Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Περιμένοντας το μεγάλο μπαμ.

Πάντα στη ζωή μου είχα μια αρχή. Να φτιάχνω τον δικό μου κόσμο, έτσι όπως τον θέλω εγώ, με τους ανθρώπους που θέλω εγώ και να ζω εκεί, όσο ουτοπικό και να μοιάζει αυτό. Για αυτό ποτέ μου δεν θέλησα να με καταπιέζουν, δεν θέλησα κανένα πάνω από το κεφάλι μου να μου λέει τι να κάνω και να με πρήζει με τις βλακείες του. Ούτε άντρα καταπιεστικό, ούτε αφεντικό δερβέναγα, ούτε φίλους σπαστικούς, ούτε καν τους γονείς μου όσο και να τους λατρεύω.
Ως εκ τούτου συναναστρεφόμενη από ανθρώπους που δεν μου αρέσουν δεν νιώθω καμιά υποχρέωση να είμαι αρεστή, έστω και αν αυτό έχει το τίμημα να είμαι μόνη μου. Και έτσι οι διαπροσωπικές μου σχέσεις με πολλούς είναι τυπικές, αν και γνωρίζω πολύ κόσμο λόγω της δουλειάς μου.
Τώρα τελευταία αυτό το συναίσθημα το νιώθω πολύ περισσότερο. Νιώθω την βλακεία του κόσμου να με περικλείει και πολλές φορές ασφυκτιώ. Νομίζω ότι έχουν οι περισσότεροι ένα απλοϊκό τρόπο σκέψης και καμιά φορά αναρωτιέμαι που πήγε το μυαλό μας.

Μετά τα ψέματα

Δεν είναι λίγοι αυτοί που συναντώ και επιθυμούν να επανέλθει μια χούντα, ελπίζουν σε μια καταστροφή, σε έναν πόλεμο, σε μια κυβέρνηση Χρυσής Αυγής. Και στεναχωριέμαι πραγματικά και αναρωτιέμαι γιατί να σκέφτονται έτσι. Και μάλιστα τα ακούω και από σχετικά σοβαρούς και έντιμους ανθρώπους. Δηλαδή πρέπει να διαλυθούν τα πάντα για να ανακάμψουμε; Ε όχι ρε φίλε εγώ δεν γουστάρω καμιά χούντα, δεν θέλω κανέναν τύραννο, κανένα δικτάτορα πάνω από το κεφάλι μου. Εγώ θέλω δικαιοσύνη.
Επίσης ακούω από πολλούς ότι η Χ.Α. είναι επαναστατικό και καθαρό κόμμα. Ότι θα ξαναψηφίσουν από αντίδραση. Θα μου πεις και την χούντα κάποιοι επανάσταση την έλεγαν. Μέχρι εκεί φτάνει λοιπόν η αντίδρασή μας. Μα τους λέω ότι το εν λόγω κόμμα είναι ότι πιο συστημικό έχει να παρουσιάσει ο καπιταλισμός και με κοιτάνε σαν χάνοι. Καμία σχέση μου λένε. Τι να πω εγώ μετά;
Φυσικά μιλάνε πάντα σε β΄ πληθυντικό και όταν τους διορθώνω και τους λέω να χρησιμοποιούν α΄ πληθυντικό με στραβοκοιτάνε. Τους λέω ότι η κοινωνία είμαστε εμείς και δεν είναι κάτι αφηρημένο και εξωγήινο που ήρθε και μας σβερκώθηκε με το έτσι θέλω. Και γελάνε βρε παιδιά. Τους φαίνεται πολύ περίεργο αυτό που λέω. Μα είναι όμως τόσο απλό. Δεν είναι έτσι μου λένε. Φταίνε οι πολιτικοί. Λες και οι πολιτικοί δεν είναι δική μας επιλογή. Μα δεν είναι αστείο. Δεν θέλουμε τους πολιτικούς που εμείς επιλέξαμε δια τις ψήφου μας και θέλουμε έναν δικτάτορα ο οποίος δεν θα επιλεχθεί με εκλογές.

Σκορποχώρι...

