια ζωή έντονη σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν τολμούσαν. Γεύτηκε την ζωή, βασανίστηκε από τα πάθη της. 
Την εκμεταλλεύτηκαν όμως πολλοί και ποτέ δεν μπόρεσε να αναγνωριστεί για τους καρπούς της δουλείας της έτσι όπως της άξιζε. Βέβαια αυτό δεν την ένοιαζε ποτέ.
Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου είναι ένα κομμάτι της Ελλάδας που τολμά, που υψώνεται, που αγαπά, που δεν υποτάσσεται, που αυτοκαταστρέφεται χωρίς αιτία, που ζει με όλη την σημασία της λέξης.
Ένα κομμάτι της Ελλάδας που χάσαμε.

**********

Αχ και να ‘ρχόσαστε ξανά,
αυτά τα κρύα δειλινά,
που είν' η καρδιά μου μόνη,
τώρα που σουρουπώνει.


Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

**********

Εκεί που πάω δεν περνά,
το δάκρυ και ο πόνος,
τα βάσανα και οι καημοί,
εδώ θα μείνουν στη ζωή
κι εγώ θα φύγω μόνος.


Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης

**********

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Επειδή αγάπησα τον εαυτό μου.

Πριν κάποιους μήνες είχα κάνει μια ανάρτηση. Ήταν η ομιλία του Τσάρλι Τσάπλιν, στα 70στά γενέθλιά του. Την διαβάζω συχνά.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές, που ο καθένας μας κάθεται και σκέφτεται τα χρόνια που πέρασαν, τα χρόνια που ζούμε, αυτά που θα έρθουν. Τα λάθη που κάναμε, τα πράγματα για τα οποία είμαστε περήφανοι. Τους ανθρώπους που ζήσαμε μαζί τους, αυτούς που χάσαμε, αυτούς που κερδίσαμε.
Κάποιες στιγμές είναι καθοριστικές, κάποιες ανούσιες, κάποιες πονάνε, κάποιες η θύμησή τους φέρνει χαρά.
Συνδυάζοντας λοιπόν, τις στιγμές και τα συναισθήματα που έχουμε για αυτές, καταλήγουμε σε κάποια συμπεράσματα για τους εαυτούς μας. Άλλοτε τα κρατάμε και τα υποστηρίζουμε, άλλοτε τα αναθεωρούμε και τα απορρίπτουμε.
Έτσι λοιπόν και γω σκέφτομαι...

Τίποτα μην θεωρείς δεδομένο στην ζωή σου. Τα πάντα ανατρέπονται, τα πάντα χάνονται και τα πάντα γεννιούνται ξανά.

Η ζωή φτιάχνεται στο δρόμο. Επέλεξε το μονοπάτι σου και περπάτησε το με θάρρος. Και αν τελικά δεν είναι το σωστό μην ντραπείς να πεις ''απέτυχα''. Θα σου έχει μείνει τουλάχιστον η διαδρομή.

Είναι ηλίθιο να κρίνεις τους άλλους για τις πράξεις τους, γιατί αυτές τις ίδιες πράξεις θα τις κάνεις και συ και ίσως με μεγαλύτερη βλακεία.

Είναι ουτοπικό να περιμένεις από τους ανθρώπους να μην υποκύπτουν στις αδυναμίες τους.

Είναι σπατάλη φαιάς ουσίας να αναλύεις το πως θα μπορούσες να αποφύγεις κάποιες καταστάσεις.

Μην στεναχωριέσαι πριν γίνει το κακό. Θα στεναχωρηθείς μετά, αφού γίνει, αν γίνει.

Πρέπει να ακούς τους φίλους σου να σου αναλύσουν την βλακεία που έκαναν, να τους αφήσεις να ξεσπάσουν, να κλάψουν, χωρίς να πεις τίποτα όσο και να πιστεύεις το αντίθετο.

Πρέπει να βγάλεις από το λεξιλόγιό σου την λέξη εγώ.

Τα λάθη είναι δώρα. Αρκεί να τα ανοίξεις και να τα αποδεχτείς και όχι να τα επιστρέψεις.

Ο έρωτας δεν ρωτά, χτυπά αλύπητα.

Για έναν έρωτα αξίζει να βασανιστείς, αλλά όχι να καταστραφείς.

Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται εν δυνάμει καλοί. Η διαδρομή της ζωής είναι αυτή που σαπίζει την ψυχή τους ή την κάνει να ανθίζει.

Δε υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. Πολλές φορές αυτό δεν το αντιμετωπίζουμε ως δώρο αλλά ως κάτι δεδομένο. Αλλά δεν είναι έτσι. Η αγάπη μας χαρίζεται δεν μας δίδεται. Και ως χάρισμα θα πρέπει να την αντιμετωπίζουμε και όχι ως δόσιμο.

Και τέλος...
Στην ζωή δεν παίρνουμε αυτό που αξίζουμε, αλλά αυτό που διεκδικούμε. Αυτό που διεκδικήσαμε με πάθος και αποκτήσαμε, είναι τελικά αυτό που μας αξίζει.

Και κάπως έτσι ζω την ζωή μου και έτσι πορεύομαι.
Περιμένω να ακούσω και τα δικά σας.

****

Με αφορμή αυτή την προσωπική ανάρτηση, δράττομαι της ευκαιρίας να απαντήσω στο παιχνίδι που με κάλεσε ο Ρασκόλνικωφ και να πω 7 πράγματα τα οποία δεν μ΄αρέσουν.

1. Δεν μου αρέσουν οι αγενείς άνθρωποι. Η ευγένεια για μένα είναι το βασικότερο προσόν.

2. Δεν μ΄αρέσει να καπνίζουν στο δρόμο. Μάλιστα όταν βλέπω μαμάδες να καπνίζουν και να κρατούν τα παιδιά τους από το χέρι μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.

3. Δεν μ΄αρέσουν οι ξερόλες. Και όταν αρχίζουν τις φιλοσοφίες τους δεν κάνω καν τον κόπο να συμμετέχω. Με κουράζει αφόρητα αυτό, για αυτό σιωπώ.

4. Δεν μ΄αρέσουν οι μίζεροι και απαισιόδοξοι άνθρωποι. Μου μεταφέρουν αρνητική ενέργεια και με πιάνει πονοκέφαλος.

5. Δεν μου αρέσει η τσιγκουνιά. Αυτός που είναι τσιγκούνης στα λεφτά είναι και στα αισθήματα.

6. Δεν μ΄αρέσει να πετάω φαγητό. Είναι ντροπή.

7. Δεν μου αρέσει η ακατάσχετη βωμολοχία. Δεν είναι καθόλου σικ και ευγενικό.

Αυτά.

Όποιος θέλει ας το παίξει

Καλό μήνα.

(Χωρίς τραγουδάκι θα σας άφηνα σήμερα... όχιιιι!!! Θα ροκάρουμε ελληνικά)


τελευταία άρθρα