Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Ποδηλατώντας στο βουνό.

Τώρα τελευταία έχω μια πελώρια ανάγκη να βρίσκομαι κοντά στη φύση. Δεν ξέρω γιατί. Είναι σαν να αδειάζουν οι μπαταρίες μου στην πόλη και πρέπει να δω πράσινο για να ξαναγεμίσουν. Και να φανταστείτε ότι δουλεύω πλέον κοντά στην φύση, μέσα στο δάσος, με ζώα. Αλλά πάλι δεν μπορώ να την χορτάσω.
Ακόμα και στο ρεπό μου και σε κάθε ευκαιρία κάνω μια εξόρμηση.
Πάρτε λοιπόν μια γεύση από την τελευταία μου.

Πολύ κοντά στη πόλη ποδηλατώντας, ξεκινήσαμε ανάβαση του βουνού. Η εκκίνηση είναι από την κοιλάδα που σας είχα κάνει παλαιότερα ανάρτηση. Απλά η ανάβαση αυτή τη φορά έγινε από τον δρόμο. 

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Που πάνε τα μπλογκς όταν πεθαίνουν;

Διάβαζα τον άσωτο πριν λίγο. Αναρωτιόταν αν πεθαίνουν τα μπλογκς. Και γω ρωτάω, αν πεθαίνουν που πάνε; Πάνε στον παράδεισο; Μάλλον ναι.
Μου λείπει πολύ το γράψιμο, ο σχολιασμός και γενικά όλο αυτό το ιντερνετικό μπλογκονταραβέρι. Δεν είναι όμως μόνο ο χρόνος μου που δεν μου το επιτρέπει. Δεν έχω και το μυαλό να κάτσω να γράψω. Δεν μπορώ να εκφραστώ πλέον όπως θέλω. Και όλα αυτά από την κούραση και από διάφορα άλλα που μου συμβαίνουν.
Ξέρω ότι συμβαίνουν πολλά στην Ελλάδα. Ακούω ξώφαλτσα κάποιες ειδήσεις και ότι συζητάνε στη δουλειά. Αλλά τα αφήνω, δεν ψάχνω παραπέρα. Δεν έχω κουράγιο πραγματικά. Νιώθω πως γέμισα, πως τα είπα όλα.
Δεν θα έκλεινα όμως ποτέ το μπλογκ, ακόμα και αν σταματούσα να γράφω εντελώς. Γιατί το μπλογκ είμαι εγώ. Είναι τα πράγματα που σκέφτομαι, που υποστηρίζω, που απορρίπτω, που αγαπώ.
Δείτε το σαν ένα καλό φίλο. Που σε κάποιες φάσεις της ζωής σας κάνετε πολύ παρέα, βγαίνετε, τα πίνετε. Και μετά φεύγει, βρίσκει γκόμενα και χάνετε. Κάνεις λίγο το κορόιδο, δεν λες τίποτα, γιατί ξέρεις ότι όταν τον χρειαστείς θα είναι εδώ. Και επανέρχεται ανανεωμένος και όλο ιδέες για νέες τρέλες και αλητείες. 
Έτσι μια μέρα το μπλογκ θα έρθει να με ξαναβρεί ή θα το βρω εγώ. Θα τα πούμε όπως παλιά, θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα φωνάξουμε, θα εκτονωθούμε. Θα ακούσουμε παλιές γνώριμες μουσικές, θα φάμε και θα πιούμε όπως παλιά.
Και θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Τελικά νομίζω ότι τα μπλογκς δεν πεθαίνουν. Μονάχα κοιμούνται.
Και αν πεθάνουν; Ίσως να μην έζησαν ποτέ.
Καληνύχτα λοιπόν.


Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Βόλτα στην κοιλάδα... ακολουθώντας το ποτάμι.

Καλησπέρα καλά μου παιδιά.
Σήμερα είχα λίγο χρόνο και είπα να σας πάω μια βόλτα.

Αν θυμάστε είχα κάνει παλαιότερα δύο αναρτήσεις σχετικά με την κοιλάδα των Αγίων Αναργύρων στις Σέρρες.

Σήμερα πήραμε τα ποδήλατά μας και ακολουθήσαμε το ποτάμι. Μονοπάτια δεν υπάρχουν. Η διαδρομή δύσκολη. Πόσο μάλλον που σε μερικά σημεία θα έπρεπε να κουβαλάμε και τα ποδήλατα. Αναγκαστικά περάσαμε από το ποτάμι και γίναμε μούσκεμα. Αλλά δεν μας ενόχλησε καθόλου. Νιώσαμε περισσότερο έτσι την φύση.

