Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ανασκόπηση 2013 (Φεβρουάριος)... και Καλή Χρονιά!

Για τον Φεβρουάριο επέλεξα μια ανάρτηση που είχε και έχει ακόμα μεγάλη αποδοχή. Καθημερινώς την βλέπω να την διαβάζουν πολλά άτομα και έχει αναδημοσιευθεί και σε άλλα μπλογκς. Ίσως είναι η πιο πετυχημένη από άποψης προβολών της χρονιάς.
Με αυτή την ανάρτηση λοιπόν θέλω να σας ευχηθώ το 2014 να μας φέρει πρώτα απ΄όλα υγεία, αγάπη, έρωτα, δημιουργία, ψυχή και περισσότερο μυαλό.
Να περάσετε καλά με τις οικογένειές σας.
Σας φιλώ.
Τα λέμε του χρόνου.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013
Θέλω να ΄μαι μαζί σου.
Εκεί στην άκρη της γης, πίσω απ΄τον ήλιο, πίσω από τους ανθρώπους. Όπου και να πας θα σε ακολουθήσω. Όπου και να χτίσεις στο σπίτι σου, εκεί θα γίνω πέτρα να το στεριώσω. Σε όποιο δέντρο και να ξαποστάσεις εκεί θα σου δώσω την σκιά μου. 
Θα έρθω έστω και αν εσύ με διώξεις. Όχι επειδή δεν θα μ΄ αγαπάς, αλλά επειδή θα μ΄αγαπάς πολύ.
Γιατί εσύ είσαι το φως, εσύ ο ήλιος, εσύ τα τραγούδια. Εσύ με έφερες πίσω στην γη, εσύ μου έμαθες να πετάω. Εσύ μου έμαθες να γελώ χωρίς ενοχές, μου έμαθες να ζω χωρίς αύριο.
Δεν θα κάνω πίσω, δεν έκανα ποτέ πίσω. 
Και ας το πλήρωσα πολύ ακριβά. Το κέρδισα σε χρόνια, το κέρδισα σε καρδιά. 
Και όταν πάλι θα κουραστώ, την ίδια στιγμή θα γίνω φωτιά και θα κάψω την συνήθεια. 
Ότι και να γίνει, ο κόσμος να χαλάσει, έτσι θα σε κοιτάζω, σαν να μην σε είχα πότε, με τέτοιο πόθο. Και ας είσαι ολότελα δικός μου.
Μη μου φοβηθείς τώρα. Δεν φοβήθηκες ποτέ. Θα έρθω μαζί σου. Στα μεγάλα και στα μικρά. Στον καφέ και στο φαΐ. Στη βεράντα και στο υπόγειο. Σε κάθε εποχή, σε κάθε κρύο, σε κάθε ζέστη.
Γιατί εγώ ξέρω ν΄αγαπώ, ξέρω να χάνω. Ξέρω να ξυπνάω σε αδειανό κρεβάτι, ξέρω να τρώω ξερό ψωμί, ξέρω να βλέπω μόνη μου το φεγγάρι. Δεν ωφελεί όμως η μοναξιά, αν δεν τελειώσει κάποια στιγμή. 
Δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Κανένας που αγάπησε τόσο δεν πέθανε. Θα ζήσουμε για πάντα. Σε πείσμα των καιρών που θέλουν τους ανθρώπους χώρια. 
Μα κανείς, ποτέ κανείς δεν όρισε την σκέψη. Κανένας βασιλιάς, κανένας Θεός. Κανείς δεν θα μπορέσει να με κάνει να σ΄αγαπώ λιγότερο. Ούτε και συ, μα ούτε καν εγώ.
Η μοναδική εξουσία που δεν ανατρέπεται είναι η αγάπη.
Όπου και να βρεθείς θα σε πάρω μαζί μου. Μέσα μου. Πάνω μου. Για πάντα.
Γιατί το μόνο που θέλω είναι να είμαι μαζί σου.
Και είμαι.


σ.σ. Αν δεν προλάβω να κάνω την ανάρτηση του διαγωνισμού την Πρωτοχρονιά ο διαγωνισμός θα ξεκινήσει στις 2/1.

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Ανασκόπηση 2013 (Ιανουάριος)

Πάει ένας χρόνος. Ένας χρόνος ακόμα στην πλάτη μας. Δεν θα έλεγα ότι ήταν από τους καλύτερους. Λίγο στενάχωρος. Λίγο ανέλπιδος. Λίγο αδιάφορος. Αλλά δικός μου. Ένα κομμάτι του δικού μου εγώ. Όπως είναι και αυτός ο χώρος. 
Το μπλογκ φέτος το παραμέλησα. Δεν είχα τον χρόνο και το μυαλό να γράφω. Βλέπω τις αναρτήσεις τις χρονιάς. Λίγες αλλά με ουσία. Βλέπετε έγραφα μόνο όταν δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Όταν έσκαγα εντελώς.
Θέλετε να δούμε μαζί κάποιες από αυτές;
Σκέφτηκα ως ανασκόπηση της χρονιάς να κάνω αναδημοσίευση κάποιες από τις αναρτήσεις της χρονιάς που πέρασε. Μια-δυο για κάθε μήνα. Έτσι για να θυμηθούμε κάποιες καλές στιγμές. 
Πάμε λοιπόν...