Αρεσκόμαστε στο γραφικό και στο παράλογο. Μιλάει π.χ. η Κανέλη, που συνήθως λέει σωστά πράγματα και την περνάμε από γενεές δεκατέσσερις, τι είπε, γιατί το είπε έτσι, γιουβέτσι. Και από την άλλη τον μεγαλύτερο γραφικό μπουμπούκο τον ψηφίζουμε βουλευτή και τον κάνουμε υπουργό. Έχουμε χάσει τα όρια της λογικής ή μάλλον έχουν αλλάξει. Βλέπω όλο και περισσότερους βλαμμένους να κυβερνάνε και να βρίσκονται σε σημαντικές θέσεις ώστε δεν θα μου φανεί καθόλου περίεργο να δω τον υπεργραφικό τύπο, τον Μιχαλολιάκο, στην θέση του πρωθυπουργού. Να σας πω όμως γιατί συμβαίνει αυτό. Γιατί οι χαζοί είναι συνήθως και αδίστακτοι. Ενώ οι έξυπνοι περισσότερο τίμιοι. Το ίδιο συμβαίνει και με τους πολίτες. Η χαζομάρα πάει σύννεφο. 

Oρκς με γραβάτα

Και κάπως έτσι περιμένουμε το μεγάλο μπαμ. Αυτό που θα αλλάξει τις ζωές μας. Η καλή νεράιδα που με μια κίνηση θα τα διορθώσει όλα. Χωρίς φυσικά να κάνουμε εμείς τίποτα. Μην περιμένετε κανένα μπαμ. Το μπαμ έχει γίνει ήδη μέσα στα κεφάλια μας. Δεν υπάρχει σωτηρία.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Το φως και το σκοτάδι. (Η συμμετοχή μου στο "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ")

Όλοι οι άνθρωποι στη ζωή παίζουμε έναν ρόλο.
Είτε καλό, είτε κακό.
Μα ποτέ ασήμαντο.
Ο κόσμος είναι ένα συνονθύλευμα αποφάσεων και θέσεων.
Αδυναμιών και δυνατοτήτων.
Απαραίτητων.
Μην νομίζεις ότι κάποιοι έρχονται και απλά φεύγουν.
Κάτι όλοι μας αφήνουμε.
Άλλοι λίγο, άλλοι πολύ.
Άλλοι στην συνταγή της ζωής είμαστε το μπαχάρι,
άλλοι το αλάτι, άλλοι το νερό.
Άλλοι το λάθος συστατικό που χαλνά την αρμονία των γεύσεων.
Κάποιοι είμαστε το ρολόι που όλοι μας ακολουθούμε.
Κάποιοι είμαστε ο χρόνος που δεν νοιάζεται για μας.
Αδυσώπητοι και σκληροί.
Αναπόφευκτοι.
Σαν τα γενέθλια που επιμένουν ν΄ έρχονται κάθε χρόνο.
Κάποιοι είμαστε το φως και κάποιοι το σκοτάδι.
Κάποιοι τρέφουμε την αγάπη, κάποιοι το μίσος.
Άλλοι ψάχνουμε το σύνορο και άλλοι αυτό που ενώνει.
Όλοι όμως άρρηκτα δεμένοι και αλληλοεξαρτώμενοι.
Γιατί τι θα ήταν η θέση χωρίς την άρνηση;
Η γεύση χωρίς την αλμύρα ή την γλύκα;
Ο χρόνος χωρίς την χαρά να τον εξουδετερώνει;
Το μαζί χωρίς το χώρια;
Ποσό πιο πανίσχυρη γίνετε η αγάπη που φυτρώνει μαζί με το μίσος;
Πόσο πιο δυνατό είναι το φως, που ζει μες στο σκοτάδι;

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" της Φλώρας.Οι λέξεις που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν είναι αυτές με το κόκκινο χρώμα.
Ευχαριστώ όλους όσους με ψήφισαν και προπαντός την Φλώρα που μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω.

Δεν είχα πολύ χρονο να σας επισκεφτώ αυτές τις μέρες. 
Σας εύχομαι καλή εβδομάδα.
Φιλιά.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Βράβευση 3ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''.

