Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Το άνθος της φύσης και της ψυχής.

(προτείνω το παρακάτω τραγούδι ως μουσική υπόκρουση της ανάρτησης)


Λιώνει το χιόνι και το πράσινο της φύσης γίνετε πιο έντονο και πιο καθαρό.
Ο κόσμος μέσα στα σπίτια του. Το δάσος άδειο.


Οι τελευταίες νιφάδες στρογγυλοκάθονται στο παγκάκι μέχρι να πεθάνουν. Οι ψυχές των ανθρώπων δίπλα τους αναπολούν αγκαλιές και φιλιά.

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Εξομολογήσεις για βραβείο...

Σήμερα έχουμε ανάκριση.... ε λάθος, εξομολόγηση. Τρεις φίλοι μου, ο άσωτος, ο Νίκος και οι Dimiourgia Epikinonia μου έδωσαν το παρακάτω βραβείο και τους ευχαριστώ για την τιμή.


Και ξεκινώ με 11 πράγματα για μένα.
  1. Είμαι σπιτόγατα.
  2. Είμαι παντρεμένη χωρίς παιδιά.
  3. Δουλεύω πλάι σε ζώα τα οποία τα υπερλατρεύω.
  4. Ψάχνω άγνωστα τραγούδια και τα ακούω μέχρις τελικής πτώσης.
  5. Στεναχωριέμαι με την βλακεία των ανθρώπων.
  6. Δεν πιστεύω στον Θεό.
  7. Αν είχα πολλά λεφτά δεν θα δούλευα. Θα ασχολούμουν με τα χόμπι μου. Τα οποία είναι:
  8. Τα μπλογκ μου.
  9. Η μαγειρική.
  10. Οι βόλτες στην φύση.
  11. Η φωτογραφία.
Και τώρα οι δικές σας ερωτήσεις.

Από τον Νίκο.
1. Με άριστα το 10, τι βαθμό ευχαρίστησης θα βάζατε στη ζωή σας μέχρι σήμερα; 
Άλλες φορές 10, άλλες 5, άλλες 9....
2. Ποια πόλη θα σε ενέπνεε ή θα 'θελες να μείνεις;
Η Κωνσταντινούπολη.
3. Εκτός απ' την υγεία τι άλλο θα έβαζες μετά στη λίστα του Αϊ Βασίλη;
Μυαλό.
4. Από νεύρα πως πάμε;Να κάνουμε μια εξέταση παρακαλώ!χαχααα!
Μπα... δεν έχω.
5. Ποια είναι η πιο όμορφη κι έξυπνη φράση-κομπλιμέντο που σου 'χουν πει;
Δεν θυμάμαι να μου έχουν πει κάτι έξυπνο.
6. Αν θεωρήσουμε πως έχεις εξασφαλισμένη την υγεία σου, τι θα διάλεγες απ' αυτό το δεσμευτικό δίπολο; α)Λεφτά με ό,τι κάτσει ή β)Φτώχεια μ' εξασφαλισμένη ευτυχία!
Λεφτά μ' εξασφαλισμένη ευτυχία!
7. Θα 'δινες όλα τα υπάρχοντά σου για να βοηθήσεις τους ανθρώπους;
Αν μπορούσα φυσικά.
8. Τι θα 'ταν εκείνο που θα συγχωρούσες σε μια συζυγική σχέση;
Σχεδόν τα πάντα.
9. Για ποιον άνθρωπο στη ζωή σου θα θυσιαζόσουν;
Για την μαμά μου.
10. Τι 'ναι εκείνο που θα σε συγκινούσε πολύ σ' έναν άνθρωπο;
Η αλληλεγγύη.
11. Τι υποστηρίζεις και γιατί; Λογική ή συναίσθημα;(ένα απ' τα δύο παρακαλώ  και χωρίς συνδυασμούς μεταξύ τους!)
Συναίσθημα... τέλος!

Από τον άσωτο.
1. Πρώτη φορά που έκανες σεξ.
Όταν ήμουν φοιτήτρια.
2. Έχεις κρυφές ανομολόγητες φαντασιώσεις που δεν έχεις ξομολογηθεί παρά μόνο στον εαυτό σου?
Μπα, δεν νομίζω.
3. Αγαπημένο αντικείμενο στο σπίτι σου.
Ο υπολογιστής μου.
4. Αγαπημένο μπλογκ που δεν έχει σχολιάσει ποτέ στο δικό σου.
Δεν υπάρχει κάποιο που να μου αρέσει και να μην μου έχει σχολιάσει.
5. Έχεις πει ψέμα την τελευταία εβδομάδα?
Αυτήν την εβδομάδα όχι.
6. Έχεις κλέψει ποτέ? 
ΟΧΙ!
7. Αγαπημένη Ελληνίδα τραγουδίστρια ή τραγουδιστής.
Μελίνα Τανάγρη και Γιάννης Αγγελάκας.
8. Υπάρχει μπλόγκερ που αντιπαθείς, μην γράψεις όνομα 
Αδιάφορος ναι, αντιπαθής όχι.
9. Τι σημαίνει για σένα χαρά?
Να βουλιάζω στον καναπέ με καλή παρέα.
10. Έχεις κάνει 1-night -stand?
Όχι.
11. Αγαπημένη εποχή
Καλοκαιράκι!

Οι Dimiourgia Epikinonia δεν έθεσαν κάποιες ερωτήσεις.