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Το κρύο ήταν τσουχτερό. Και οι δρόμοι του χωριού λασπωμένοι και αφιλόξενοι. Όλοι φαλαγκομένοι και κλεισμένοι στα σπίτια τους. Άρχισε να ψιχαλίζει. Η πάχνη του πρωινού τρυπούσε το κόκκαλο και κούραζε περισσότερο τα ήδη ταλαιπωρημένα κορμιά των ανθρώπων. 
Σηκώθηκε και σήμερα με πυρετό. Δίπλα της το μωρό κοιμόταν ακόμα. Αθώο και ανυποψίαστο. Η μικρή Χριστή, η μεγάλη της κόρη, ήταν κουκουλωμένη κάτω από την πράσινη βελέντζα και την κοιτούσε. Μόλις είδε ότι άνοιξε τα μάτια της, της χαμογέλασε. Σηκώθηκε, περπάτησε στο παγωμένο, γκρι, τσιμεντένιο πάτωμα... γρήγορα για να μην κρυώσουν τα ξεκάλτσωτα ποδαράκια της. Και χώθηκε στην αγκαλιά της μαμάς της.
    -Σήμερα θα έρθει ο μπαμπάς, μανούλα;
Δεν της απάντησε, απλά της χαμογέλασε και την έκλεισε στην αγκαλιά της.
    -Θα κάτσεις εδώ φρόνημα με το μωρό να πάω να σας φέρω γάλα, έτσι;
    -Ναι, θα κάτσω...
Σηκώθηκε βιαστικά, ντύθηκε, πήρε την μικρή καραβάνα και βγήκε στην αυλή. Περπάτησε μέχρι τον πίσω κήπο. Η πόρτα του αχυρώνα ήταν κλειδωμένη. Το παράθυρο όμως ήταν παλιό και ξεχαρβαλωμένο. Το έσπρωξε και τρύπωσε στα γρήγορα για να μην την αντιληφθεί κανείς. Άρμεξε την γίδα και βγήκε βιαστικά με τον ίδιο τρόπο. Άρπαξε και μια αγκαλιά αγριελιές και έτρεξε προς το σπίτι. Κάποιος όμως της φώναξε.
    -Μαριώ, πάλι το γάλα μου κλέβεις; Άμα σε πιάσω...
    -Φώναξε όσο θες... όσο θα έχεις γίδα εγώ θα σε κλέβω. Δεν θα μου πεθάνουν τα παιδιά...
Και συνέχισε τον δρόμο της σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Ποτέ βέβαια δεν την έπιανε, ποτέ δεν κλείδωνε εντελώς τον αχυρώνα. Μόνο της φώναζε κάθε τόσο.
    -Αχ τα παιδιά σας πεθαίνουν κουμουνιστάδες... που είναι ο άντρας σου να σας ταΐσει;
Δεν του αποκρίθηκε... άνοιξε την πόρτα και μπήκε στο σπίτι.
Το μωρό είχε ξυπνήσει. Η Χριστή το έπαιζε και εκείνο χαμογελούσε βγάζοντας χαριτωμένες κραυγούλες.
Σκάλισε λίγο την στάχτη στο τζάκι και έριξε τις αγριελιές. Με ένα δαδί άναψε φωτιά. Πήρε μια άλλη καραβάνα καθαρή και με μια τσαντίλα σούρωσε το γάλα. Μπορεί να ήταν φτωχιά, μπορεί να ήταν μόνη και καταταλαιπωρημένη, μα πάντα ήταν παστρικιά και νοικοκυρά.
Τάισε τα παιδιά και έκανε για του λόγου της ένα τσάι μπας και της πέσει ο πυρετός.
Σκεφτόταν τι θα φάνε σήμερα. Είχε μερικές λαχανίδες, θα πήγαινε να μαζέψει και μανιτάρια από το δάσος, μα ο πυρετός την είχε τσακίσει. Θα σκλήρωνε και θα πήγαινε. Μπας και έκλεβε και κανένα πορτοκάλι από τα περιβόλια. Και καθώς βυθίζονταν στις σκέψεις τις, καθώς έπλεκε με το μυαλό της σενάρια επιβίωσης, κάποιος της χτύπησε την πόρτα.
    -Μαριώ, Μαριώ...
Άνοιξε με θάρρος την πόρτα και κοίταξε με σχεδόν μίσος την γυναίκα που στεκόταν στο κατώφλι της.
   -Θα φύγουμε σε λίγο Μαριώ... το εσκέφτεις αυτό που σου είπα;
Την ρώτησε η γυναίκα με τα ζεστά πανωφόρια και τα ροδαλά μάγουλα.
   -Σήκω και φύγε Ματούλα και μην ξανάρθεις αν είναι να μου πεις το ίδιο. Το κορίτσι δεν στο δίνω. 
Και έκανε να κλείσει την πόρτα.
   -Περίμενε Μαριώ, πως θα το μεγαλώσεις; Ο άντρας σου μπορεί να μην ξαναγυρίσει. Μπορεί να είναι ήδη, να είναι νεκρός. Θα σου δώσω λεφτά να περάσεις τα Χριστούγεννα και ότι άλλο θες.
Της είπε και κράτησε με το χέρι της την πόρτα.
  -Θα το μεγαλώσει και θα το ζεστάνει ο Θεός... Τράβα το χέρι σου και τα λεφτά σου και φύγε. Την Ζωή μου δε στη δίνω. 
Της έκλεισε την πόρτα. Τα πήρε και τα δυο στην αγκαλιά της και τα έσφιξε μέχρι να νιώσουν τον πυρετό της. 
   -Την ζωή μου δε στη δίνω...
σ.σ.: Τα γεγονότα είναι αληθινά. Η ιστορία δική μου.

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013
Ακούω την Αγάπη.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που μας σημαδεύουν την ζωή. Δεν ξέρω τι γίνεται και πως συνεννοείται το σύμπαν, τι εξωκοσμικές διεργασίες γίνονται και κάποιος άνθρωπος βρίσκετε στον δρόμο σου και σου ορίζει την ζωή, στην καταστρέφει ή στην αναζωογονεί, σου ανατρέπει όλα όσα είχες στο μυαλό σου ως τώρα και μετά οι ζωές σας δένονται και πορεύονται μαζί ή και χώρια, αλλά στην ουσία μαζί.
Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι φίλος ή εραστής. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι δένεσαι τόσο μαζί του που δεν μπορείς να φανταστείς την ζωή σου χωρίς αυτόν.
Και όλο αυτό με κάνει και σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι καμιά φορά κάνουν σχέσεις άνευ ουσίας, είτε αυτές είναι φιλικές, είτε ερωτικές, είτε σεξουαλικές και στην ουσία ευτελίζονται και χάνουν την ευκαιρία να νιώσουν την ανθρώπινη επαφή έτσι όπως αξίζουν.
Βέβαια καμιά φορά αυτό γίνεται υποσυνείδητα ή ακόμα και εις γνώση μας χωρίς να θέλουμε να το παραδεχτούμε. Και ο μεγαλύτερος λόγος που συμβαίνει είναι ότι οι άνθρωποι φοβούνται να μείνουν μόνοι. Και έτσι προτιμούν αναλώνονται σε σχέσεις επιφανειακές, παρά να περάσουν την ώρα τους με τον εαυτό τους.
Κατά καιρούς μπορεί να το έκανα και γω. Να περνούσα δηλαδή απλά τον χρόνο μου με κάποιους ανθρώπους που δεν είχα ιδιαίτερο δέσιμο, επειδή εκείνη την εποχή δεν είχα κάτι άλλο. Μα έτσι όμως κατάλαβα ότι χάνεις κάποια πράγματα. Τα οποία δεν αγοράζονται, ούτε αποκτούνται έτσι απλά. Μπορείς να αγοράσεις την διασκέδαση, αλλά δεν μπορείς να αγοράσεις την φιλία. Και τι μένει στο τέλος; Ένα κενό.
Και έτσι αν δεν μπορείς να νιώσεις με έναν άνθρωπο αυτό το σημάδεμα που λέω στην αρχή, αν δεν μπορείς να νιώσεις πότε πονάει χωρίς να στο λέει, αν δεν μπορείς να κλάψεις μαζί του στην λύπη, να γελάσεις στην χαρά, να νιώσεις την έλλειψή του όταν οι καταστάσεις στον πάρουν μακρυά σου, τότε καλύτερα να μην τον έχεις δίπλα σου. 
Όπως επίσης και με τους συγγενείς. Λένε ότι τον φίλο τον επιλέγεις ενώ τον συγγενή όχι. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει και να τον ανεχτείς. Θεωρώ ότι εκτός από τα πολύ κοντινά πρόσωπα, δηλαδή γονείς και αδέρφια, αν με κάποιον από τους συγγενείς σου δεν ταιριάζουν τα χνότα σας, καλύτερα να μην ασχολείσαι καθόλου. Και ας μην σου μιλήσει 1000 χρόνια. Μη  το κάνεις τυπικά. Μπορεί να έχετε το ίδιο αίμα, αλλά αν δεν έχετε το ίδιο μυαλό χαλάει η συνταγή.
Τα ίδια ισχύουν και για τις σεξουαλικές σχέσεις. Το σεξ είναι ένα μέσο να δείξεις την αγάπη σου σε κάποιον. Αν όχι την αγάπη, έστω το ότι αυτό το άτομο σε ελκύει, ότι σε διεγείρει εγκεφαλικά και σωματικά. Αλλιώς καλύτερα να μην γίνεται.
Βέβαια για να μην παρεξηγηθώ αυτά που λέω ισχύουν μόνο για μένα και αυτό δεν σημαίνει ότι αν κάποιος κάνει τα αντίθετα τον κατηγορώ ή τον κατακρίνω. Και φυσικά έχω φίλους που τα κάνουν όλα αυτά. Απλά εγώ δεν μπορώ.
Και γιατί δεν μπορώ;
Γιατί νομίζω ότι όλα αυτά τα χρόνια, πριν κατασταλάξω στα παραπάνω, αναλώθηκα σε ρηχούς ανθρώπους, ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα να μου δώσουν και φυσικά τίποτα να τους δώσω και γω και όλο αυτό νομίζω ότι με κούρασε συναισθηματικά και έτσι δεν μπορώ πλέον, ακόμα και αν το θέλω, να λειτουργήσω αλλιώς.
Όταν βρίσκομαι με κάποιον που δεν με ενδιαφέρει ως άνθρωπος, νιώθω πως καταπιέζομαι φοβερά και είναι σαν να ψάχνω την έξοδο κινδύνου.
Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα σε αυτόν τον κόσμο να νιώθεις την ανατριχίλα από το άγγιγμα του άλλου, να τον κοιτάς και να ανταλλάσσεται μηνύματα χωρίς να μιλάτε, να οικειοποιείστε τραγούδια, να σκέφτεσαι τις στιγμές σας και να χαμογελάς ή να δακρύζεις, να κάνεις σχέδια μαζί του, να νιώθεις ότι έχεις κάποιον δίπλα σου. 
Και στην ουσία να νιώθεις το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής. Την αγάπη.
Να ακούς την αγάπη.
σ.σ. Οι άνθρωποί μου που είναι εδώ κοντά μου και τους βλέπω κάθε μέρα μπορούν να νιώσουν όλα αυτά από μένα και γω από αυτούς. Για αυτό λοιπόν αυτή την αναρτήση θα την αφιερώσω σε αυτούς που είναι μακριά. 
Στην Vicious και στον Pirpolimeno, στην Μαίρη και την Κατερίνα από την Εύβοια, στον Αλχημιστή μου που είναι στας Γαλλίας και σε όλους τους συμφοιτητές μου που περάσαμε πολύ όμορφα πριν κάποια χρόνια


