Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Η δύναμη μιας ψεύτικης είδησης.

Σοκ, αποκλειστικά σε μας, θα πάθετε πλάκα, δεν θα το πιστέψετε, θα μείνετε με το στόμα ανοιχτό (προσέξτε μη μπει καμιά μύγα), είναι αληθινό, φρίκη, θα δείτε το Χριστό φαντάρο, θα πέσετε στα πατώματα, θα φάτε το πτυχίο σας , τα κόκαλά σας και μπλα μπλα μπλα......... κάντε like για να δείτε ένα ΤΙΠΟΤΑ.

Σας τράβηξα την προσοχή; 


Το ελληνικό διαδίκτυο, εκτός από μερικές φωτεινές μεριές του, ζει την απόλυτη παρακμή. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που θέλουν να λέγονται μπλόκγερς ή αρθρογράφοι ή ακόμα και δημοσιογράφοι. Κατασκευάζουν ψευδείς ειδήσεις και τις διαδίδουν στο ιντερνέτ. Θα έχετε πολλοί δει αυτού του είδους τις ειδήσεις. Μπορεί μερικές φορές να τις έχετε πιστέψει κιόλας. Φότοσοπ, κατασκευασμένα ονόματα και πρόσωπα ή ακόμα καμιά φορά και αληθινά. Συνήθως τα κείμενα αυτά έχουν απλοϊκή σύνταξη και λεξιλόγιο, πολλές φορές ακόμα και ορθογραφικά λάθη. Με λέξεις βαρύγδουπες έως κιτς και γραφικές. Χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία και αποδείξεις, χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνία και τόπο, διαβεβαιώνοντας μας ότι είναι αληθινό και ότι πρέπει να το αναδημοσιεύσουμε.
Πάντα όμως το γραφικό πουλάει. Όσο πιο εξωφρενική η είδηση τόσα περισσότερα κλικς και πολύ περισσότερες αναδημοσιεύσεις. Και αυτό σημαίνει λεφτά στον κάτοχο της σελίδας. 
Για να καταλάβετε τι λέω δείτε κάποια παραδείγματα.
  • Το κόμμα των παιδοφίλων. 
Η συγκεκριμένη είδηση κυκλοφορεί ακόμη και προκαλεί τρελά κλικς στις σελίδες που την αναδημοσιεύουν. Εδώ ο αρθρογράφος, χρησιμοποίησε κάποιους διεστραμμένους Ολλανδούς που ήθελαν να κάνουν αυτό το κόμμα, αλλά φυσικά ουδέποτε το δικαστήριο της Χάγης τους έδωσε την άδεια. Το Χαμόγελο του Παιδιού έβγαλε σχετική ανακοίνωση αλλά θάφτηκε και δεν κυκλοφόρησε. Δείτε την ΕΔΩ.
Δείτε αυτή την αναδημοσίευση να αηδιάσετε. Για πείτε μου λοιπόν, ποιος είναι πιο ανώμαλος;

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Ο έρωτας στα χρόνια των προϋποθέσεων.


Συζήτηση με τον άντρα μου.
(Γενικώς συζητάμε πολύ κοινωνικά θέματα)

Μ - Πιστεύεις ότι ο έρωτας περνάει κρίση και επηρεάζετε από την οικονομική κρίση;
Γ - Φυσικά. Όταν ο άλλος δεν έχει λεφτά σκέφτεται άλλα πράγματα και όχι τον έρωτά.
Μ - Εννοείς για να κάνεις οικογένεια ή να συζήσεις με τον άλλον;
Γ - Νια, γενικώς για να ξεκινήσεις κάποια κατάσταση.
Μ - Δηλαδή χρειάζεται λεφτά για να ζήσεις ένα μεγάλο παθιασμένο έρωτα;
Γ - Στην αρχή ναι. Πως θα την βγάλει για φαγητό, για ποτό;
Μ - Μα ο έρωτας μπορεί να υπάρξει παντού. Μπορείς να κάτσεις στην αμμουδιά και να κοιτάς απλά τη θάλασσα.
(Και όπως πάντα στις συζητήσεις μας μου λέει κάτι, με αφοπλίζει και μου δίνει αφορμή για ανάρτηση) 
Γ - Και που θα βρεις τέτοια γκόμενα;;;