Αυτά λοιπόν τα λίγα από μένα.
Και όπως πάντα το βραβείο σταματά εδώ. Όχι επειδή δεν έχω φίλους που το αξίζουν, αλλά απλά δεν θέλω να ξεχωρίσω κανένα.
Καλημέρα σε όλους.

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Θεοί και άνθρωποι (Η συμμετοχή μου στο 2ο Συμπόσιο ποίησης)

Έλα, κάτσε δίπλα μου.
Μη μιλάς. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να μη μιλάμε;
Για δέκα λεπτά σιγή.
Να νιώσουμε τον έρωτα έτσι όπως πρέπει.
Δίχως λόγια, δίχως σκέψη, δίχως παρελθόν.
Σε αυτόν εδώ τον καναπέ, σε αυτήν την άκρη του δρόμου, σε αυτό εδώ το χώμα.
Μην ανακατεύεις τις θύμησες.
Κλείδωσέ τες για λίγο στο ντουλάπι.
Και πέτα το κλειδί.
Σςςςς... για λίγο.
Πως μπορούμε να βάλουμε κανόνες σε κάτι τόσο περίπλοκο;
Ακόμα και αυτόν τον κανόνα της σιωπής.
Αμέσως να τον παραβούμε και οι δύο.
Ούτε ένα λεπτό δεν μπορούμε να ερωτευθούμε νομότυπα.
Λες και ο έρωτας δεν φτιάχτηκε για τους ανθρώπους.
Αλλά οι άνθρωποι επιμένουν να τον ζουν, να τον διεκδικούν, να τον νιώθουν.
Και πάντα αποτυγχάνουν.
Γιατί;
Γιατί το μεγαλύτερο αμάρτημα στον έρωτα είναι η ιδιοκτησία.
Είναι η ιδιοκτησία που αφαιρεί κάθε πάθος, κάθε όμορφη στιγμή.
Και οι άνθρωποι πάντα, μα πάντα θα τα θέλουν όλα δικά τους.
Όχι μαζί τους, όχι πλάι τους, μόνο ολοδικά τους.
Έτσι πάντα θα ζουν σε μια τυραννία.
Και θα υπομένουν κάθε ίδιους σκλαβιάς.
Και αυτοί που έζησαν τον έρωτα χωρίς κανόνες,
αυτοί που μίλησαν, που έκλαψαν, αυτοί που καταστράφηκαν,
είναι αυτοί που δεν έζησαν σαν άνθρωποι.
Είναι αυτοί που έζησαν τον έρωτα σαν θεοί.
Αυτοί που δεν χώρεσαν σε κανένα καναπέ, σε καμιά άκρη του δρόμου, σε κανένα χώμα.
Δεν αποζήτησαν καμιά σιωπή, κανένα λόγο.
Αυτοί που δεν λογάριασαν κανένα κανόνα, καμιά ανθρώπινη ηλίθια δύναμη.
Αυτοί που πέθαναν στον έρωτα χωρίς να διεκδικούν, χωρίς να απαιτούν, χωρίς να έχουν τίποτα,
μα έζησαν στη ζωή για πάντα πλούσιοι και γεμάτοι.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο 2ο Συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε η Αριστέα με θέμα τον Έρωτα.
Το κείμενό μου βγήκε 4ο ανάμεσα σε 23 συμμετοχές. Ευχαριστώ πολύ όλους όσους με ψήφισαν και ιδιαιτέρως την Αριστέα που με αυτή της την προσπάθεια βγάζει τον ποιητή από μέσα μας.
Να έχετε όλοι σας μια όμορφή και ερωτευμένη ημέρα!

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Βράβευση 5ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''.

Μετά από μια αγωνιώδης ψηφοφορία ο διαγωνισμός μας έληξε και έχουμε τους νικητές.
Καταρχήν να σας ευχαριστήσω όλους για την συμμετοχή σας και για την ψηφοφορία.
Χαίρομαι που ο διαγωνισμός είχε τόση μεγάλη ανταπόκριση.
Αυτή την φορά θα κάνουμε μια παρατυπία. Ο πρώτος νικητής κέρδισε πανηγυρικά, οπότε δεν έχουμε θέμα με την βράβευσή του. Στην δεύτερη θέση όμως είχαμε ισοψηφία. Από τους όρους του παιχνιδιού την δεύτερη θέση θα την έπαιρνε η συμμετοχή με τα περισσότερα τεσσάρια. Όμως επειδή οι συμμετοχές ήταν πολλές και επειδή και οι δύο οι φωτογραφίες αγαπήθηκαν θα δώσω την δεύτερη θέση και στις δύο.
Καλεστήκατε λοιπόν να στείλετε φωτογραφίες με το θέμα ''Beauty of the Sky...''.

1ο βραβείο 
για την φωτογραφία 
Μοναξιά και Φως.


2ο βραβείο 
στην Vicious και στην Πολυξένη Δοσοπούλου
για τις φωτογραφίες
Αγναντεύοντας (περισσότερα τεσσάρια) και Μινοράκι
αντίστοιχα.



Οι νικητές θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand.

Ο Στράτος αυτά τα σκουλαρίκια να τα χαρίσει σε όποια αγαπά..


Η αγαπημένη μου Vicious αυτό το βραχιολάκι.


και η Πολυξένη αυτό


Παρακαλώ να μου γνωστοποιήσετε τις διευθύνσεις σας για να σας αποστείλω τα δώρα σας.
Σε περίπτωση που σας άρεσε κάτι άλλο από την συλλογή μου στο facebook, πολύ ευχαρίστως να σας τα αντικαταστήσω. 