Μετά από μια αγωνιώδης ψηφοφορία ο διαγωνισμός μας έληξε και έχουμε τους νικητές.
Καταρχήν να σας ευχαριστήσω όλους για την συμμετοχή σας και για την ψηφοφορία.
Χαίρομαι που ο διαγωνισμός είχε τόση μεγάλη ανταπόκριση.
Καλεστήκατε να στείλετε φωτογραφίες με το θέμα ''Ο δρόμος''.

Και ξεκινάμε λοιπόν.
Ιδού οι νικητές.

1ο βραβείο για την Xibalba
για την φωτογραφία 
Στο μονοπάτι των μυστών

2ο βραβείο στην Ελένη Φλογερά.
για την φωτογραφία
Ο δρόμος της γνώσης.

Οι  νικητές θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand.

Η Xibalba αυτό:

και η Ελένη αυτό:

Παρακαλώ να μου γνωστοποιήσετε τις διευθύνσεις σας για να σας αποστείλω τα δώρα σας.
Σε περίπτωση που σας άρεσε κάτι άλλο από την συλλογή μου στο facebook, πολύ ευχαρίστως να σας τα αντικαταστήσω. 

Η υπόλοιπη βαθμολογία έχεις ως εξής:

1. Ποδηλατόδρομος. - Εξερευνητής 2
2. Όμορφη θέα - Δρόμος από ψηλά.- Δελφινάκι 0
3. Το στενό. - Panagiotis Rizos 3
4. Δρόμος ίσον τέχνη, ίσον σύνθημα. - Vicious 7
5. Όλα είναι δρόμος και ο δρόμος τελειώνει εδώ. - Panagiotis Rizos 4
6. Προχωρώντας στο άγνωστο. - Μαρία Έλενα 0
7. Ανέμελα περπατώντας... - Joan Petra 5
8. Έξοδος. - Vicious 5
9. Δρομοδείχτες - ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ 3
10. Δρόμος είναι το βλέμμα σου! - Airis 9
11. Ο δρόμος για την κορυφή. - dimosf 3
12. Ο δρόμος της Βροχής. - Levina 3
13. Ορεινή διάβαση. - dimosf 2
14. Πλασματικά διλήμματα - Ανταίος 0
15. Φθινοπωρινός δρόμος. - Marie Meraki 0
16. Όλα είναι δρόμος. - Ανταίος 0
17. Μονοπάτι αναμνήσεων. - Eleftheria S. 1
18. Φθινοπωρινό απομεσήμερο. - Funky Monkey 4
19. Πίσω στο χρόνο. - Funky Monkey 1
20. Ο δρόμος για το πουθενά.- (me) maria 0
21. Σινεμά ο παράδρομος - Xibalba 4
22. Όλο ευθεία - (me) maria 4
23. Στο μονοπάτι των μυστών - Xibalba 11
24.Κάθε δρόμος και μια ιστορία! - Paloma 0
25. Ο δρόμος της γνώσης. - Ελένη Φλογερά 10

Θα καλέσω επίσης την Xibalba να δώσει το θέμα για τον 4ο διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' που θα ξεκινήσει στις 1/12.

Ευχαριστώ και πάλι όλους σας.
Και να μη ξεχνάτε... Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.
Σας φιλώ.

υγ. η βραβευθείσα φωτογραφία ήταν αρχικά έτσι:


Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ...


