Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Μήνυμα πριν είναι αργά. (Η συμμετοχή μου στο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ")

Καταρχάς να πω ότι χάθηκα γιατί πήγα για λίγες μέρες στην Εύβοια. Ήταν να πάω αργότερα αλλά κάποια γεγονότα ανέβαλαν την άδειά μου. Σας έχω πολύ όμορφες εικόνες από το χωριό αλλά μέχρι να βρω χρόνο να σας τις προσφέρω θα κάνετε υπομονή.

Προς το παρόν αυτή είναι η ιστορία μου στο "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" της Φλώρας. Αυτή την φορά δεν έγραψα ιστορία, αλλά ένα κείμενο-μήνυμα για κάποιον άνθρωπο, αλλά και κατ΄επέκταση ένα μήνυμα για όλη την κοινωνία. Από βαθμολογικής άποψης ολίγων πατώσαμε, αλλά η συμμετοχή μετρά. Οι λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν είναι αυτές που είναι τονισμένες με κόκκινο χρώμα.

*****

Για σένα που η ζωή σε έκανε να νιώθεις ότι οι άνθρωποι πρέπει πάντα να ζητούν αντάλλαγμα, που νομίζεις ότι με την αυτοκτονία της ψυχής θα ζήσεις για πάντα. Έτσι, χωρίς αισθήματα να σε κρατούν ξάγρυπνο, χωρίς πεταλούδες να σου σφίγγουν το στομάχι, χωρίς δίνες να ανακατεύουν την ζωή σου.
Περπατάς χωρίς να βλέπεις μπροστά σου. Με ακούς τουλάχιστον; Ναι, σε σένα μιλάω. Σε εσένα που αγάπησες λιγότερο, σε εσένα που φοβήθηκες να το πεις, να το δείξεις. Σε σένα που το ένιωσες αλλά δεν το αποδέχτηκες. Που το έδιωξες σαν αδυναμία, σαν μειονέκτημα. Που αρνήθηκες να μείνεις αθάνατος. Σε σένα που δυστύχησες και νομίζεις το αντίθετο. Σε σένα που απαρνήθηκες αυτό που φτιάχτηκες να νιώσεις.
Σαν μια μπαλαρίνα που μισεί το χορό, σαν ένα τοίχο που σβήνει τις ζωγραφιές του, σαν ένα πλήκτρο που δίνει λάθος εντολές, σαν ένα ποτάμι που ξεραίνει τα πλατάνια του, σαν ένα σ΄ αγαπώ που λέγετε από συνήθεια.
Βιάσου πριν είναι αργά. Πριν κοιμηθείς, πριν μείνεις μόνος. Πριν η νύχτα σου απλωθεί σε όλο το σπίτι.
Δες εκείνο το πηγάδι. Γεμάτο ως πάνω. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να περπατήσεις μέχρι εκεί. Να σπάσεις το κάγκελο που μαντρώνει την μοναχική και αποξενωμένη καρδιά σου. Και να βουτήξεις. Βαθιά. Με μια ανάσα. Και θα εκπλαγείς πόσο η ανάσα αυτή θα σε θρέφει και θα συντηρεί. Δεν θέλει τίποτα παραπάνω η αγάπη. Μόνο αυτή την ανάσα. Και εκεί που θα νιώθεις ότι πνίγεσαι, το σώμα σου θα την επαναφέρει. Θα πολλαπλασιάζετε. Θα πληθαίνει και θα κυριαρχεί. Και θα ζεις. Και θ΄ αγαπάς.

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Εστίαση. Ένα παραμύθι με λυπημένο τέλος.