Έτσι λοιπόν και σε σας εύχομαι να μην δώσετε την ζωή σας πότε και πάντα να ακούτε την αγάπη.

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Το δάσος (Η συμμετοχή μου στο ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ).


Βαδίζοντας σε ένα κίτρινο, μοναχικό δάσος.
Δεν μιλάμε, απλά περπατάμε και ακούμε το ήχο του ποταμιού.
Προχωράμε βαθιά. Στα δέντρα και στις ψυχές μας, στα θέλω μας.
Αγνοούμε την ύπαρξη των ανθρώπων και αναζητούμε την παρουσία των ζώων.



Τα ξερά φύλλα κάτω από τα πόδια μας στρώνουν ένα χαλί, 
ετοιμάζουν τον δρόμο για να καταπατήσουμε την μακροθυμία μας.
Από το φως στο σκοτάδι, μα μόνιμα στο κρύο.
Η πραότητα της φύσης αναιρεί και ακυρώνει κάθε καλοσύνη ανθρώπινη.
Η αγαθότητα δεν έχει θέση ανάμεσα στα κλαδιά.




Οι κούνιες άδειες, μοιάζουν σχεδόν τρομαχτικές.
Άχρωμες και παγωμένες.
Το τρίξιμο της αλυσίδας γεμίζει την υπέροχη ησυχία του δάσους.
Και ΄μεις ακόμα περπατάμε, χανόμαστε ακόμα πιο σκληρά στο πουθενά, ακόμα πιο ύπουλα στο όλα.



Η ανησυχητική ηρεμία του γύρω μας κάνει το μονοπάτι ίσιο και εύκολο.
Και ας τρυπάνε τα χαλίκια τις ξυπόλητες σκέψεις μας.
Φοβόμαστε να δούμε πίσω από το φως.
Πόσο μάλλον να τρέξουμε προς τα εκεί.
Εγκράτεια. Η ψυχή διστάζει.
Για λίγο μόνο.
Καθώς περπατάμε τα μάτια μας συνηθίζουν το σκοτάδι.
Το μυαλό μας δεν φοβάται πια.



Γιατί αυτό που βλέπουμε και ζούμε είναι πάνω απ΄τα ανθρώπινα, πάνω απ΄αυτά που ποθήσαμε.
Σκεφτόμαστε την επιστροφή μα η νύχτα την σβήνει και αυτή μονοκοντυλιά.


Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο παιχνίδι της Φλώρας, που το φιλοξένησε η Αριστέα, ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ. Οι λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν είναι αυτές με το κόκκινο χρώμα.
Ευχαριστώ όσους ψηφίσαν τη συμμετοχή μου. Επίσης ευχαριστώ την Φλώρα και την Αριστέα που μας δίνουν την ευκαιρία να δημιουργούμε.
Καλά να περνάτε.
Καλημέρα.

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

Βράδυ Χριστουγέννων.


Βράδυ Χριστουγέννων. Μελαγχολικό και όμορφο. Φέτος μετά από χρόνια δεν δουλεύω ανήμερα και επίσης στόλισα και δέντρο.
Μια γιορτή έφυγε. Και μαζί φεύγουν και οι άνθρωποι. Άνθρωποι που έρχονται μόνο τις γιορτές, αλλά τους περιμένεις όλο το χρόνο. 


Ησυχία στην πόλη. Όλοι περιμένουν την μεγάλη έξοδο της βραδιάς, για να πατικωθούν σε κάποιο νυχτερινό κέντρο. Αλλά εγώ προτιμώ να περάσω αυτές τις στιγμές σπίτι. Με τους ανθρώπους που αύριο θα φύγουν. Με καλό φαγητό, με ζεστασιά από τη σόμπα και όμορφη συντροφιά.


Για να 'χεις πάντα σε τούτη τη ζωή χαρά, τον άνθρωπό σου πάντα βάσταξε κοντά σου και θα 'ναι στήριγμα σαν θα 'ρθει η συμφορά και σαν θα δεις ν' ανοίγεται ο γκρεμός μπροστά σου... 
Διαφυλάξτε τους ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν ως κόρη οφθαλμού. Και έτσι θα έχετε λιγότερους γκρεμούς στη ζωή σας, λιγότερους χωρισμούς.
Χρόνια πολλά σε όλους σας, με υγεία, αγάπη, χαρά και λιγότερη φτώχεια και μιζέρια.


Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Βράβευση 4ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''.

Μετά από μια αγωνιώδης ψηφοφορία ο διαγωνισμός μας έληξε και έχουμε τους νικητές.
Καταρχήν να σας ευχαριστήσω όλους για την συμμετοχή σας και για την ψηφοφορία.
Χαίρομαι που ο διαγωνισμός είχε τόση μεγάλη ανταπόκριση.
Καλεστήκατε να στείλετε φωτογραφίες με το θέμα ''Μικρόκοσμος''.

Και ξεκινάμε λοιπόν.
Ιδού οι νικητές.

1ο βραβείο στον Στρατο Τσιβιρλη
για την φωτογραφία 
Ανοιξιάτικο καρουζέλ  


2ο βραβείο στην (me)maria
για την φωτογραφία
Δροσοσταλίδες την αυγή.


Οι  νικητές θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand.
Από ένα πέταλο για την νέα χρόνια. Το χρυσό για τον πρώτο και το ασημένιο για τον δεύτερο.


Παρακαλώ να μου γνωστοποιήσετε τις διευθύνσεις σας για να σας αποστείλω τα δώρα σας.
Σε περίπτωση που σας άρεσε κάτι άλλο από την συλλογή μου στο facebook, πολύ ευχαρίστως να σας τα αντικαταστήσω. 

Για να δούμε λοιπόν ποιος κρύβετε πίσω από κάθε φωτογραφία.
Η υπόλοιπη βαθμολογία έχεις ως εξής:

1. Μικρή ροζ ομορφιά.- Δελφινάκι 2
2. Νέα ζωή. - Στρατος Τσιβιρλης 2
3. Μικρή Ζωή. - Ο Εξερευνητής 22
4. Ανοιξιάτικο καρουζέλ. - Στράτος Τσιβιρλης 32
5. Τα "πάθη" του αλόγου της Παναγίας. - Vicious 0
6. Ο μικρόκοσμος χαιρετά το μακρόκοσμο. - Vicious 2
7. Κίτρινες σταγόνες. - Hengeo 0
8. Οι Άλλοι Των Παραμυθιών Μας. - Levina 10
9. Ζευγάρωμα. - dimosf 6
10. Χαλαζόκοκκος. - Hengeo 4
11. Άφιξη στον Ύσσωπο. - (me)maria 4
12. Δροσοσταλίδες την αυγή. - (me)maria 30
13. Βουτιά, στα βάθη του λεμονανθού. - Xibalba 2
14. Merry Πάσχαλίτσας. - Xibalba 22
15. Το μεγαλείο σε μικρογραφία - Ελένη Φλογερά 4
16. Περίκλειστο. - marilenaspotofart 2
17. Στάση. - marilenaspotofart 4

Θα καλέσω επίσης τον Στράτο να δώσει το θέμα για τον 5ο διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' που θα ξεκινήσει στις 1/1.

Ευχαριστώ και πάλι όλους σας.
Και να μη ξεχνάτε... Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.
Σας φιλώ.

σ.σ. Συγνώμη που δεν απαντώ σε όλα τα σχόλιά σας. Δεν έχω καθόλου χρόνο.


Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Η Απασχόληση.


Η δημιουργία ενός λαού εργάτη, χωρίς προσωπική επιτυχία και ευχαρίστηση, η κατασκευή ενός ανθρώπου μηχανή χωρίς βούληση και συναίσθημα είναι πολύ κοντά μας. Η εργασία θα πρέπει να μας γεμίζει και να μας κάνει να νιώθουμε χρήσιμοι και απαραίτητοι. Όταν η απασχόληση καταντά δουλεία, στερείται από κάθε ίχνος δημιουργίας και δεν μας προσφέρει τις απαιτούμενες υλικές και ψυχικές απολαβές, τότε η επανάσταση και η ανατροπή της είναι υποχρέωση. 
(δείτε το βίντεο μέχρι το τέλος)

*************

Μη ξεχνάτε να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας φωτογραφίες στο Διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' ΕΔΩ.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

4ος Διαγωνισμός ''Φωτογραφίζειν''

Ξεκινάει σήμερα η παρουσίαση των φωτογραφιών και η ψηφοφορία του 4ου Διαγωνισμού ΄΄Φωτογραφίζειν΄΄. Οι φωτογραφίες που μαζεύτηκαν είναι όλες υπέροχες και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια.
Θα ήθελα επίσης να σας ευχαριστήσω που αγκαλιάζετε με τόση αγάπη τον διαγωνισμό αυτό. 
Εύχομαι σε όλους σας ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Καλεστήκατε να στείλετε φωτογραφίες πάνω στο θέμα που επέλεξε ο νικητής του 3ου διαγωνισμού το οποίο ήταν:
''Μικρόκοσμος''

Να πω εδώ ότι μου άρεσε πολύ ο τρόπος που πολλοί από σας χρησιμοποιήσατε το θέμα. Με πολύ φαντασία.
Ιδού λοιπόν οι συμμετοχές σε τυχαία σειρά.

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

Αναζητώντας…(Η συμμετοχή μου στο Συμπόσιο ποίησης)


Ο ήλιος κλέφτικα βγήκε το πρωί και αποχώρισε αργότερα κλαίγοντας.
Άφησε τους ανθρώπους μόνους και υγρούς.
Η δροσιά δεν είναι ευχάριστη πλέον.
Η ομίχλη σκεπάζει τα σπίτια.
Νυχτώνει τόσο γρήγορα. Πριν την ώρα του.
Οι άνθρωποι κρυώνουν και δικαιολογούνται.
Το μονοπάτι της γειτονιάς χορτάριασε.
Δεν ενώνει πια τις αυλές.
Το άστρο χλόμιασε και κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα.
Τίποτα δεν αλλάζει την μελαγχολία του σούρουπου.
Τίποτα δεν φωτίζει την σκοτεινιά στις ψυχές των ανθρώπων.
Δεν αναζητούμε καμιά Βηθλεέμ, κανένα Κάνσας.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο Συμπόσιο ποίησης της Αριστέας μας. 
Οι λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν είναι αυτές με το κόκκινο χρώμα.
Από βαθμολογικής πλευράς πατώσαμε, αλλά δεν πτοούμαστε διότι πάντα η συμμετοχή μετρά.
Να δώσω συγχαρητήρια στην διοργανώτρια για την ευκαιρία που μας έδωσε.
Όλες αυτές οι προσπάθειες δημιουργίας, μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοί και πάνω από όλα ενεργοί.
Και όπως πάντα λέω:
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Να σας θυμήσω ότι τρέχει ακόμα ο Διαγωνισμός Φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν'' μέχρι την Κυριακή 15/12. Δείτε περισσότερα ΕΔΩ

Καλή σας μέρα!

Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

Λίγα λόγια και μια καλημέρα.