Είναι κάποιες φορές που κάποιους ανθρώπους, όσο και να σε έχουν πληγώσει θέλεις και επιμένεις να τους κρατάς στη ζωή σου. Επειδή θεωρείς ότι έχεις ακόμα να πάρεις από αυτούς και κυρίως να δώσεις. Επειδή νιώθεις ότι η αγάπη δεν μπορεί να σβήσει, να εξουδετερωθεί, να μεταλλαχθεί. Έστω και αν φαίνεται ότι έχει τελειώσει για τον άλλον.
Μα η αγάπη τελειώνει;
Μπορείς έναν άνθρωπο που έχεις λατρέψει, είτε φίλο, είτε εραστή, να σταματήσεις να τον αγαπάς; Μπορεί να θέλεις κάποια στιγμή να μην τον αγαπάς. Επειδή δεν υπάρχει ανταπόκριση. Αυτό όμως δυστυχώς δεν είναι εφικτό. Δεν υπάρχει αυτό το κουμπί, αυτή η ανθρώπινη ιδιότητα που να ακυρώνει τα συναισθήματα όταν αρχίζουν πονάνε. 
Κάποιοι άνθρωποι απλά μπορούν και ξεπερνάνε αυτά που νιώθουν πιο εύκολα. Αλλά δεν νομίζω ότι φεύγουν ποτέ από την ψυχή τους. Αν η αγάπη φυσικά είναι αληθινή.
Και για αυτούς που δύσκολα ξεχνούν, δύσκολα ζουν. Και δεν είναι τόσο η έλλειψη της επαφής του σώματος και του μυαλού -που και αυτά πονάνε επίσης- αλλά ότι ο άλλος ζει χωρίς εσένα ενώ εσύ δεν μπορείς. Ότι ο άλλος δεν νοιάζεται πως τα περνάς, αν είσαι καλά.
Υπάρχει όμως μια διαφορά. Όταν ο πόνος πλέον γίνει συνήθεια και δεν ενοχλεί τόσο, όσο και αν η αγάπη δεν έχει χαθεί ακόμα από μέσα σου, δεν μπορείς να δεχτείς τον άλλον πίσω. Γιατί έχει αποδειχτεί τόσο λίγος, γιατί έχεις πονέσει τόσο που δεν μπορείς να ξεχάσεις. Δεν μπορείς να ξεχάσεις τα γιατί που σου τρέλαιναν το μυαλό, δεν μπορείς να ξεχάσεις τις άγρυπνες νύχτες, δεν μπορείς να ξεπεράσεις το ότι ένας άνθρωπός που αγαπάς τόσο σε έκανε να νιώσεις τόσο άσχημα. 
Και έτσι όσο και να αγαπάς τον άλλον δεν μπορείς να προχωρήσεις, δεν μπορείς να συγχωρέσεις, δεν έχεις πια ψυχή να πεις Σ΄ αγαπώ.


Δεν κλαίω που φεύγεις
δεν κλαίω για τώρα
δεν κλαίω την ώρα
του αποχωρισμού

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
κλαίω την ώρα του σπαραγμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
με τα σημάδια του χαλασμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Δεν είναι από ζήλεια
που σφίγγω τα χείλια
και κλαίω μπροστά σου
χωρίς να ντραπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
κλαίω την ώρα του σπαραγμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Κλαίω την ώρα του γυρισμού
με τα σημάδια του χαλασμού
κλαίω για την ώρα που δε θα `χω πια
ψυχή να σου πω σ’ αγαπώ

Στίχοι - Μουσική: Άκης Πάνου
Εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού

Είναι τόσο όμορφο και τραγικό μαζί, πόσο ένα τραγούδι μπορεί να εκφράσει όλα όσα δεν μπορείς να πεις.
Δεν με πειράζει που πάντα ήμουν από την πλευρά που πονά, που δεν ξεχνά, που επιμένει. Γιατί εγώ ξέρω ν΄αγαπώ, ξέρω να δίνομαι και ως εκ τούτου δεν το έβαλα ποτέ στα πόδια.
Τυχεροί και 'σεις που πράττεται το ίδιο. Που δεν φοβάστε την αγάπη. Και όποιος δεν την φοβάται, την ζει.

************

Μη ξεχνάτε να ψηφίζετε τις αγαπημένες σας φωτογραφίες στον 3ο Διαγωνισμό φωτογραφίας ΕΔΩ μέχρι την Παρασκευή 22/11.

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

3ος Διαγωνισμός ΄΄Φωτογραφίζειν΄΄.

Ξεκινάει σήμερα η παρουσίαση των φωτογραφιών και η ψηφοφορία του 3ου Διαγωνισμού ΄΄Φωτογραφίζειν΄΄. Οι φωτογραφίες που μαζεύτηκαν είναι όλες υπέροχες και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που αγκαλιάζετε με τόση αγάπη τον διαγωνισμό αυτό. 
Εύχομαι σε όλους σας ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Καλεστήκατε να στείλετε φωτογραφίες πάνω στο θέμα που επέλεξε ο νικητής του 2ου διαγωνισμού το οποίο ήταν:

Ο δρόμος

Ιδού λοιπόν οι συμμετοχές σε τυχαία σειρά.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Βαρέθηκα... αφήστε με στις ιδέες μου.