Μειώθηκε ο ΦΠΑ στην εστίαση... τι να κάνω;... να κλάψω ή να γελάσω; Βασικά δεν με νοιάζει πλέον. Σκασίλα μου. Το μαγαζί το έκλεισα. Γιατί να με νοιάζει; Σαν αυθεντική Ελληνίδα, απόγονος των αρχαίων Ελλήνων (μη ξεχνιόμαστε...) δεν μου καίγεται καρφί πλέον. 
Λοιπόν, αν ήμουν κακός άνθρωπος, πολύ κακός, θα σε συμβούλευα να ανοίξεις κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Αλλά επειδή δεν είμαι λέω απλά ούτε στον εχθρό μου να μην τύχει.
Πέρα από την τεράστια ευθύνη που κουβαλάς το ότι ταΐζεις και ποτίζεις κόσμο και πρέπει να προσέχεις υπερβολικά πολύ, οι οικονομικές κι υγειονομικές σχέσεις με το κράτος είναι πλέον δυσβάσταχτες.
Να αποδεχτώ ότι πριν χρόνια, που οι υγειονομικοί κανόνες δεν ήταν τόσοι πολλοί και τόσο στρυφνοί, οι εστιάτορες και οι καφετζήδες έβγαζαν πολλά χρήματα. Φυσικά φοροδιαφεύγοντας σχεδόν όλοι. Και όχι μόνο αυτοί, αλλά και όλη η Ελλάδα. Αλλά εδώ θέλω να μιλήσω μόνο για τον (πρώην) κλάδο μου.
Τα παλιά τα χρόνια λοιπόν, έβρισκες μια υπόγα, μια τρύπα, ένα μέρος του σπιτιού, οτιδήποτε και απλά άνοιγες ένα καφέ, ένα σουβλατζίδικο κτλ. Έτσι απλά έπαιρνες την άδεια, με υποτυπώδεις ελέγχους, με ελάχιστες προϋποθέσεις για το κατάστημα και τον χώρο λειτουργίας. Περνώντας τα χρόνια και φυσικά για το κοινό καλό, μπήκαν πολλές προϋποθέσεις και απαγορεύσεις. Αρχικά καλώς μπήκαν. Αλλά με τα χρόνια, ο υπερβάλλων ζήλος της προστασίας του καταναλωτή, πρόσθεσε και άλλες παραμέτρους και όλοι οι κανόνες γίνονταν όλο και πιο περίπλοκοι, έως αδύνατοι να πραγματοποιηθούν και δύσκολα να διατηρηθούν και παρακολουθηθούν ακόμα και από τους ίδιους τους υπαλλήλους της υγειονομικής υπηρεσίας. Πρόχειρα να πω απλά ότι ο οδηγός υγιεινής είναι ένα βιβλίο 100 σελίδων, με κανόνες και απαιτήσεις που είναι αδύνατον να καλυφθούν από τον καταστηματάρχη.Πέρα βέβαια από την μη πρακτική φύση των κανόνων αυτών, κουβαλάν και ένα κόστος που φυσικά βαραίνει όλο και περισσότερο την επιχείρηση. 
Για να μην πω για το κόστος έναρξης που είναι πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο περίπλοκο από το άνοιγμα ενός απλού εμπορικού, διότι εμπλέκονται πολλές υπηρεσίες (υγειονομικό, πυροσβεστική, αστυνομία, δήμος κτλ) για να πιστοποιήσουν χίλια δυο πράγματα, πυροσβεστική κάλυψη, εξαερισμούς, εξοπλισμούς, κουζίνα, πάτωμα, τουαλέτες, απολύμανση και κάθε εκατοστό και υλικό του καταστήματος.
Και έρχεται μετά από όλα αυτά και η αύξηση του ΦΠΑ. Ο περισσότερος κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει αυτό. Μερικοί συμφωνούν κιόλας. Σκεφτείτε απλά ότι φορολογείς την χωριάτικη και τον καφέ το ίδιο με το αυτοκίνητο. Και επίσης σκεφτείτε ότι μια επιχείρηση αγοράζει με 13% και αποδίδει 23%. Σχεδόν αστείο αν δεν ήταν τραγικό.