Μπαίνω στα κλεφτά και σας διαβάζω. Τι ωραία που γράφετε όλοι. Και οι καινούργιοι φίλοι μου και οι παλιοί. Και σας ζηλεύω. Πραγματικά ζηλεύω που κάνετε κάθε μέρα αναρτήσεις, σχόλια, συζητήσεις και γω δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα. Όλο μου έρχονται ιδέες και όλο λέω πως όταν γυρίσω το βράδυ από τη δουλειά θα γράψω, αλλά γυρνάω τόσο πτώμα και ξεραίνομαι κατευθείαν. Και μάλιστα τώρα που πλησιάζουν γιορτές ο χρόνος μου θα είναι ακόμα πιο περιορισμένος.
Τέλος πάντων, ας μην παραπονιέμαι. Να σας θυμήσω ότι τρέχει ακόμα ο Διαγωνισμός Φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν'' μέχρι την Κυριακή 15/12. Το θέμα, από ότι φαίνεται σας δυσκόλεψε, αλλά αυτό είναι και η ουσία και η γοητεία του. Δείτε περισσότερα ΕΔΩ
Σας καλημερίζω με ένα τραγούδι που μου θύμισε ο φίλος Μαζεστίξ και μια εικόνα για να κοιτάτε πάντα τον ήλιο.



Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Κορμοί...

Ο κορμός ενός δέντρου είναι η ζωή του. Είναι τα πόδια του, το στήριγμά του. Πάντα μου άρεσε να τους φωτογραφίζω.

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Έναρξη 4ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''.

Οι φωτογραφίες μπορούν να κρατήσουν μέσα τους πόνο, αγάπη, χαρά, όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα, αλλά πάνω από όλα την ιστορία. Ο τρόπος που μιλάει μια φωτογραφία και σου διηγείται μια ιστορία, ένα γεγονός είναι μοναδικός. 
Το πιο σημαντικό όμως από όλα, η αρχή όλου αυτού του υπέροχου ταξιδιού είναι να προλάβεις, να δεις ή να βρεις την στιγμή. Και αυτό είναι το γοητευτικό στην φωτογραφία. Η στιγμή δεν επαναλαμβάνετε αλλά με την αποτύπωσή της αποκτά αξία. Αξία που δεν θα είχε τόση αν έφευγε έτσι απλά στο παρελθόν.

Τις φωτογραφικές ανά χείρας λοιπόν και ξεκινάμε για τον 4ο Διαγωνισμό Φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν''. Συμμετέχοντας θα έχετε την ευκαιρία να κερδίσετε δώρα από το MadeByHand.
Το θέμα αυτή τη φορά θα μας πάει σε άλλους ''κόσμους''. Η Xibalba, νικήτρια του 3ου διαγωνισμού επέλεξε και το θέμα είναι το εξής:

''Μικρόκοσμος''

Το δικό μου παράδειγμα φωτογραφίας πάνω σε αυτό το θέμα.
(εκτός συναγωνισμού φυσικά)

Τίτλος: Γονιμοποίηση
Πάνω λοιπόν σε αυτό το όμορφο θέμα, σας αφήνω να εμπνευστείτε και να δημιουργήσετε. Το θέμα του διαγωνισμού μπορεί να χρησιμοποιηθεί και μεταφορικά ή αλληγορικά

Όροι.
  • Από σήμερα μέχρι την και την Κυριακή 15/12 στις 12 το βράδυ, μπορείτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας με e-mail στη διεύθυνση asmhnio@gmail.com .
  • Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι.
  • Μπορείτε να στείλετε μέχρι δύο (2) φωτογραφίες. 
  • Το μέγεθος των φωτογραφιών καλό θα ήταν να είναι μεγαλύτερο από 1MP.
  • Οι φωτογραφίες σας θα πρέπει να έχουν ένα τίτλο (έτσι όπως παραθέτω στο παράδειγμα παραπάνω).
  • Οι φωτογραφίες δεν θα πρέπει να έχουν πάνω διακριτικά, λογότυπα ή οτιδήποτε που να υποδηλώνει την ταυτότητα του φωτογράφου προς τους αναγνώστες.
  • Οι φωτογραφίες σας θα μπορούν να είναι επεξεργασμένες με όποιο τρόπο θέλετε. Η επεξεργασία για μένα δεν αλλοιώνει τη φωτογραφία. Και ανάλογα την επεξεργασία που θα υποστεί μπορεί να σε πάει σε άλλες σκέψεις, σε άλλα μονοπάτια. Δεν μπορεί όμως να είναι κολάζ ή συρραφή (panoramic) πολλών φωτογραφιών μαζί.
  • Οι φωτογραφίες εννοείτε ότι θα πρέπει να είναι αποκλειστικά δικές σας.
  • Οι φωτογραφίες σας δεν θα πρέπει να είναι δημοσιευμένες σε blog, ιστοσελίδα ή οπουδήποτε αλλού.
  • Οι φωτογραφίες σας δεν θα χρησιμοποιηθούν για οτιδήποτε άλλο, πέρα από αυτόν τον διαγωνισμό
  • Την Δευτέρα 16/12 θα αναρτήσω τις φωτογραφίες που θα μου στείλετε και θα γίνει από σας ψηφοφορία για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας.
  • Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τους νικητές. 
  • Ο πρώτος και ο δεύτερος νικητής θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand.

Παρακαλώ πολύ διαβάστε προσεκτικά τους όρους του διαγωνισμού προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.
Καλό μήνα.

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Περιμένοντας το μεγάλο μπαμ.

Πάντα στη ζωή μου είχα μια αρχή. Να φτιάχνω τον δικό μου κόσμο, έτσι όπως τον θέλω εγώ, με τους ανθρώπους που θέλω εγώ και να ζω εκεί, όσο ουτοπικό και να μοιάζει αυτό. Για αυτό ποτέ μου δεν θέλησα να με καταπιέζουν, δεν θέλησα κανένα πάνω από το κεφάλι μου να μου λέει τι να κάνω και να με πρήζει με τις βλακείες του. Ούτε άντρα καταπιεστικό, ούτε αφεντικό δερβέναγα, ούτε φίλους σπαστικούς, ούτε καν τους γονείς μου όσο και να τους λατρεύω.
Ως εκ τούτου συναναστρεφόμενη από ανθρώπους που δεν μου αρέσουν δεν νιώθω καμιά υποχρέωση να είμαι αρεστή, έστω και αν αυτό έχει το τίμημα να είμαι μόνη μου. Και έτσι οι διαπροσωπικές μου σχέσεις με πολλούς είναι τυπικές, αν και γνωρίζω πολύ κόσμο λόγω της δουλειάς μου.
Τώρα τελευταία αυτό το συναίσθημα το νιώθω πολύ περισσότερο. Νιώθω την βλακεία του κόσμου να με περικλείει και πολλές φορές ασφυκτιώ. Νομίζω ότι έχουν οι περισσότεροι ένα απλοϊκό τρόπο σκέψης και καμιά φορά αναρωτιέμαι που πήγε το μυαλό μας.