Βαρέθηκα τη μίζερή μου φύση
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
αναμφιβόλως
δε με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.

Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια,
τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια,
τα λόγια, μοναχά, μας απομείναν κι οι θεωρίες
στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί.

Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει
το σύστημα μας έχει επιτάξει
απόκληρα απομείναμε πουλάκια
κυνηγημένα
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Απόκληρα απομείναμε πουλάκια
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι
ακόμα και σαν βρω κάνα κομμάτι
πώς είναι δυνατό να μαστουριάζεις
εξήγησέ μου
άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Για πες μου, πώς μπορείς και μαστουριάζεις
άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω
δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω
πώς γίνεται στον ένα παλαβιάρη
εξήγησέ μου
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

Πώς γίνεται στον κάθε παλαβιάρη
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.


Εγώ με τις ιδέες μου
κι εσείς με τα λεφτά σας,
νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας,
δε θέλω την κουβέντα σας
ούτε τη γνωριμιά σας.

Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει,
κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει.
θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
και άμα ξεμεθύσω
σας λέω και γκοντμπάι.

Και οι θεοί σαν πείθονται
εάν υπάρχει ανάγκα,
για πόλεμο δεν έκανα
ποτέ εγώ το μάγκα
και ούτε νεροπίστολο
δεν έχω στην παράγκα.

Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
κανένα δε θα αφήσω
εμένα να κερνάει,
Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει,
χιλιάδες δυο αλήθειες
ο πόνος μου γεννάει.

Εγώ στα δίνω έτοιμα
κι εσύ τα θες δικά σου
λιγούρα που σε έδερνε
παρ' όλα τα λεφτά σου
και ούτε στο νυχάκι μου
δε φτάνει η αφεντιά σου.

Δε σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
χωρίς καμιά ουσία εσύ
θα τα τινάξεις.
Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
δεν ξέρεις καν το λόγο
για να με υποτάξεις.

Στίχοι - Μουσική: Νικόλας Άσιμος

Βαρέθηκα την νωθρότητα.
Βαρέθηκα να μην αντέχω πουθενά, να μην γίνεται τίποτα.
Βαρέθηκα τη βλακεία. Τους ανθρώπους που πιστεύουν τα πάντα.
Βαρέθηκα να ανοίγω λογαριασμούς.
Βαρέθηκα να λέω ότι θα περάσει. 

Ο κόσμος αν τον δεις σαν σύνολο δεν υποφέρετε. Αν όμως τον δεις σαν έναν δικό σου μικρόκοσμο, που θέτεις εσύ τους κανόνες και τους όρους, τότε μπορείς να ζήσεις πιο εύκολα. Να μην επιτρέψεις να μπει σε αυτόν το μίσος, ο ρατσισμός, η μιζέρια, η κακία, η λαμογιά. 
Μόνο έτσι θα αλλάξει ο κόσμος. Αλλάζοντας τον δικό μας κόσμο και φτιάχνοντας το δικό μας παραμύθι. Περισώζοντας τις αρχές και τις ιδέες μας. Χωρίς να πουληθούμε, χωρίς να αλλοτριωθούμε. Και αν δεν αλλάξει τουλάχιστον εμείς, σε αυτόν τον μικρό, δικό μας κόσμο, θα μείνουμε ανίκητοι, ανυπόταχτοι. Θα ζήσουμε ελεύθεροι και ωραίοι.

**************

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 3ο Διαγωνισμό φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν''.
Η προθεσμία εκπνέει την Παρασκευή 15/11.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Πληροφορίες ΕΔΩ.

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Το πράσινο αντιστέκεται στο καφέ.

Είναι στα μέσα το φθινοπώρου που το πράσινο αντιστέκεται στο καφέ. Προσπαθεί να παραμείνει και μάχεται σκληρά. Όμως η μάχη του είναι μάταια γιατί το καφέ θα βασιλέψει. Όμως η άνοιξη δεν αργεί. Δεν χάνεται ο πόλεμος χάνοντας μια μάχη.



Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Οι στιγμές που φύγαν...

Σήμερα με έπιασε μια νοσταλγία/μελαγχολία. Ίσως είναι ο καιρός που είναι συννεφιασμένος, ίσως φταίει το λίγο περισσότερο κρύο, ίσως φταίνε αυτά που φεύγουν, ο χρόνος που τρέχει, ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως, πάλι φταις κι εσύ.
Και σκέφτομαι τους ανθρώπους που φεύγουν από τις ζωές μας. Άλλοι ανεπιστρεπτί, άλλοι προσωρινά, άλλοι εύκολα, άλλοι δύσκολα και άλλοι άσχημα. Τι θα ήταν η ζωή μας δίχως αυτούς που φεύγουν; Όσο και να μας πόνεσαν, μας γέμισαν.
Είναι όμορφο κάποιες φορές να νοσταλγείς όμορφες στιγμές, ανθρώπους που κάποτε συμβιώνατε. Και ας ξέρεις ότι ανήκουν στο παρελθόν. Και είναι τόσο απλά τα πράγματα που τους επαναφέρουν στη μνήμη. Μια μυρωδιά, μια γεύση, μια εικόνα, μια αίσθηση. Είναι και εκείνο το τραγούδι, στην συγκεκριμένη ακουστική εκτέλεση, που ενώ σε ενημερώνει πως όλα τελείωσαν, σου αφήνει την πιο γλυκιά γεύση στο τέλος.


And now the times are changing 
Look at everything that's come and gone 
Sometimes when I play that old six-string 
I think about you wonder what went wrong 

Standing on your mama's porch 
You told me it would last forever 
Oh the way you held my hand 
I knew that it was now or never 
Those were the best days of my life 

Και σε πάει πίσω σε καλοκαίρια ξένοιαστα, χειμώνες γεμάτους όνειρα και ελπίδες. Σου θυμίζει ξενύχτια, ποτά, γέλια, κλάματα. Στιγμές που χάνονται καμιά φορά στη λήθη, κρύβονται στο πίσω μέρος του μυαλού και όποτε θέλουν να σε αναστατώσουν επανέρχονται και σε κάνουν γλυκά άνω κάτω.
Σας εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο, να περνάτε καλά και να θυμάστε ότι η μνήμη είναι το μεγαλύτερο δώρο του ανθρώπου, είτε αυτή έχει να κάνει με προσωπικά βιώματα, είτε με πιο γενικά θέματα.
Πάντα καλές στιγμές!


Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Είμαι Unpaixtable!

Να παίξω και εγώ το παιχνιδάκι που παίξατε όλοι σας σχεδόν και να παραλάβω το βραβείο μου. Με προσκάλεσαν ο αρχηγός Μαζεστίξ και μια καινούρια φίλη η μαρια μανούλα.


Ξεκινώ λοιπόν!

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΧΝΙΔΙΟΥ
Πρέπει
α) να απαντήσεις σε 6+1 ερωτήσεις,
β) να δώσεις με τη σειρά σου το βραβείο στα επόμενα 5 ιστολόγια που θα συνεχίσουν το παιχνίδι και γ) να υποβάλλεις τη δική σου ερώτηση στην οποία πρέπει αυτά να απαντήσουν.

Σχετικά με το unpaixtable έχουμε και λέμε:

The Rules of the #unpaixtable Award:

  • Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
  • Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις ...
  • Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους.
  • Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
  • Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου ...στους bloggers που προτείνεις!
  • Και μην ξεχνάς  κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις... give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες.
1) Intro (Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)
Με λένε Μαρία, ζω στις Σέρρες, το ζώδιό μου δεν το λέω γιατί το θεωρώ βλακεία και με φιλοξενεί ο Blogger.

2) Ποιο είναι το moto του Blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

3) Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;
Το κρυφτό. Γιατί όλοι μας λίγο πολύ κρυβόμαστε πίσω από την ανωνυμία.