Ένα καινούργιο κουφέτο που έβγαλαν τελευταία είναι τα σεμινάρια του ΕΦΕΤ που πιστοποιούν ότι μπορείς να χειρίζεσαι τρόφιμα, που περιλαμβάνει και τα καταστήματα εστίασης. Όλοι όσοι εμπλέκονται με τέτοια καταστήματα είναι υποχρεωμένοι να έχουν βιβλιάριο υγείας από την υγειονομική υπηρεσία. Τώρα θα πρέπει να έχουν και αυτό το σεμινάριο. Αυτό σημαίνει επιπρόσθετο κόστος για τις επιχειρήσεις αυτές. Ξαναλέω βέβαια ότι όλα αυτά είναι σωστά μέχρι ένα σημείο. 
Και αν προσθέσεις και σε αυτά τις ατελείωτες ώρες εργασίας, χωρίς ωράριο, χωρίς Κυριακές και αργίες, με απίστευτα ψυχοφθόρες συνθήκες, τι μένει; Τίποτα. Μόνο η κούραση.
Τι βλέπω εγώ; Ο κλάδος της εστίασης είναι ένας κλάδος που ακόμα ζει και συντηρείται. Είναι η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα που θέλει να βγαίνει, είναι ο τουρισμός. Όλοι οι άλλοι κλάδοι αργοπεθαίνουν ή έχουν πεθάνει. Άρα εκεί είναι το ψωμί, το τελευταίο λίπος που πρέπει η κυβέρνηση να στύψει. Υπέρογκα πρόσθημα για υγειονομικές παραβάσεις, φορολογία υψηλή, δημοτικά τέλη μεγαλύτερα από τα άλλα καταστήματα, ΑΕΠΙ, κανόνες.
Όλα αυτά δεν τα λέω για να δικαιολογήσω τον εστιάτορα που φοροδιαφεύγει. Το ξέρω ότι το κάνει. Και γω το έκανα. Μπορεί πιο παλιά να ήταν κατακριτέο αλλά πλέον νομίζω ότι είναι μονόδρομος. Και όχι μόνο από βιοποριστικής πλευράς, που και για αυτό επιβάλετε πλέον, αλλά για να το θέσω και πιο γενικά η φοροδιαφυγή πλέον πρέπει να γίνει η αντίδρασή μας. Το θέμα όμως είναι να είμαστε ενωμένοι και να γίνετε συλλογικά. Μόνο έτσι είναι αντίσταση. Το να επιτίθεται ο ένα κλάδος στον άλλον, το να αντιμάχονται οι δημόσιοι υπάλληλοι με τους ιδιωτικούς είναι αυτό που βολεύει την κυβέρνηση. Το διαίρει και βασίλευε είναι ο πιο βολικός και εύκολος τρόπος διακυβέρνησης.
Η εστίαση δεν είναι το πιο δύσκολο επάγγελμα από άποψη σωματικής κόπωσης αλλά θα έλεγα ότι είναι το πιο ψυχοφθόρο. Ο καφές και το φαγητό είναι δυο πράγματα σημαντικά για τον Έλληνα. Και αυτό είναι νομίζω που μας διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Γι΄ αυτό το επάγγελμα αυτό είναι για μένα πολύ σπουδαίο. Έχει πολλές χαρές, όταν ακούς καλά λόγια για αυτό που προσφέρεις, πίκρες όταν ακούς άσχημα. Αλλά η μεγαλύτερη απογοήτευση είναι να κάνεις σωστά τη δουλειά σου, να ακούς όμορφα λόγια και λόγω δυσβάσταχτων οφειλών και λογαριασμών να μην μπορείς να συνεχίσεις να δημιουργείς και να προσφέρεις. Μεγαλύτερη πίκρα από αυτό δεν υπάρχει.