Για να δούμε λοιπόν ποιος κρύβετε πίσω από κάθε φωτογραφία.
Η υπόλοιπη βαθμολογία έχεις ως εξής:

1. Το ταξίδι της Αφροδίτης στον ήλιο. - Στρατος Τσιβιρλης 4
2. Χρυσοκόκκινες πινελιές - Ελένη Φλογερά 4
3. Μινοράκι. - Πολυξένη Δοσοπούλου 24
4. Έτσι ξαφνικά. - konnie 4
5.Φτερούγα αγγέλου. - konnie 8
6. Πάνω από τα σύννεφα.- dimosf 8
7. Δειλινό πάνω από το Ιόνιο - dimosf 4
8. Καταιγίδα στην πόλη. - Ηengeo 4
9. Συννεφιάζοντας ουράνια σύμπαντα. - Joan Petra 6
10. Αγναντεύοντας. - Vicious 24
11. Ουρανός στην εξοχή. - Natasa Ntana 2
12. Το πέταγμα των κύκλων. - Joan Petra 0
13. Ξημέρωμα στην πόλη. - Natasa Ntana 4
14. Φεγγαρόφωτο. - Ελένη Φλογερά 0
15. Στου ουρανού το πεντάγραμμο. - Vicious 2
16. Δειλός ήλιος. - Eleftheria S. 0
17. Ανατέλλοντας. - maria mytripsonblog 2
18. Μοναξιά και Φως. - Στρατος Τσιβιρλης 52
19. Βόλτα στα σύννεφα. - Funky Monkey 6
20. Γαλήνη. - Marilise 0
21. Κέντημα του ανέμου. - Marilise 2
22. Λίγο πριν το σούρουπο. - airis 4
23. Μετά τη βροχή. - Funky Monkey 4
24. Ουράνια λεωφόρος. - Xibalba 4
25. Σκιές σε γκρι φόντο. - maria mytripsonblog 0
26. Στην αγκαλιά σου χάνομαι σαν σε κοιτώ ουρανέ μου. - airis 6
27.Τεχνητά Αστέρια. - Xibalba 0
28. Συννεφιασμένος ουρανός. - ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ 2
29. Ο δρόμος της δύσης. - Ηengeo 0
30. Χορεύοντας τα σύννεφα.- despoina kastampouridou 8
31. Όταν η Φωτιά ανέβηκε στον Ουρανό μας. - Levina 0
32. Ουράνια Δέηση - ΕΥΡΥΤΑΝΑΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ 2
33. Σκοτάδι  και  Φως.- Loukas Zournis 10
34. Πολύχρωμος ουρανός. - Loukas Zournis 4
35. Ένας ουρανός και σύννεφα αλήτες... - onirokosmos 2
36. Ως τον ουρανό... - onirokosmos 0
37. Ουράνιο μονοπάτι.- Οneirotexnhma Αfroditi 4
38. Από την γη στον ουρανό.- ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΚΑΛΕΝΗ 2
39. Ταξίδι με τα σύννεφα - ΝΙΚΟΛΕΤΑ ΚΑΛΕΝΗ 4

Θα καλέσω επίσης τον Στράτο να δώσει το θέμα για τον 6ο διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' που θα ξεκινήσει στις 1/2.

Ευχαριστώ και πάλι όλους σας.
Και να μη ξεχνάτε... 
Κόντρα σε νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας.
Σας φιλώ.

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Φύση και ζώα.


Έχω μια ιδιαίτερη σχέση με την φύση και τα ζώα. Η φύση είναι για μένα ένας μεγάλος καμβάς, ένα αστείρευτο μοντέλο για πορτρέτα και φωτογραφικές λήψεις. Πέρα από την καλλιτεχνική πλευρά είναι και η πλευρά της ψυχοθεραπείας. 
Όταν βγαίνω βόλτες η φύση μου απορροφά κάθε άγχος και στεναχώρια. Το ίδιο ισχύει και για τα ζώα. Από τότε που απέκτησα τον Φλοξ, ένα αξιαγάπητο αδέσποτο, η βόλτες στην φύση απέκτησαν άλλο νόημα.

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

5ος Διαγωνισμός ''Φωτογραφίζειν''.

Ξεκινάει σήμερα η παρουσίαση των φωτογραφιών και η ψηφοφορία του 5ου Διαγωνισμού ΄΄Φωτογραφίζειν΄΄. Οι φωτογραφίες που μαζεύτηκαν είναι όλες υπέροχες και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια.
Θα ήθελα επίσης να σας ευχαριστήσω που αγκαλιάζετε με τόση αγάπη τον διαγωνισμό αυτό. Οι συμμετοχές αυτή τη φορά ήταν πολλές οπότε μάλλον την επόμενη φορά θα προσανατολιστώ στο να στείλετε μία φωτογραφία ο καθένας. Αυτό θα βοηθήσει και εμένα στην καλή διαχείρισή του διαγωνισμού και εσείς θα ψηφίζετε πιο εύκολα και θα είναι πιο δίκαιο για όλες τις φωτογραφίες που τώρα κάποιες που αξίζουν μπορεί να χαθούν στο πλήθος. Θα ήθελα την γνώμη σας για αυτό.
Εύχομαι σε όλους σας ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Καλεστήκατε να στείλετε φωτογραφίες πάνω στο θέμα που επέλεξε ο νικητής του 4ου διαγωνισμού το οποίο ήταν:

''Beauty of the Sky...''

Ιδού λοιπόν οι συμμετοχές σε τυχαία σειρά.