Μετά τα ψέματα

Δεν είναι λίγοι αυτοί που συναντώ και επιθυμούν να επανέλθει μια χούντα, ελπίζουν σε μια καταστροφή, σε έναν πόλεμο, σε μια κυβέρνηση Χρυσής Αυγής. Και στεναχωριέμαι πραγματικά και αναρωτιέμαι γιατί να σκέφτονται έτσι. Και μάλιστα τα ακούω και από σχετικά σοβαρούς και έντιμους ανθρώπους. Δηλαδή πρέπει να διαλυθούν τα πάντα για να ανακάμψουμε; Ε όχι ρε φίλε εγώ δεν γουστάρω καμιά χούντα, δεν θέλω κανέναν τύραννο, κανένα δικτάτορα πάνω από το κεφάλι μου. Εγώ θέλω δικαιοσύνη.
Επίσης ακούω από πολλούς ότι η Χ.Α. είναι επαναστατικό και καθαρό κόμμα. Ότι θα ξαναψηφίσουν από αντίδραση. Θα μου πεις και την χούντα κάποιοι επανάσταση την έλεγαν. Μέχρι εκεί φτάνει λοιπόν η αντίδρασή μας. Μα τους λέω ότι το εν λόγω κόμμα είναι ότι πιο συστημικό έχει να παρουσιάσει ο καπιταλισμός και με κοιτάνε σαν χάνοι. Καμία σχέση μου λένε. Τι να πω εγώ μετά;
Φυσικά μιλάνε πάντα σε β΄ πληθυντικό και όταν τους διορθώνω και τους λέω να χρησιμοποιούν α΄ πληθυντικό με στραβοκοιτάνε. Τους λέω ότι η κοινωνία είμαστε εμείς και δεν είναι κάτι αφηρημένο και εξωγήινο που ήρθε και μας σβερκώθηκε με το έτσι θέλω. Και γελάνε βρε παιδιά. Τους φαίνεται πολύ περίεργο αυτό που λέω. Μα είναι όμως τόσο απλό. Δεν είναι έτσι μου λένε. Φταίνε οι πολιτικοί. Λες και οι πολιτικοί δεν είναι δική μας επιλογή. Μα δεν είναι αστείο. Δεν θέλουμε τους πολιτικούς που εμείς επιλέξαμε δια τις ψήφου μας και θέλουμε έναν δικτάτορα ο οποίος δεν θα επιλεχθεί με εκλογές.

Σκορποχώρι...

Αρεσκόμαστε στο γραφικό και στο παράλογο. Μιλάει π.χ. η Κανέλη, που συνήθως λέει σωστά πράγματα και την περνάμε από γενεές δεκατέσσερις, τι είπε, γιατί το είπε έτσι, γιουβέτσι. Και από την άλλη τον μεγαλύτερο γραφικό μπουμπούκο τον ψηφίζουμε βουλευτή και τον κάνουμε υπουργό. Έχουμε χάσει τα όρια της λογικής ή μάλλον έχουν αλλάξει. Βλέπω όλο και περισσότερους βλαμμένους να κυβερνάνε και να βρίσκονται σε σημαντικές θέσεις ώστε δεν θα μου φανεί καθόλου περίεργο να δω τον υπεργραφικό τύπο, τον Μιχαλολιάκο, στην θέση του πρωθυπουργού. Να σας πω όμως γιατί συμβαίνει αυτό. Γιατί οι χαζοί είναι συνήθως και αδίστακτοι. Ενώ οι έξυπνοι περισσότερο τίμιοι. Το ίδιο συμβαίνει και με τους πολίτες. Η χαζομάρα πάει σύννεφο. 

Oρκς με γραβάτα

Και κάπως έτσι περιμένουμε το μεγάλο μπαμ. Αυτό που θα αλλάξει τις ζωές μας. Η καλή νεράιδα που με μια κίνηση θα τα διορθώσει όλα. Χωρίς φυσικά να κάνουμε εμείς τίποτα. Μην περιμένετε κανένα μπαμ. Το μπαμ έχει γίνει ήδη μέσα στα κεφάλια μας. Δεν υπάρχει σωτηρία.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Το φως και το σκοτάδι. (Η συμμετοχή μου στο "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ")

Όλοι οι άνθρωποι στη ζωή παίζουμε έναν ρόλο.
Είτε καλό, είτε κακό.
Μα ποτέ ασήμαντο.
Ο κόσμος είναι ένα συνονθύλευμα αποφάσεων και θέσεων.
Αδυναμιών και δυνατοτήτων.
Απαραίτητων.
Μην νομίζεις ότι κάποιοι έρχονται και απλά φεύγουν.
Κάτι όλοι μας αφήνουμε.
Άλλοι λίγο, άλλοι πολύ.
Άλλοι στην συνταγή της ζωής είμαστε το μπαχάρι,
άλλοι το αλάτι, άλλοι το νερό.
Άλλοι το λάθος συστατικό που χαλνά την αρμονία των γεύσεων.
Κάποιοι είμαστε το ρολόι που όλοι μας ακολουθούμε.
Κάποιοι είμαστε ο χρόνος που δεν νοιάζεται για μας.
Αδυσώπητοι και σκληροί.
Αναπόφευκτοι.
Σαν τα γενέθλια που επιμένουν ν΄ έρχονται κάθε χρόνο.
Κάποιοι είμαστε το φως και κάποιοι το σκοτάδι.
Κάποιοι τρέφουμε την αγάπη, κάποιοι το μίσος.
Άλλοι ψάχνουμε το σύνορο και άλλοι αυτό που ενώνει.
Όλοι όμως άρρηκτα δεμένοι και αλληλοεξαρτώμενοι.
Γιατί τι θα ήταν η θέση χωρίς την άρνηση;
Η γεύση χωρίς την αλμύρα ή την γλύκα;
Ο χρόνος χωρίς την χαρά να τον εξουδετερώνει;
Το μαζί χωρίς το χώρια;
Ποσό πιο πανίσχυρη γίνετε η αγάπη που φυτρώνει μαζί με το μίσος;
Πόσο πιο δυνατό είναι το φως, που ζει μες στο σκοτάδι;

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" της Φλώρας.Οι λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν είναι αυτές με το κόκκινο χρώμα.
Ευχαριστώ όλους όσους με ψήφισαν και προπαντός την Φλώρα που μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω.

Δεν είχα πολύ χρονο να σας επισκεφτώ αυτές τις μέρες. 
Σας εύχομαι καλή εβδομάδα.
Φιλιά.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Βράβευση 3ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''.

Μετά από μια αγωνιώδης ψηφοφορία ο διαγωνισμός μας έληξε και έχουμε τους νικητές.
Καταρχήν να σας ευχαριστήσω όλους για την συμμετοχή σας και για την ψηφοφορία.
Χαίρομαι που ο διαγωνισμός είχε τόση μεγάλη ανταπόκριση.
Καλεστήκατε να στείλετε φωτογραφίες με το θέμα ''Ο δρόμος''.

Και ξεκινάμε λοιπόν.
Ιδού οι νικητές.

1ο βραβείο για την Xibalba
για την φωτογραφία 
Στο μονοπάτι των μυστών

2ο βραβείο στην Ελένη Φλογερά.
για την φωτογραφία
Ο δρόμος της γνώσης.