Και έτσι συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά πόσο έχει χαθεί το πάθος του έρωτα. Βέβαια το βλέπω και γύρω μου. Από γνωστούς. Που βγάζουν τα κομπιουτεράκια για να μετρήσουν πόσο κοστίζει ο έρωτας. Ένα σπίτι, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, σούπερ. Και φεύγει κάθε ερωτική επιθυμία, κάθε διάθεση για σεξ.
Δεν τα βλέπω μόνο ρομαντικά. Το ξέρω ότι αυτά δεν μπορείς να τα αποφύγεις όταν θες να κάνεις οικογένεια. Μα εγώ δεν μιλάω τόσο για αυτό. Η οικογένεια είναι ένα φυσικό επακόλουθο του έρωτα και βασική της προϋπόθεση, αλλά η οικογένεια δεν είναι προϋπόθεση για τον έρωτα.
Και βλέπω ανθρώπους που φοβούνται να ερωτευτούν, να παθιαστούν, να λιώσουν. Γιατί έχουν στο μυαλό τους προϋποθέσεις, που είναι πλέον δύσκολο να ευοδωθούν. 
Επίσης η κρίση σε πολλούς έβγαλε ένα εαυτό άσχημο. Που κρυβόταν στα χρόνια της ευημερίας. Μια πλευρά εγωιστική, μικροπρεπής και μικρόψυχη. Όλοι ανασφαλείς, μυγιάγγιχτοι και απρόσιτοι. Κτητικοί και καταπιεστικοί. Ζητάμε πολλά από τον άλλον. Απαιτούμε παραπάνω απ΄ότι χρειαζόμαστε. Πράγματα που δεν έχουν καμιά σχέση με το πάθος, το δόσιμο, την ηδονή. Και εκεί ο έρωτας δεν έχει θέση. Ευτελίζεται. Ούτε καν το σεξ. Άσχετα αν το χαραμίζουμε με εφήμερες σχέσεις.
Με τέτοια χαρακτηριστικά θα αρχίσουμε πάλι να παντρευόμαστε από συμφέρον. Το φτωχοκόριτσο θα προξενεύεται με τον πλούσιο μεσόκοπο, ο νεαρός θα ντρέπεται που δεν έχει καλή δουλειά για να φλερτάρει. Και θα ζούμε ζωές κενές, πιο κενές από τώρα.
Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που απλά συμβαίνει. Χωρίς να το καταλάβεις, χωρίς να ρωτήσει, χωρίς εξήγηση. Δεν είναι σαν την φιλία που την επιλέγεις, δεν είναι σαν την μητρική αγάπη που υπάρχει μετά από την γέννηση. Είναι κάτι ουρανοκατεύατο. Σχεδόν θαύμα.
Ο έρωτας θα σώσει αυτόν το κόσμο. Και αν οι άνθρωποι σταματήσουν να ερωτεύονται, να παθιάζονται, να ζουν τον μεγάλο - έστω και ανεκπλήρωτο - έρωτα, τότε έχουμε θα χαθεί, θα έχουμε κάνει τον κύκλο μας.
Αφεθείτε γαμώτο. Ερωτευτείτε. Κλάψτε, πονέστε, πετάξτε στα σύννεφα, πέστε στα πατώματα. Χωρίς υπολογισμούς, χωρίς να νιώθετε ότι υπάρχει αύριο. Εσείς οι άντρες φλερτάρετε... και 'σεις οι γυναίκες μη σνομπάρετε.
Ζήστε.

σ.σ. Η φωτογραφία είναι από μια ερημική παραλία της Κάριανης Καβάλας, που έτσι απλά καθόμασταν και κοιτούσαμε τη θάλασσα.

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

Νυχτερινή Εκπομπή.