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Νοέμβριος - Δεκέμβριος)

Το τελευταίο κομμάτι της ανασκόπησης θα είναι περισσότερο λογοτεχνικό.
Οι συμμετοχές μου στο  "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" και στο ''Συμπόσιο ποίησης''.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013
Όλοι οι άνθρωποι στη ζωή παίζουμε έναν ρόλο.
Είτε καλό, είτε κακό.
Μα ποτέ ασήμαντο.
Ο κόσμος είναι ένα συνονθύλευμα αποφάσεων και θέσεων.
Αδυναμιών και δυνατοτήτων.
Απαραίτητων.
Μην νομίζεις ότι κάποιοι έρχονται και απλά φεύγουν.
Κάτι όλοι μας αφήνουμε.
Άλλοι λίγο, άλλοι πολύ.
Άλλοι στην συνταγή της ζωής είμαστε το μπαχάρι,
άλλοι το αλάτι, άλλοι το νερό.
Άλλοι το λάθος συστατικό που χαλνά την αρμονία των γεύσεων.
Κάποιοι είμαστε το ρολόι που όλοι μας ακολουθούμε.
Κάποιοι είμαστε ο χρόνος που δεν νοιάζεται για μας.
Αδυσώπητοι και σκληροί.
Αναπόφευκτοι.
Σαν τα γενέθλια που επιμένουν ν΄ έρχονται κάθε χρόνο.
Κάποιοι είμαστε το φως και κάποιοι το σκοτάδι.
Κάποιοι τρέφουμε την αγάπη, κάποιοι το μίσος.
Άλλοι ψάχνουμε το σύνορο και άλλοι αυτό που ενώνει.
Όλοι όμως άρρηκτα δεμένοι και αλληλοεξαρτώμενοι.
Γιατί τι θα ήταν η θέση χωρίς την άρνηση;
Η γεύση χωρίς την αλμύρα ή την γλύκα;
Ο χρόνος χωρίς την χαρά να τον εξουδετερώνει;
Το μαζί χωρίς το χώρια;
Ποσό πιο πανίσχυρη γίνετε η αγάπη που φυτρώνει μαζί με το μίσος;
Πόσο πιο δυνατό είναι το φως, που ζει μες στο σκοτάδι;

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013
Ο ήλιος κλέφτικα βγήκε το πρωί και αποχώρισε αργότερα κλαίγοντας.
Άφησε τους ανθρώπους μόνους και υγρούς.
Η δροσιά δεν είναι ευχάριστη πλέον.
Η ομίχλη σκεπάζει τα σπίτια.
Νυχτώνει τόσο γρήγορα. Πριν την ώρα του.
Οι άνθρωποι κρυώνουν και δικαιολογούνται.
Το μονοπάτι της γειτονιάς χορτάριασε.
Δεν ενώνει πια τις αυλές.
Το άστρο χλόμιασε και κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα.
Τίποτα δεν αλλάζει την μελαγχολία του σούρουπου.
Τίποτα δεν φωτίζει την σκοτεινιά στις ψυχές των ανθρώπων.
Δεν αναζητούμε καμιά Βηθλεέμ, κανένα Κάνσας.

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013
Βαδίζοντας σε ένα κίτρινο, μοναχικό δάσος.
Δεν μιλάμε, απλά περπατάμε και ακούμε το ήχο του ποταμιού.
Προχωράμε βαθιά. Στα δέντρα και στις ψυχές μας, στα θέλω μας.
Αγνοούμε την ύπαρξη των ανθρώπων και αναζητούμε την παρουσία των ζώων.
Τα ξερά φύλλα κάτω από τα πόδια μας στρώνουν ένα χαλί, 
ετοιμάζουν τον δρόμο για να καταπατήσουμε την μακροθυμία μας.
Από το φως στο σκοτάδι, μα μόνιμα στο κρύο.
Η πραότητα της φύσης αναιρεί και ακυρώνει κάθε καλοσύνη ανθρώπινη.
Η αγαθότητα δεν έχει θέση ανάμεσα στα κλαδιά.
Οι κούνιες άδειες, μοιάζουν σχεδόν τρομαχτικές.
Άχρωμες και παγωμένες.
Το τρίξιμο της αλυσίδας γεμίζει την υπέροχη ησυχία του δάσους.
Και ΄μεις ακόμα περπατάμε, χανόμαστε ακόμα πιο σκληρά στο πουθενά, ακόμα πιο ύπουλα στο όλα.
Η ανησυχητική ηρεμία του γύρω μας κάνει το μονοπάτι ίσιο και εύκολο.
Και ας τρυπάνε τα χαλίκια τις ξυπόλητες σκέψεις μας.
Φοβόμαστε να δούμε πίσω από το φως.
Πόσο μάλλον να τρέξουμε προς τα εκεί.
Εγκράτεια. Η ψυχή διστάζει.
Για λίγο μόνο.
Καθώς περπατάμε τα μάτια μας συνηθίζουν το σκοτάδι.
Το μυαλό μας δεν φοβάται πια.
Γιατί αυτό που βλέπουμε και ζούμε είναι πάνω απ΄τα ανθρώπινα, πάνω απ΄αυτά που ποθήσαμε.
Σκεφτόμαστε την επιστροφή μα η νύχτα την σβήνει και αυτή μονοκοντυλιά.

Ευχαριστώ όλους όσους μα ψήφισαν και επίσης την Αριστέα και την Φλώρα που μας δίνουν την ευκαιρία να συμμετέχουμε.
Και μην ξεχνάτε ποτέ:
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 5ο Διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' έως σήμερα στις 12 το βράδυ.
Πληροφορίες ΕΔΩ.