4) Όταν γίνω διάσημος blogger θα...
...έχω προφανώς λεφτά και δεν θα χρειαστεί να δουλεύω

5) Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.
Είναι μια που σκεφτόμουν να την ξανακάνω επειδή όταν την δημοσίευσα ήμουν καινούρια μπλόγκερ και δεν την είδαν πολλοί. Μάλιστα σκέφτομαι με κάποιο τρόπο να το κάνω και παιχνίδι.

6) Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog-όσφαιρα και γιατί;
Αυτά που δημιουργούν αναρτήσεις τύπου ''Σοκ...'', ''Δεν θα το πιστεύετε...'', ''Διαδωστε το, είναι αληθινό...''. Νομίζω ότι δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

7)Ερώτηση Μαζεστίξ - Τι νομίζεις πως πετυχαίνεις γράφοντας σ' ένα blog;
Για μένα το μπλογκ είναι ψυχοθεραπεία. Αυτό πετυχαίνω.
Ερώτηση Μαρίας - Πως αποφασίσατε να ξεκινήσετε το blogging;  ποιος σας παρακίνησε;
Μόνη μου το ξεκίνησα. Το μυαλό μου με παρακίνησε που ήθελε να πάει παραπέρα.

Και ήρθε η ώρα το παιχνίδι αυτό να σταματήσει σε μένα.
Ξέρετε ότι αποφεύγω να δίνω το βραβείο σε άλλους, όχι επειδή δεν το αξίζουν αλλά επειδή δεν θέλω να διαχωρίσω κανένα.
Αλλά θα απευθύνω την ερώτησή μου σε αυτούς που θα σχολιάσουν.

Υπάρχουν αληθινές φιλίες μέσω των Bloggs;
Εγώ απαντώ Ναι!

Καλημέρα καλά μου παιδιά!



***********
Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 3ο Διαγωνισμό φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν''.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Πληροφορίες ΕΔΩ.

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Ο αποθανών δεδικαίωται;

Ο αποθανών έτσι και αλλιώς δεν δεδικαίωται από της αμαρτίας. Δε του συγχωρούνται οι αμαρτίες και δεν δικαιώνονται οι πράξεις του. Δικιά μου ερμηνεία του χωρίου. 
Θεωρητικά ο νεκρός έχει υποστεί την εσχάτη των ποινών, τον θάνατο. Αλλά ξέρουμε τελικά ότι θάνατος είναι το χειρότερο που μπορεί να πάθει κάποιος; Κάποιοι άνθρωποι με το μίσος που κουβαλάνε κάνουν τη ζωή τους τον χειρότερο εφιάλτη και η ζωή τους είναι η ποινή τους. Για αυτούς ο θάνατος τους έχει λιγότερη βαρύτητα;
Αν διαχωρίζουμε τον θάνατο έτσι θα πρέπει να δίνουμε και διαφορετική αξία στην ζωή. Δηλαδή ένας δολοφόνος δεν πειράζει και τόσο αν πεθάνει, αλλά πειράζει πολύ αν πεθάνει κάποιος φιλάνθρωπος. Λίγο μη ανθρωπιστικό μου κάνει αυτό. Θα μου πεις ο δολοφόνος δεν είναι ανθρωπιστής έτσι και αλλιώς. Θα πρέπει όμως εμείς, που υποτίθεται λογιζόμαστε ανθρωπιστές να του φερόμαστε ίσια στο θάνατο και στη ζωή με έναν άνθρωπο που έζησε αναμάρτητα; 
Νομίζω πως ναι. Γιατί εκεί φαίνεται και η διαφορά μας. Μπορεί να φαίνεται λίγο αριστερίστικο και αρκετά προοδευτικό αυτό, ίσως και παρανοϊκό.
Θεωρώ ότι οι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους στο Νέο Ηράκλειο την έχασαν τζάμπα. Πλανεμένοι και υποχείρια πέθαναν υπερασπιζόμενοι κάτι ψεύτικο, που τους έπεισαν όμως ότι είναι κάτι σπουδαίο. Και αυτοί μην έχοντας από κάπου αλλού να πιαστούν δέχτηκαν να περιφρουρήσουν το κτίριο για να γίνουν αποδεκτοί. Για να μην παρεξηγηθώ όμως, δεν θεωρώ ότι δεν είχαν τις ευθύνες τους και αυτοί. Επιλογή τους ήταν. 
Το θέμα είναι όμως όλο αυτό οδηγεί δε ένα ατελείωτο κυνήγι μαγισσών. Ανούσιο και χωρίς αποτέλεσμα. Χωρίς αποτέλεσμα για τους απλούς ανθρώπους. Αλλά βολικό και ευχάριστο για την κυβέρνηση. Χωρίζει τους ανθρώπους, ακόμα και τους πιο μυαλωμένους. Και ενισχύει ακόμα περισσότερο την πιο ηλίθια θεωρία. Την θεωρία των άκρων. Τη θεωρία των αφελών και των απλοϊκά σκεπτόμενων. Δηλαδή των Ελλήνων.