Οι  νικητές θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand.

Η Xibalba αυτό:

και η Ελένη αυτό:

Παρακαλώ να μου γνωστοποιήσετε τις διευθύνσεις σας για να σας αποστείλω τα δώρα σας.
Σε περίπτωση που σας άρεσε κάτι άλλο από την συλλογή μου στο facebook, πολύ ευχαρίστως να σας τα αντικαταστήσω. 

Η υπόλοιπη βαθμολογία έχεις ως εξής:

1. Ποδηλατόδρομος. - Εξερευνητής 2
2. Όμορφη θέα - Δρόμος από ψηλά.- Δελφινάκι 0
3. Το στενό. - Panagiotis Rizos 3
4. Δρόμος ίσον τέχνη, ίσον σύνθημα. - Vicious 7
5. Όλα είναι δρόμος και ο δρόμος τελειώνει εδώ. - Panagiotis Rizos 4
6. Προχωρώντας στο άγνωστο. - Μαρία Έλενα 0
7. Ανέμελα περπατώντας... - Joan Petra 5
8. Έξοδος. - Vicious 5
9. Δρομοδείχτες - ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ 3
10. Δρόμος είναι το βλέμμα σου! - Airis 9
11. Ο δρόμος για την κορυφή. - dimosf 3
12. Ο δρόμος της Βροχής. - Levina 3
13. Ορεινή διάβαση. - dimosf 2
14. Πλασματικά διλήμματα - Ανταίος 0
15. Φθινοπωρινός δρόμος. - Marie Meraki 0
16. Όλα είναι δρόμος. - Ανταίος 0
17. Μονοπάτι αναμνήσεων. - Eleftheria S. 1
18. Φθινοπωρινό απομεσήμερο. - Funky Monkey 4
19. Πίσω στο χρόνο. - Funky Monkey 1
20. Ο δρόμος για το πουθενά.- (me) maria 0
21. Σινεμά ο παράδρομος - Xibalba 4
22. Όλο ευθεία - (me) maria 4
23. Στο μονοπάτι των μυστών - Xibalba 11
24.Κάθε δρόμος και μια ιστορία! - Paloma 0
25. Ο δρόμος της γνώσης. - Ελένη Φλογερά 10

Θα καλέσω επίσης την Xibalba να δώσει το θέμα για τον 4ο διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' που θα ξεκινήσει στις 1/12.

Ευχαριστώ και πάλι όλους σας.
Και να μη ξεχνάτε... Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.
Σας φιλώ.

υγ. η βραβευθείσα φωτογραφία ήταν αρχικά έτσι:


Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ...


Είναι κάποιες φορές που κάποιους ανθρώπους, όσο και να σε έχουν πληγώσει θέλεις και επιμένεις να τους κρατάς στη ζωή σου. Επειδή θεωρείς ότι έχεις ακόμα να πάρεις από αυτούς και κυρίως να δώσεις. Επειδή νιώθεις ότι η αγάπη δεν μπορεί να σβήσει, να εξουδετερωθεί, να μεταλλαχθεί. Έστω και αν φαίνεται ότι έχει τελειώσει για τον άλλον.
Μα η αγάπη τελειώνει;
Μπορείς έναν άνθρωπο που έχεις λατρέψει, είτε φίλο, είτε εραστή, να σταματήσεις να τον αγαπάς; Μπορεί να θέλεις κάποια στιγμή να μην τον αγαπάς. Επειδή δεν υπάρχει ανταπόκριση. Αυτό όμως δυστυχώς δεν είναι εφικτό. Δεν υπάρχει αυτό το κουμπί, αυτή η ανθρώπινη ιδιότητα που να ακυρώνει τα συναισθήματα όταν αρχίζουν πονάνε. 
Κάποιοι άνθρωποι απλά μπορούν και ξεπερνάνε αυτά που νιώθουν πιο εύκολα. Αλλά δεν νομίζω ότι φεύγουν ποτέ από την ψυχή τους. Αν η αγάπη φυσικά είναι αληθινή.
Και για αυτούς που δύσκολα ξεχνούν, δύσκολα ζουν. Και δεν είναι τόσο η έλλειψη της επαφής του σώματος και του μυαλού -που και αυτά πονάνε επίσης- αλλά ότι ο άλλος ζει χωρίς εσένα ενώ εσύ δεν μπορείς. Ότι ο άλλος δεν νοιάζεται πως τα περνάς, αν είσαι καλά.
Υπάρχει όμως μια διαφορά. Όταν ο πόνος πλέον γίνει συνήθεια και δεν ενοχλεί τόσο, όσο και αν η αγάπη δεν έχει χαθεί ακόμα από μέσα σου, δεν μπορείς να δεχτείς τον άλλον πίσω. Γιατί έχει αποδειχτεί τόσο λίγος, γιατί έχεις πονέσει τόσο που δεν μπορείς να ξεχάσεις. Δεν μπορείς να ξεχάσεις τα γιατί που σου τρέλαιναν το μυαλό, δεν μπορείς να ξεχάσεις τις άγρυπνες νύχτες, δεν μπορείς να ξεπεράσεις το ότι ένας άνθρωπός που αγαπάς τόσο σε έκανε να νιώσεις τόσο άσχημα. 
Και έτσι όσο και να αγαπάς τον άλλον δεν μπορείς να προχωρήσεις, δεν μπορείς να συγχωρέσεις, δεν έχεις πια ψυχή να πεις Σ΄ αγαπώ.


Δεν κλαίω που φεύγεις
δεν κλαίω για τώρα
δεν κλαίω την ώρα
του αποχωρισμού

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
κλαίω την ώρα του σπαραγμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
με τα σημάδια του χαλασμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Δεν είναι από ζήλεια
που σφίγγω τα χείλια
και κλαίω μπροστά σου
χωρίς να ντραπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
κλαίω την ώρα του σπαραγμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
με τα σημάδια του χαλασμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Στίχοι - Μουσική: Άκης Πάνου
Εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

Είναι τόσο όμορφο και τραγικό μαζί, πόσο ένα τραγούδι μπορεί να εκφράσει όλα όσα δεν μπορείς να πεις.
Δεν με πειράζει που πάντα ήμουν από την πλευρά που πονά, που δεν ξεχνά, που επιμένει. Γιατί εγώ ξέρω ν΄αγαπώ, ξέρω να δίνομαι και ως εκ τούτου δεν το έβαλα ποτέ στα πόδια.
Τυχεροί και 'σεις που πράττεται το ίδιο. Που δεν φοβάστε την αγάπη. Και όποιος δεν την φοβάται, την ζει.

************

Μη ξεχνάτε να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας φωτογραφίες στον 3ο Διαγωνισμό φωτογραφίας ΕΔΩ μέχρι την Παρασκευή 22/11.

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

3ος Διαγωνισμός ΄΄Φωτογραφίζειν΄΄.