Καλημέρα σας.

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Οκτώβριος)

Σύμφωνα με το κλίμα των ημερών είχα κάποιες κοινωνικές αναζητήσεις...

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013
Έλληνας. Μια λέξη που υποδηλώνει πολλά. Αμφιλεγόμενη αλλά συνάμα τόσο ξεκάθαρη. Τολμηρή αλλά παράλληλα νωθρή. Πολλά αντίθετα, πολλές αμφιταλαντεύσεις, πολλά απροσδιόριστα νοήματα.

Οι Έλληνες. Όταν προσδιοριζόμαστε λεγόμαστε Έλληνες, αλλά όταν μιλάμε για αυτούς, τότε οι Έλληνες γίνονται οι άλλοι. Σαν τον σύζυγο που όταν το παιδί του προοδεύει γίνετε ''το παιδί μου'', μα όταν παραστρατεί γίνετε ''το παιδί σου''. Σαν να παραγνωριστήκαμε. Τόσα χρόνια μαζί λογικό ήταν. Μα για να παραγνωριστείς πρέπει πρώτα να γνωριστείς. Και 'μεις δεν ξέρουμε τίποτα για τους Έλληνες. Γιατί αν ξέραμε θα μας είχαμε λατρέψει. Θα μας είχαμε λατρέψει ως ανθρώπους. Και δεν μισιόμασταν ως θεοί ή ως ήρωες. Να ήμασταν και ήρωες...

Θέλει ο ένας να εκδικηθεί τον άλλον. Για το κακό που μας βρήκε. Που δεν μπορούμε πλέον να πάμε διακοπές, δεν μπορούμε συντηρήσουμε περιουσίες, δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε του κεφαλιού μας. Τρέμουμε αυτή τη στιγμή. Τη στιγμή που θα παραδεχτούμε την πραγματικότητα. Γιατί ακόμα ζούμε την ουτοπία. Ότι δηλαδή όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που μας αποδίδουν, το ελληνικό φιλότιμο, ο χαβαλές, η φιλοξενία και πολλά άλλα, δεν τα έχουμε πια. Δεν μπορούμε να διεκδικούμε καν την πατρότητά τους, γιατί με την συμπεριφορά μας απέχουμε παρασάγγης από αυτά. Και είναι πλέον σαν να μη τα είχαμε ποτέ. 

Και για αυτό μισιόμαστε θανάσιμα. Σαν τα ζευγάρια που απορούν και αναρωτιούνται γιατί παντρεύτηκαν. Και δεν θυμούνται τίποτα από όσα τους δένουν και ας έχουν περάσει μια ζωή μαζί. Και έτσι ζητάμε εκδίκηση. Όλοι μας φαίνονται άχρηστοι, χαζοί, μπουρτζόβλαχοι, αγενείς, παρτάκηδες. Και το χειρότερο; Είναι! 

Και ούτε μια φορά δεν γυρνάμε το βλέμμα σε μας, στα παιδιά μας. Για να δούμε ότι οι Έλληνες είμαστε εμείς. Και φταίμε όλοι. Άλλοι λίγο, άλλοι πολύ. Κανένας καθόλου.
Και έχουμε οργή. Αλλά και αδιαφορία. Δεν αντέχουμε τους άλλους, αλλά δεν θέλουμε να ασχοληθούμε κιόλας. Εδώ καμιά φορά δεν αντέχουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά πάλι αδιαφορούμε. Θέλουμε απλά κάποιον να βάλει τάξη. Έναν βασιλιά, ένα μονάρχη, ένα ναζιστή. Κάποιον να τους μαντρώσει. Κάποιον που με τη βία θα συνετίσει. Αφού δεν παίρνουν από λόγια. Οι άξεστοι, οι απολίτιστοι. 
Μα τα πρόβατα είτε είναι μέσα στη στάνη, είτε έξω, πάλι πρόβατα είναι.

*************

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 5ο Διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' έως τις 15/1.
Πληροφορίες ΕΔΩ.


Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Σεπτέμβριος)

Ο Σεμτέμβρης ήταν ένας καλός μήνας για το μπλογκ. Εκτός ότι ξεκίνησα τον διαγωνισμό Φωτογραφίζειν που μου αρέσει πολύ, έλαβα και την δεύτερη θέση στο παιχνίδι της Φλώρας "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ" με την παρακάτω συμμετοχή.