Θυμάστε παλιά, στα νιάτα μας, πριν η τηλεόραση κατακτήσει ή μάλλον λεηλατήσει τη ζωή μας, τις νύχτες ραδιοφώνου; Τότε ήταν δύσκολο να βρεις τραγούδια. Το μόνο που θα μπορούσες να κάνεις ήταν ή να αγοράσεις τον δίσκο του αγαπημένου σου καλλιτέχνη ή να στον γράψει σε κασέτα κάποιος φίλος ή να περιμένεις από το ραδιόφωνο να ακούσεις το τραγούδι που σου άρεσε. 
Θυμάμαι που έπαιρνες τηλέφωνο και το ζητούσες με την απαραίτητη αφιέρωση στο εκάστοτε φλέρτ. Και περίμενες με το rec σε ετοιμότητα για να το γράψεις. Και όταν ο εκφωνητής μιλούσε πάνω στο τραγούδι... τι απογοήτευση. Ήταν και αυτός ένας τρόπος επικοινωνίας. Ένας τρόπος να πεις αυτά που δεν λέγονται.
Θυμάμαι πως πάντα υπήρχε και κάποιος πειρατικός σταθμός. Παρεΐστικος, χωρίς σκοπό, χωρίς απολαβές. Μόνο για την πλάκα, μόνο για τον χαβαλέ, μόνο για την μουσική. 
Στις μέρες μας το ραδιόφωνο έχει χάσει τον ρομαντικό και ανεξάρτητο χαρακτήρα του. Βέβαια και η μουσική έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Έχει γίνει περισσότερο εμπόριο και λιγότερο ψυχή. Έτσι και οι φορείς που συσχετίζονται με αυτή, έχουν πλέον αλλοτριωθεί και αλλάξει χαρακτήρα και σκοπό.
Άλλωστε πόσα πράγματα πλέον δεν χάθηκαν, δεν άλλαξαν ύφος; Όσο το εμπόριο και το χρήμα παρεισφρύουν σε όλους τους τομείς της ζωής, ακόμα και στις πιο προσωπικές στιγμές, ο ρομαντισμός και η πραγματική αξία των πραγμάτων θα χάνετε.
Έτσι άλλαξαν ύφος τα μπάνια, τα ραντεβού, οι βόλτες, τα σουβλάκια, οι μπίρες, οι διακοπές, έτσι και το ραδιόφωνο.
Και έτσι σταματήσαμε να κάνουμε πράγματα μόνο για την πλάκα, μόνο για τον χαβαλέ, μόνο για την μουσική.


Εύχομαι σε όλους σας η ζωή σας να είναι σαν μια νυχτερινή εκπομπή. Με λίγους και καλούς ακροατές, με μουσικές και χρώματα, απλή, πειρατική και χαβαλετζίδικη.
Σας φιλώ.

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

But the fighter still remains...

Βλέπω ότι όλοι σιγά σιγά κλείνετε τα ρολά των μπλογκ σας. Βάζετε τις επιγραφές ''Κλειστόν λόγω διακοπών'' ασχέτως αν θα πάτε ή όχι διακοπές. Ένα διάλειμμα είναι πάντα καλό. Ανασυντάσσει τις σκέψεις, τις βάζει σε τάξη. Η αλήθεια είναι όμως ότι στις μέρες μας οι σκέψεις δεν είναι και τόσο καλές και αισιόδοξες. Ο χειμώνας που μας περιμένει θα είναι αβέβαιος και δύσκολος. Έχουμε μόνο μια επιλογή. Να το παλέψουμε. 
Πολύ δύσκολα όλα αυτά. Το ξέρω. Και γω δυσκολεύομαι. Ας προσπαθήσουμε να μπούμε στη μάχη, χωρίς να ρίξουμε το γάντι. Και αν δεν κερδίσουμε, τουλάχιστον να πέσουμε μαχόμενοι.


Σας εύχομαι να περάσετε καλά όπου και να πάτε. Η Ελλάδα είναι πανέμορφη παντού. Ας την κάνουμε ομορφότερη εμείς. 
Σας αφήνω νοσταλγικά με το υπέροχο τραγούδι του Paul Simon, διασκευασμένο μοναδικά από τη Paula Fernandes.
In the clearing stands a boxer
And a fighter by his trade
And he carries the reminders
Of ev'ry glove that layed him down
Or cut him till he cried out
In his anger and his shame
"I am leaving, I am leaving"
But the fighter still remains.

Καλή δύναμη σε όλους.
Θα σας επισκέπτομαι όποτε μπορώ.
Θα τα πούμε μετά τον Δεκαπενταύγουστο.


Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Καταρράκτης Κρέμαση. Ένα κρυμμένο θαύμα.

Στα πανέμορφα δάση της Βόρειας Εύβοιας, κρυμμένος καλά και υπέροχα βρίσκεται ο καταρράκτης Κρέμαση. Ένα θαύμα που μας έδωσε απλόχερα η φύση του τόπου μας. Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη την οποία θα σας εξηγήσω αμέσως.

Η πιο εύκολη διαδρομή πλέον είναι από το χωριό Αγδίνες. Θα περπατήσετε λιγότερο. Από το Πευκί θα πάρετε τον δρόμο προς Γερακιού για να βρείτε μετά το χωριό Αγδίνες. Ή προς Γούβες, δεν έχει σημασία. Αρκεί να φτάσετε στις Αγδίνες. Χιλιομετρικά από το Πευκί να είναι το πολύ 10-15 χλμ και οι δύο διαδρομές.

Φτάνουμε λοιπόν στο χωριό Αγδίνες και το διασχίζουμε. Στην ουσία οδηγούμε στον νέο δρόμο προς Χαλκίδα. Αμέσως μόλις βγούμε από το χωριό θα δούμε στα δεξιά μας μια ταμπέλα ΄΄Προς Κρέμαση΄΄. Ο δρόμος που είναι τοποθετημένη η ταμπέλα είναι αρκετά κατηφορικός, όποτε σας εφιστώ την προσοχή, γιατί δεν φαίνεται καλά από τον κεντρικό δρόμο. Στρίβουμε λοιπόν στον εν λόγω χωματόδρομο. Ακολουθούμε τον δρόμο, ο οποίος είναι σχετικά καλός ακόμα και για απλό ΙΧ. Θεωρητικά τον χειμώνα θα είναι πιο δύσβατος, οπότε αν φοβάστε να πάτε με το αυτοκίνητο, αφήστε το στον κεντρικό και πάρτε το με τα πόδια. Η ομορφιά της διαδρομής άλλωστε θα σας ανταμείψει.


Ακολουθώντας τις ταμπέλες, προχωράμε περίπου για 2 χλμ, μέχρι την κοίτη του ποταμού. Εκεί είναι και η τελευταία ταμπέλα και εκεί αφήνουμε και το αμάξι αν το έχουμε πάρει μαζί μας. Παίρνουμε αντίθετα την ροή του ποταμιού και ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια.



Η διαδρομή είναι λίγο δύσκολή για τους μη συνηθισμένους σε τέτοια εδάφη, αλλά εκπληκτικής ομορφιάς. Πράσινο, πεύκα, νερά, μικρές λίμνες και μικροί καταρράχτες.





Μετά από περίπου 15 λεπτά πεζοπορίας η κοίτη του ποταμού γίνετε πιο ψηλή σαν φαράγγι. Αυτό σημαίνει ότι σε λίγο φτάνουμε στον προορισμό μας.


Κρυμμένος στα δεξιά μας ο καταρράκτης Κρέμαση, ξαφνικά θα βρεθεί μπροστά στα μάτια σας και θα νιώσετε το μεγαλείο και την ομορφιά της φύσης να σας καθηλώνει. Μέσα σε ένα σχίσιμο του βράχου αφοπλίζει το βλέμμα.



Σκαρφαλώνοντας βλέπουμε μια μικρή βάθρα. Όποιος τολμά βουτά στα παγωμένα νερά. Αν και η εξωτερική θερμοκρασία χτύπαγε κόκκινο εγώ δεν μπόρεσα να βουτήξω.




Η εκδρομή αυτή μου έδωσε δύναμη, αλλά να συνάμα με έκανε να νιώθω τόσο δα μικρή. Μικρή μπροστά στη φύση που αιχμαλωτίζει με την άπειρη, μεγάλη και απλή ομορφιά της. Χωρίς κόπο και πίεση.

σ.σ. Ιδανική εποχή για να πάτε: καλοκαίρι... για να μπορέσετε να περάσετε μέσα από το ποτάμι.
Και ένα βίντεο που έκανα εγώ.



τελευταία άρθρα