Ξεκινάει σήμερα η παρουσίαση των φωτογραφιών και η ψηφοφορία του 3ου Διαγωνισμού ΄΄Φωτογραφίζειν΄΄. Οι φωτογραφίες που μαζεύτηκαν είναι όλες υπέροχες και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που αγκαλιάζετε με τόση αγάπη τον διαγωνισμό αυτό. 
Εύχομαι σε όλους σας ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Καλεστήκατε να στείλετε φωτογραφίες πάνω στο θέμα που επέλεξε ο νικητής του 2ου διαγωνισμού το οποίο ήταν:

Ο δρόμος

Ιδού λοιπόν οι συμμετοχές σε τυχαία σειρά.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Βαρέθηκα... αφήστε με στις ιδέες μου.


Βαρέθηκα τη μίζερή μου φύση
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
αναμφιβόλως
δε με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.

Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια,
τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια,
τα λόγια, μοναχά, μας απομείναν κι οι θεωρίες
στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί.

Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει
το σύστημα μας έχει επιτάξει
απόκληρα απομείναμε πουλάκια
κυνηγημένα
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Απόκληρα απομείναμε πουλάκια
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι
ακόμα και σαν βρω κάνα κομμάτι
πώς είναι δυνατό να μαστουριάζεις
εξήγησέ μου
άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Για πες μου, πώς μπορείς και μαστουριάζεις
άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω
δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω
πώς γίνεται στον ένα παλαβιάρη
εξήγησέ μου
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

Πώς γίνεται στον κάθε παλαβιάρη
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.


Εγώ με τις ιδέες μου
κι εσείς με τα λεφτά σας,
νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας,
δε θέλω την κουβέντα σας
ούτε τη γνωριμιά σας.

Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει,
κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει.
θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
και άμα ξεμεθύσω
σας λέω και γκοντμπάι.

Και οι θεοί σαν πείθονται
εάν υπάρχει ανάγκα,
για πόλεμο δεν έκανα
ποτέ εγώ το μάγκα
και ούτε νεροπίστολο
δεν έχω στην παράγκα.

Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
κανένα δε θα αφήσω
εμένα να κερνάει,
Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει,
χιλιάδες δυο αλήθειες
ο πόνος μου γεννάει.

Εγώ στα δίνω έτοιμα
κι εσύ τα θες δικά σου
λιγούρα που σε έδερνε
παρ' όλα τα λεφτά σου
και ούτε στο νυχάκι μου
δε φτάνει η αφεντιά σου.

Δε σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
χωρίς καμιά ουσία εσύ
θα τα τινάξεις.
Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
δεν ξέρεις καν το λόγο
για να με υποτάξεις.

Στίχοι - Μουσική: Νικόλας Άσιμος

Βαρέθηκα την νωθρότητα.
Βαρέθηκα να μην αντέχω πουθενά, να μην γίνεται τίποτα.
Βαρέθηκα τη βλακεία. Τους ανθρώπους που πιστεύουν τα πάντα.
Βαρέθηκα να ανοίγω λογαριασμούς.
Βαρέθηκα να λέω ότι θα περάσει. 

Ο κόσμος αν τον δεις σαν σύνολο δεν υποφέρετε. Αν όμως τον δεις σαν έναν δικό σου μικρόκοσμο, που θέτεις εσύ τους κανόνες και τους όρους, τότε μπορείς να ζήσεις πιο εύκολα. Να μην επιτρέψεις να μπει σε αυτόν το μίσος, ο ρατσισμός, η μιζέρια, η κακία, η λαμογιά. 
Μόνο έτσι θα αλλάξει ο κόσμος. Αλλάζοντας τον δικό μας κόσμο και φτιάχνοντας το δικό μας παραμύθι. Περισώζοντας τις αρχές και τις ιδέες μας. Χωρίς να πουληθούμε, χωρίς να αλλοτριωθούμε. Και αν δεν αλλάξει τουλάχιστον εμείς, σε αυτόν τον μικρό, δικό μας κόσμο, θα μείνουμε ανίκητοι, ανυπόταχτοι. Θα ζήσουμε ελεύθεροι και ωραίοι.

**************

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 3ο Διαγωνισμό φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν''.
Η προθεσμία εκπνέει την Παρασκευή 15/11.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Πληροφορίες ΕΔΩ.

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Το πράσινο αντιστέκεται στο καφέ.

Είναι στα μέσα το φθινοπώρου που το πράσινο αντιστέκεται στο καφέ. Προσπαθεί να παραμείνει και μάχεται σκληρά. Όμως η μάχη του είναι μάταια γιατί το καφέ θα βασιλέψει. Όμως η άνοιξη δεν αργεί. Δεν χάνεται ο πόλεμος χάνοντας μια μάχη.



Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Οι στιγμές που φύγαν...

Σήμερα με έπιασε μια νοσταλγία/μελαγχολία. Ίσως είναι ο καιρός που είναι συννεφιασμένος, ίσως φταίει το λίγο περισσότερο κρύο, ίσως φταίνε αυτά που φεύγουν, ο χρόνος που τρέχει, ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως, πάλι φταις κι εσύ.
Και σκέφτομαι τους ανθρώπους που φεύγουν από τις ζωές μας. Άλλοι ανεπιστρεπτί, άλλοι προσωρινά, άλλοι εύκολα, άλλοι δύσκολα και άλλοι άσχημα. Τι θα ήταν η ζωή μας δίχως αυτούς που φεύγουν; Όσο και να μας πόνεσαν, μας γέμισαν.
Είναι όμορφο κάποιες φορές να νοσταλγείς όμορφες στιγμές, ανθρώπους που κάποτε συμβιώνατε. Και ας ξέρεις ότι ανήκουν στο παρελθόν. Και είναι τόσο απλά τα πράγματα που τους επαναφέρουν στη μνήμη. Μια μυρωδιά, μια γεύση, μια εικόνα, μια αίσθηση. Είναι και εκείνο το τραγούδι, στην συγκεκριμένη ακουστική εκτέλεση, που ενώ σε ενημερώνει πως όλα τελείωσαν, σου αφήνει την πιο γλυκιά γεύση στο τέλος.


And now the times are changing 
Look at everything that's come and gone 
Sometimes when I play that old six-string 
I think about you wonder what went wrong 

Standing on your mama's porch 
You told me it would last forever 
Oh the way you held my hand 
I knew that it was now or never 
Those were the best days of my life 

Και σε πάει πίσω σε καλοκαίρια ξένοιαστα, χειμώνες γεμάτους όνειρα και ελπίδες. Σου θυμίζει ξενύχτια, ποτά, γέλια, κλάματα. Στιγμές που χάνονται καμιά φορά στη λήθη, κρύβονται στο πίσω μέρος του μυαλού και όποτε θέλουν να σε αναστατώσουν επανέρχονται και σε κάνουν γλυκά άνω κάτω.
Σας εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο, να περνάτε καλά και να θυμάστε ότι η μνήμη είναι το μεγαλύτερο δώρο του ανθρώπου, είτε αυτή έχει να κάνει με προσωπικά βιώματα, είτε με πιο γενικά θέματα.
Πάντα καλές στιγμές!


τελευταία άρθρα