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013
Μια φορά πριν χρόνια, ένας Άνθρωπος έφτιαξε μια Λίμνη. Μακριά από την πόλη. Ανάμεσα σε δύο λόφους. Ήθελε να συγκεντρώνει το νερό της βροχής για να ποτίζει τις αγελάδες του. Η Λίμνη ήταν πολύ όμορφή, αλλά πάντα στενοχωρημένη. Στεκόταν εκεί, ανάμεσα τις φυλλωσιές των δέντρων βουβή και αμίλητη, με αφοσίωση στη δουλειά της.
Το Καλάμι την ρώτησε.
-Τι έχεις Λίμνη και είσαι θλιμμένη;
-Θέλω να γίνω Θάλασσα, του αποκρίθηκε. Δεν μπορώ απλά να στέκομαι εδώ, αποξενωμένη και έρημη και απλά να ποτίζω τα ζώα. Θέλω να ικανοποιώ τους ανθρώπους. Τόσο όμορφη που είμαι και δε με βλέπει κανείς. Κανείς δεν παίζει στα νερά μου, κανείς δε με χαίρεται. Δες η Θάλασσα πόσο τυχερή είναι. Έχει όλο τον κόσμο δικό της.
Με αυτά τα λόγια ξαναέπεσε στην μελαγχολία της.
Ένα ξημέρωμα όμως κάτι άλλαξε. Ένα ζευγάρι φάνηκε στις όχθες της. Με ένα άσπρο πουκάμισο αυτός και με ένα λευκό φόρεμα αυτή. Σαν θεοί και οι δυο, έβγαλαν τα ρούχα τους και έπεσαν στα νερά της.
Και τότε η Λίμνη ένιωσε κάτι πρωτόγνωρο. Ένιωσε την αγάπη τους, την καρδιά τους, την ηδονή τους. Και τα νερά της αγρίεψαν από τα σώματά τους, η σιωπή της έσπασε από την ανάσα τους, σαν τουφεκιά στον ήσυχο αέρα.
Ενώθηκαν στα νερά της, ένιωσαν ότι βρίσκονταν σε ένα τσουβάλι γεμάτο έρωτα, που τους προστάτευε και τους νοιαζόταν.
Όταν τελείωσαν ντύθηκαν και έφυγαν. Και άφησαν πίσω τις αισθήσεις τους, τα βλέμματά τους, τα φιλιά τους. Και την Λίμνη πάλι μόνη… αλλά…
-Καλάμι… δεν χρειάζεται να είμαι θάλασσα. Είμαι εδώ για τους λίγους. Γι΄ αυτούς που μπορούν να με φτάσουν. Που μπορούν να περπατήσουν, να σκαρφαλώσουν. Είμαι εδώ γι΄ αυτούς που μπορούν να με εκτιμήσουν. Να καταλάβουν την σιωπή μου.
Από τότε ανά διαστήματα συντρόφευσε πολλούς ανθρώπους και ένιωσε πολλά έντονα συναισθήματα. Ένωσε ζευγάρια, σκούπισε δάκρυα μοναχικών, έπαιξε με παιδιά, γέλασε με φίλους.
Και έτσι η Λίμνη ξανά δεν στεναχωρήθηκε. Γιατί είχε βρει τον σκοπό της.

Ελπίζω όλοι σας αυτή την χρονιά να βρείτε τον σκοπό σας και να παλέψετε για αυτόν.
Καλημέρα.

*************
Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 5ο Διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν'' έως τις 15/1.

Πληροφορίες ΕΔΩ.

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Ιούνιος - Ιούλιος - Αύγουστος)

Οι καλοκαιρινοί μήνες ήταν αρκετά νωθροί. Και έτσι τους αναφέρω μαζί.

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013


Όταν ήμασταν παιδιά θυμάμαι βλέπαμε συχνά πυγολαμπίδες. Τις μαζεύαμε, τις βάζαμε σε βάζα και τις παρατηρούσαμε σαν ένα ανεξήγητο τερτίπι της φύσης που μες το μυαλό μας δεν είχε εξήγηση. Ή έστω δεν θέλαμε εξήγηση.

Έχω χρόνια να δω πυγολαμπίδες, κωλοφωτιές που τις λέγαμε. Δεν υπάρχουν πλέον ή τις βλέπαμε παλιότερα πιο συχνά επειδή ήμασταν παιδάκια;
Άραγε αν συνεχίζαμε να βλέπουμε τη ζωή μας σαν παιδιά θα ήταν καλύτερη; 
Ο κόσμος των παιδιών είναι πιο δίκαιος. Δεν είναι τέλειος, αλλά είναι πιο πολύχρωμος, πιο εύκολος. Μπορεί καμιά φορά να γίνετε σκληρός, αλλά έτσι ξαφνικά γίνετε ξανά απλός.
Μεγαλώσαμε επειδή δεν παίζουμε και δεν σκεφτόμαστε σαν παιδιά. Και έτσι χανόμαστε στις πολύπλοκες σχέσεις, σε ανώφελα μίση και γιατί. Δεν εκτιμάμε πολλές φορές αυτούς που μας αγαπούν παρά μόνο αν τους χάσουμε. Γιατί δεν σκεφτόμαστε απλά. Η αγάπη είναι απλή, ο άνθρωπος είναι περίπλοκος.
Ας χαλαρώσουμε και ας δοθούμε χωρίς ανταλλάγματα και πολλές ερωτήσεις. Ας ζήσουμε χωρίς φτιαχτά βάρη. Χωρίς πρέπει και μη. Σαν παιδιά.
Και που ξέρετε... μπορεί ξανά να δούμε πυγολαμπίδες.

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013
Συζήτηση με τον άντρα μου.
(Γενικώς συζητάμε πολύ κοινωνικά θέματα)
Μ - Πιστεύεις ότι ο έρωτας περνάει κρίση και επηρεάζετε από την οικονομική κρίση;
Γ - Φυσικά. Όταν ο άλλος δεν έχει λεφτά σκέφτεται άλλα πράγματα και όχι τον έρωτά.
Μ - Εννοείς για να κάνεις οικογένεια ή να συζήσεις με τον άλλον;
Γ - Νια, γενικώς για να ξεκινήσεις κάποια κατάσταση.
Μ - Δηλαδή χρειάζεται λεφτά για να ζήσεις ένα μεγάλο παθιασμένο έρωτα;
Γ - Στην αρχή ναι. Πως θα την βγάλει για φαγητό, για ποτό;
Μ - Μα ο έρωτας μπορεί να υπάρξει παντού. Μπορείς να κάτσεις στην αμμουδιά και να κοιτάς απλά τη θάλασσα.
(Και όπως πάντα στις συζητήσεις μας μου λέει κάτι, με αφοπλίζει και μου δίνει αφορμή για ανάρτηση) 
Γ - Και που θα βρεις τέτοια γκόμενα;;;