Ξεκινήσαμε από εκεί που σας άφησα την τελευταία φορά. Από την λίμνη.

Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

Something's gotten hold of my heart.

Something's gotten hold of my heart
Keeping my soul and my senses apart
Something's gotten into my life
Cutting it's way through my dreams like a knife
Turning me up, and turning me down
Making me smile, and making me frown


Έχει αρκετή ζέστη, αν και βρέχει. Βροχή και ζέστη. Μελαγχολία. Μια γλυκιά θλίψη από το πουθενά, δίχως λόγο και αιτία. Μπορεί και να είναι πολλοί οι λόγοι και οι αιτίες, αλλά δεν έχω το μυαλό να τα σκεφτώ. Απλά βυθίζομαι στη νωθρότητα της ζεστής μέρας, στα χρώματα του δειλινού, στη μυρωδιά της βροχής, στην αυριανή τρελή μέρα. 
Σε ένα μελαγχολικό απόγευμα, όταν προσπαθείς να ξεκουραστείς, να ηρεμήσεις, να ξεχάσεις, τι άλλο μπορεί να σε βοηθήσει περισσότερο από την μουσική. Είναι κάποια τραγούδια που πάνε μαζί με την διάθεση, είτε καλή, είτε κακή. Σαν ένα καλό φίλο που τον έχεις όταν τον χρειάζεσαι, που σου στέκεται στα δύσκολα και στα όμορφα. Στιγμές σε ηρεμεί, στιγμές σε ενθουσιάζει, στιγμές σε εκνευρίζει, σε ορίζει, σε ανατριχιάζει.

Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Μια μόνο ευχή.

Βλέπω πολλούς που στρέφονται στην θρησκεία για να πιαστούν από κάτι στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Οι εκκλησίες χθες κατάμεστες. Κατάνυξη και προσευχή. Όλοι οι ιεράρχες, στους πλαστικούς λόγους τους, αναφέρθηκαν στο θέμα τις κρίσης. Και ως εναλλακτικοί οικονομολόγοι μας έδειξαν το δρόμο της θρησκείας ως λύση και διέξοδο. 
Όποιος θέλει να πιστεύει ας το κάνει. Όποιος θέλει να προσεύχεται είναι ελεύθερος. Δεν κατακρίνω κανέναν. Δεν είναι αυτό το θέμα μου σήμερα. Ξέρετε τις θέσεις μου.
Εγώ για φέτος το Πάσχα θέλω να δώσω μια μόνο ευχή. Μόνο ένα έχω να πω. Κάτι που όλοι πρέπει να κάνουμε. Αλλά είναι δύσκολο.
Έχω να πω μονάχα τούτο: 
Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.
(Νίκος Καζαντζάκης)

Ευθύνη σας εύχομαι, ευθύνη.
Και να δείτε πως όλα θα αλλάξουν.
Καλά να περάσετε σήμερα.
Καλή επανάσταση.

Τετάρτη, 1 Μαΐου 2013

Το τίμημα της ελευθερίας (συμμετοχή στο ''ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ'').

Με την ιστορία μου στο ''ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ'' θα σας αφήσω και θα σας ευχηθώ καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα. 
Ευχαριστώ όλους που με ψήφισαν και δεν πάτωσα αυτή τη φορά. Χαίρομαι που σας άρεσε η ιστορία μου. Ευχαριστώ την Φλώρα και τη Μαρία για την ευκαιρία που μας δίνουν.
Συγνώμη που χάθηκα. Τελικά είναι πολύ δύσκολο να κάνεις πολλά μαζί. Μετά το Πάσχα ίσως χαλαρώσω. Ελπίζω δηλαδή, γιατί μου λείπει πολύ το blogging και η blogοπαρέα μας.
Καλά να περάσετε.
Καλή Επανάσταση.