**************

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 3ο Διαγωνισμό φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν''.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Πληροφορίες ΕΔΩ.

Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Έναρξη 3ου Διαγωνισμού ΄΄Φωτογραφίζειν΄΄.

Τις φωτογραφικές ανά χείρας και ξεκινάμε για τον 3ο Διαγωνισμό Φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν''. Συμμετέχοντας θα έχετε την ευκαιρία να κερδίσετε δώρα από το MadeByHand.
Το θέμα αυτή τη φορά θα μας πάει σε άλλους ''δρόμους''. Ο Panagiotis Rizos, νικητής του 2ου Διαγωνισμού επέλεξε και το θέμα είναι το εξής:

Ο δρόμος.

Το δικό μου παράδειγμα φωτογραφίας πάνω σε αυτό το θέμα.
(εκτός συναγωνισμού φυσικά)

Τίτλος: Δρόμος στο βουνό.
Πάνω λοιπόν σε αυτό το όμορφο θέμα, σας αφήνω να εμπνευστείτε και να δημιουργήσετε.

Όροι.
  • Από σήμερα μέχρι την και την Παρασκευή 15/11 στις 12 το βράδυ, μπορείτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας με e-mail στη διεύθυνση asmhnio@gmail.com .
  • Μπορείτε να στείλετε μέχρι δύο (2) φωτογραφίες. 
  • Το μέγεθος των φωτογραφιών καλό θα ήταν να είναι μεγαλύτερο από 1MP.
  • Οι φωτογραφίες σας θα πρέπει να έχουν ένα τίτλο (έτσι όπως παραθέτω στο παράδειγμα παραπάνω).
  • Οι φωτογραφίες δεν θα πρέπει να έχουν πάνω διακριτικά, λογότυπα ή οτιδήποτε που να υποδηλώνει την ταυτότητα του φωτογράφου προς τους αναγνώστες.
  • Οι φωτογραφίες σας θα μπορούν να είναι επεξεργασμένες με όποιο τρόπο θέλετε. Η επεξεργασία για μένα δεν αλλοιώνει τη φωτογραφία. Και ανάλογα την επεξεργασία που θα υποστεί μπορεί να σε πάει σε άλλες σκέψεις, σε άλλα μονοπάτια. Δεν μπορεί όμως να είναι κολάζ ή συρραφή (panoramic) πολλών φωτογραφιών μαζί.
  • Οι φωτογραφίες εννοείτε ότι θα πρέπει να είναι αποκλειστικά δικές σας.
  • Οι φωτογραφίες σας δεν θα πρέπει να είναι δημοσιευμένες σε blog, ιστοσελίδα ή οπουδήποτε αλλού.
  • Οι φωτογραφίες σας δεν θα χρησιμοποιηθούν για οτιδήποτε άλλο, πέρα από αυτόν τον διαγωνισμό
  • Το Σάββατο 16/11 θα αναρτήσω τις φωτογραφίες που θα μου στείλετε και θα γίνει από σας ψηφοφορία για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας.
  • Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τους νικητές. 
  • Ο πρώτος και ο δεύτερος νικητής θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand. 
Παρακαλώ πολύ διαβάστε προσεκτικά τους όρους του διαγωνισμού προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.
Καλό μήνα.

τελευταία άρθρα