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013

Είδε κανείς τις πυγολαμπίδες;


Όταν ήμασταν παιδιά θυμάμαι βλέπαμε συχνά πυγολαμπίδες. Τις μαζεύαμε, τις βάζαμε σε βάζα και τις παρατηρούσαμε σαν ένα ανεξήγητο τερτίπι της φύσης που μες το μυαλό μας δεν είχε εξήγηση. Ή έστω δεν θέλαμε εξήγηση.
Έχω χρόνια να δω πυγολαμπίδες, κωλοφωτιές που τις λέγαμε. Δεν υπάρχουν πλέον ή τις βλέπαμε παλιότερα πιο συχνά επειδή ήμασταν παιδάκια;
Άραγε αν συνεχίζαμε να βλέπουμε τη ζωή μας σαν παιδιά θα ήταν καλύτερη; 
Ο κόσμος των παιδιών είναι πιο δίκαιος. Δεν είναι τέλειος, αλλά είναι πιο πολύχρωμος, πιο εύκολος. Μπορεί καμιά φορά να γίνετε σκληρός, αλλά έτσι ξαφνικά γίνετε ξανά απλός.
Μεγαλώσαμε επειδή δεν παίζουμε και δεν σκεφτόμαστε σαν παιδιά. Και έτσι χανόμαστε στις πολύπλοκες σχέσεις, σε ανώφελα μίση και γιατί. Δεν εκτιμάμε πολλές φορές αυτούς που μας αγαπούν παρά μόνο αν τους χάσουμε. Γιατί δεν σκεφτόμαστε απλά. Η αγάπη είναι απλή, ο άνθρωπος είναι περίπλοκος.
Ας χαλαρώσουμε και ας δοθούμε χωρίς ανταλλάγματα και πολλές ερωτήσεις. Ας ζήσουμε χωρίς φτιαχτά βάρη. Χωρίς πρέπει και μη. Σαν παιδιά.
Και που ξέρετε... μπορεί ξανά να δούμε πυγολαμπίδες.


Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Ο εφιάλτης του δάσους.

Σε ένα βίντεο μια προηγούμενης ανάρτησης από την εκπομπή της ΕΡΤ ''Αυτοί που πήραν τα βουνά'', οι κάτοικοι του μικρού οικισμού μέσα στο δάσος της Βόρειας Εύβοιας, απαντώντας σε ερώτηση της παρουσιάστριας για το ποιος είναι ο μεγαλύτερός τους φόβος, είπαν η πυρκαγιά. Και αμέσως μου ήρθαν μνήμες άσχημες, μνήμες που κάθε άνθρωπος που ζει κοντά σε δάσος έχει την ατυχία να ζήσει.
Θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας.



Θα σας πω για τον εφιάλτη της φωτιάς. Τον εφιάλτη μιας φυσικής καταστροφής. Πάνε περίπου 20 χρόνια από τότε. Μέχρι εκείνη την στιγμή υπήρξαν πολλές πυρκαγιές στη Βόρια Εύβοια, αλλά από καμία δεν είχαμε κινδυνεύσει. Η καταστροφή περιοριζόταν στο δάσος μόνο. Εκείνη την χρόνια το σχέδιο ήταν καλά οργανωμένο.
Η φωτιά έκαιγε για αρκετές μέρες, μακρυά όμως από το χωριό. Είχε ξεκινήσει σχεδόν από το Μαντούδι και κατευθυνόταν προς τα βόρεια. Προς τα νότια δεν είχε κάτι να κάψει διότι η βλάστηση δεν είναι τόσο πυκνή. Τα αεροπλάνα δεν σταματούσαν να πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας. Όλη η πυροσβεστική δύναμη της Εύβοιας ήταν επί ποδός.
Σιγά σιγά η φωτιά ανέβαινε καταστρέφοντας αυτό το υπέροχο δάσος που σας μνημονεύω τόσο καιρό. Κινδύνεψαν σπίτια και άνθρωποι. Ώσπου έφτασε η ώρα να ζήσουμε και μεις τον εφιάλτη.
Το σπίτι μας τότε ήταν το τελευταίο του χωριού μαζί με 2-3 ακόμα. Σχεδόν δίπλα στο δάσος. Και όπως είναι φυσικό όλο το χωριό είχε μαζευτεί εκεί. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Και από την κάπνα αλλά και από έναν πανικό που ήταν ζωγραφισμένος στα πρόσωπά όλων μας. Η φωτιά κατέβαινε απειλητικά προς το χωριό. Τα βράδια η νύχτα γινόταν μέρα, ο ουρανός κατακόκκινος και ο ήχος από το σκάσιμο των κουκουναριών μέσα στα αυτιά μας. Κανένας δεν κοιμόταν.

τελευταία άρθρα