******

Μίσιγκαν 1985.
Ο κύριος Άλμπερτ έβγαλε διστακτικά την φωτογραφία από την δερμάτινη ταλαιπωρημένη τσάντα του. Την έδωσε στον μαθητή του πρώτου θρανίου.
-Να την δείτε όλοι σας, είπε φωναχτά.
Ήξερε ότι ρίσκαρε ακόμα και την θέση του για αυτό που έκανε. Αλλά ακολούθησε την συνείδησή του.
-Για αυτή την εικόνα μου παιδιά μου κάποια άλλη εποχή κυνηγήθηκα.
Απεικόνιζε εκείνον νεαρό παιδί μαζί με μια έγχρωμη κοπέλα. Ήταν μια φωτογραφία θαλάμου ασπρόμαυρη.
Τα παιδιά κοιτάχτηκαν με απορία. Έγχρωμα και λευκά.
-Στην χώρα μας κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν, η συναναστροφή ενός λευκού με μια μαύρη ήταν απαγορευμένη. Ούτε καν νερό δεν πίναμε από την ίδια βρύση.
-Η γυναίκα σας είναι αυτή! Αναφώνησε κάποιος τολμηρά.
-Ναι Άντονι, είναι η κυρία Άννυ, είπε ξαφνιασμένος ο δάσκαλος.
Τα παιδιά με το βλέμμα τους του έκαναν νόημα να συνεχίζει.
-Εκείνη την μέρα της έδωσα μια υπόσχεση. Να μην την αποχωριστώ με όποιο τίμημα. Περάσαμε πολύ δύσκολα. Στιγματιστήκαμε. Ούτε τρόφιμα δεν μας πουλούσαν. Στο σχολείο με πήραν με το ζόρι. Δεν είχαν άλλη επιλογή. Ήμουν ο μοναδικός δάσκαλος στην περιοχή. Όμως ποτέ δεν κάναμε πίσω. Η αγάπη κέρδισε το μίσος.
-Τι πείραζε κύριε, ρώτησε η Πάτυ.
-Δεν πείραζε παιδί μου, απλά οι άνθρωποι καμιά φορά αρνούνται να δουν τα ψεγάδια του εαυτού τους και έτσι ψάχνουν τα ψεγάδια των άλλων. Προσπαθούν να επιβληθούν, να καταπιέσουν, να στερήσουν την ελευθερία του άλλου, γιατί μόνο έτσι θα νιώσουν σπουδαίοι. Δεν μπορούν αλλιώς. Είναι ανίκανοι.
-Εσείς όμως κύριε πληρώσατε ακριβά το τίμημα της ελευθερίας, είπε σκεφτική η Πάτυ.
-Πάντα η ελευθερία θα είναι δύσκολη, αλλά πάντα θα σε ανταμείβει με τα καλύτερα. Έχω σήμερα δύο κόρες. Θα μπορούσα να περάσω άλλα τόσα για να τις έχω. Η ελευθερία όμως ξεκινά από απλά πράγματα. Ξεκινά από το σπίτι, από τις φιλίες που έχετε, ξεκινά από αυτήν εδώ την τάξη…
-Τι είναι ελευθερία κύριε, τον ρώτησε διακόπτοντάς ο Άντονι.
Ο δάσκαλος εξεπλάγην από τις ερωτήσεις των παιδιών, αλλά παράλληλα χάρηκε.
-Ελευθερία παιδιά μου είναι να αγαπάς όλους τους ανθρώπους. Να πονάς και να σέβεσαι τον διπλανό σου.
-Άρα σκλαβιά είναι το μίσος κύριε! Φώναξε ο Άντονι.
-Άρα η αγάπη είναι ελευθερία! Πρόσθεσε η Πάτυ.
-Ακριβώς παιδιά μου, είπε περήφανος και συγκινημένος για τους μαθητές τους ο δάσκαλος.
Για λίγο κανείς δεν μιλούσε. Λες και όλοι τους επεξεργαζόντουσαν την συζήτηση.
Την σιωπή την έσπασε ο Νιλ.
-Ο μπαμπάς μου λέει ότι ένας λευκός δεν μπορεί να αγαπήσει μια νέγρα γιατί τα παιδιά τους θα βγουν ασπρόμαυρα, είπε χαμηλόφωνα.
Ένα χελιδόνι έπεσε με δύναμη στο παράθυρο. Τα παιδιά τρόμαξαν. Στάθηκε για λίγο ζαλισμένο στο περβάζι και ξαναπέταξε μακριά.
-Ωραίο είναι το ασπρόμαυρο, ψέλλισε ο Άντονι.

σ.σ. Τα ονόματα της ιστορίας και ο τόπος είναι εμπνευσμένα από την παιδική σειρά Κάντυ - Κάντυ.

τελευταία άρθρα