Και έτσι συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά πόσο έχει χαθεί το πάθος του έρωτα. Βέβαια το βλέπω και γύρω μου. Από γνωστούς. Που βγάζουν τα κομπιουτεράκια για να μετρήσουν πόσο κοστίζει ο έρωτας. Ένα σπίτι, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, σούπερ. Και φεύγει κάθε ερωτική επιθυμία, κάθε διάθεση για σεξ.
Δεν τα βλέπω μόνο ρομαντικά. Το ξέρω ότι αυτά δεν μπορείς να τα αποφύγεις όταν θες να κάνεις οικογένεια. Μα εγώ δεν μιλάω τόσο για αυτό. Η οικογένεια είναι ένα φυσικό επακόλουθο του έρωτα και βασική της προϋπόθεση, αλλά η οικογένεια δεν είναι προϋπόθεση για τον έρωτα.
Και βλέπω ανθρώπους που φοβούνται να ερωτευτούν, να παθιαστούν, να λιώσουν. Γιατί έχουν στο μυαλό τους προϋποθέσεις, που είναι πλέον δύσκολο να ευοδωθούν. 
Επίσης η κρίση σε πολλούς έβγαλε ένα εαυτό άσχημο. Που κρυβόταν στα χρόνια της ευημερίας. Μια πλευρά εγωιστική, μικροπρεπής και μικρόψυχη. Όλοι ανασφαλείς, μυγιάγγιχτοι και απρόσιτοι. Κτητικοί και καταπιεστικοί. Ζητάμε πολλά από τον άλλον. Απαιτούμε παραπάνω απ΄ότι χρειαζόμαστε. Πράγματα που δεν έχουν καμιά σχέση με το πάθος, το δόσιμο, την ηδονή. Και εκεί ο έρωτας δεν έχει θέση. Ευτελίζεται. Ούτε καν το σεξ. Άσχετα αν το χαραμίζουμε με εφήμερες σχέσεις.
Με τέτοια χαρακτηριστικά θα αρχίσουμε πάλι να παντρευόμαστε από συμφέρον. Το φτωχοκόριτσο θα προξενεύεται με τον πλούσιο μεσόκοπο, ο νεαρός θα ντρέπεται που δεν έχει καλή δουλειά για να φλερτάρει. Και θα ζούμε ζωές κενές, πιο κενές από τώρα.
Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που απλά συμβαίνει. Χωρίς να το καταλάβεις, χωρίς να ρωτήσει, χωρίς εξήγηση. Δεν είναι σαν την φιλία που την επιλέγεις, δεν είναι σαν την μητρική αγάπη που υπάρχει μετά από την γέννηση. Είναι κάτι ουρανοκατεύατο. Σχεδόν θαύμα.
Ο έρωτας θα σώσει αυτόν το κόσμο. Και αν οι άνθρωποι σταματήσουν να ερωτεύονται, να παθιάζονται, να ζουν τον μεγάλο - έστω και ανεκπλήρωτο - έρωτα, τότε έχουμε θα χαθεί, θα έχουμε κάνει τον κύκλο μας.
Αφεθείτε γαμώτο. Ερωτευτείτε. Κλάψτε, πονέστε, πετάξτε στα σύννεφα, πέστε στα πατώματα. Χωρίς υπολογισμούς, χωρίς να νιώθετε ότι υπάρχει αύριο. Εσείς οι άντρες φλερτάρετε... και 'σεις οι γυναίκες μη σνομπάρετε.
Ζήστε.

σ.σ. Η φωτογραφία είναι από μια ερημική παραλία της Κάριανης Καβάλας, που έτσι απλά καθόμασταν και κοιτούσαμε τη θάλασσα.

Ο έρωτας και η παιδικότητα εξαφανίζονται σίγα σιγά. Η σκληρή εποχή μας τα αφαιρεί και δεν μας αφήνει τίποτα. Ας προσπαθήσουμε να τα διαφυλάξουμε όσο ακόμα τα έχουμε.
Καλημέρα σας.

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Μάιος)

Πριν αναδημοσιεύσω την ανάρτηση του Μαΐου θα ήθελα να σας πω μερικά λόγια για τον διαγωνισμό φωτογραφίας. Καταρχάς χαίρομαι που έχει τόση μεγάλη απήχηση και σας ευχαριστώ για αυτό. Απλά θα ήθελα να σας επισημάνω πριν στείλετε φωτογραφία να διαβάζετε τους όρους πρώτα. Μου είναι πολύ δυσάρεστο να απορρίπτω φωτογραφίες. 
Οι όροι δεν μπαίνουν επειδή θεωρώ ότι ο διαγωνισμός αυτός έχει κάποια μεγάλη σημαντικότητα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να είναι δίκαιος και ίσος προς όλους. Άρα κάποιοι όροι θα πρέπει να υπάρχουν και φυσικά να τηρούνται.
Σας ευχαριστώ πολύ για τις υπέροχες φωτογραφίες. Νομίζω ότι θα είναι ο καλύτερος διαγωνισμός ως τώρα, αν κρίνω από τις συμμετοχές. Ήταν και το θέμα φυσικά πολύ πετυχημένο.
Συνεχίζετε λοιπόν να στέλνετε τις φωτογραφίες σας έως και την Τετάρτη 15/1.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.

Τον Μάιο το μπλογκ πέρασε την κρίση του. Και αναρωτιόμουν....

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013
Διάβαζα τον άσωτο πριν λίγο. Αναρωτιόταν αν πεθαίνουν τα μπλογκς. Και γω ρωτάω, αν πεθαίνουν που πάνε; Πάνε στον παράδεισο; Μάλλον ναι.
Μου λείπει πολύ το γράψιμο, ο σχολιασμός και γενικά όλο αυτό το ιντερνετικό μπλογκονταραβέρι. Δεν είναι όμως μόνο ο χρόνος μου που δεν μου το επιτρέπει. Δεν έχω και το μυαλό να κάτσω να γράψω. Δεν μπορώ να εκφραστώ πλέον όπως θέλω. Και όλα αυτά από την κούραση και από διάφορα άλλα που μου συμβαίνουν.
Ξέρω ότι συμβαίνουν πολλά στην Ελλάδα. Ακούω ξώφαλτσα κάποιες ειδήσεις και ότι συζητάνε στη δουλειά. Αλλά τα αφήνω, δεν ψάχνω παραπέρα. Δεν έχω κουράγιο πραγματικά. Νιώθω πως γέμισα, πως τα είπα όλα.
Δεν θα έκλεινα όμως ποτέ το μπλογκ, ακόμα και αν σταματούσα να γράφω εντελώς. Γιατί το μπλογκ είμαι εγώ. Είναι τα πράγματα που σκέφτομαι, που υποστηρίζω, που απορρίπτω, που αγαπώ.
Δείτε το σαν ένα καλό φίλο. Που σε κάποιες φάσεις της ζωής σας κάνετε πολύ παρέα, βγαίνετε, τα πίνετε. Και μετά φεύγει, βρίσκει γκόμενα και χάνετε. Κάνεις λίγο το κορόιδο, δεν λες τίποτα, γιατί ξέρεις ότι όταν τον χρειαστείς θα είναι εδώ. Και επανέρχεται ανανεωμένος και όλο ιδέες για νέες τρέλες και αλητείες. 
Έτσι μια μέρα το μπλογκ θα έρθει να με ξαναβρεί ή θα το βρω εγώ. Θα τα πούμε όπως παλιά, θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα φωνάξουμε, θα εκτονωθούμε. Θα ακούσουμε παλιές γνώριμες μουσικές, θα φάμε και θα πιούμε όπως παλιά.
Και θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Τελικά νομίζω ότι τα μπλογκς δεν πεθαίνουν. Μονάχα κοιμούνται.
Και αν πεθάνουν; Ίσως να μην έζησαν ποτέ.
Καληνύχτα λοιπόν.


Μήνες μετα συνεχίζω να μην έχω χρονο και μυαλό αλλά έχω ακόμα το μπλογκ να με συντροφεύει σε όλες τις στιγμές μου. Καλές και κακές.
Οπως λέει και η αγαπημένη μου Μελίνα στο παραπάνω υπέροχο άσμα... της καρδιάς το ξεδίπλωμα δεν μαζεύεται πίσω.

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Απρίλιος)

Για τον Απρίλη προβληματίστηκα κοινωνικώς και έγραφα...

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013
Το αιώνιο ερώτημα των Ελλήνων. Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι; Εγώ να ρωτήσω κάτι άλλο. Αν δεν τιμάς τον όρο Έλληνας ξεγίνεσαι; 
Προχείρως για μένα να πω ότι Έλληνας είναι αυτός που γεννιέται (όχι απαραιτήτως) στην Ελλάδα, μεγαλώνει με την ελληνική παιδεία, με τα ελληνικά ήθη και έθιμα, με τις ελληνικές συνήθειες. Επίσης προχείρως, την ελληνική σφραγίδα νομικώς την παίρνει το παιδί που γεννιέται από Έλληνες γονείς, σε ελληνικό έδαφος. Όλοι οι υπόλοιποι ας περιμένουν. Μέχρι πριν λίγα χρόνια (όχι πριν 100), το 2003 νομίζω, Έλληνας στα χαρτιά ήταν το παιδί που θα γεννιόταν από Έλληνα πατέρα. Αν η μητέρα του ήταν Ελληνίδα και ο πατέρας του αλλοδαπός και ας γεννιόταν σε ελληνικό έδαφος, δεν είχε το δικαίωμα της ελληνικής ιθαγένειας. Ρατσισμός ακόμα και στην μάνα. 
Δεν θα σας κουράσω με νόμους και διάφορα άλλα τέτοια. Δεν τα ξέρω άλλωστε και με αφήνουν και παγερά αδιάφορη. Γιατί όπως έχουμε ξαναπεί το ότι κάτι είναι νόμιμο δεν σημαίνει πως είναι και ηθικό, και το αντίστροφο.
Γιατί όμως φοβόμαστε τόσο την ελληνοποίηση κάποιων ανθρώπων, που δεν γνώρισαν άλλη πατρίδα εκτός από την Ελλάδα; Γιατί αυτό παραμυθάκι των φυλών έχει τόση πέραση;
Αρχικά θα έλεγα ότι φοβόμαστε ότι με την αλόγιστη ελληνοποίηση αλλοδαπών, θα χάσουμε την δική μας ελληνικότητα. Σκεφτείτε μόνο αυτό. Τόσοι Έλληνες διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο, δεύτερης, αλλά και τρίτης γενιάς, κρατούν άσβεστο τον παλμό της Ελλάδας ακόμα και αν βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά. Κρατούν τα ελληνικά ήθη και έθιμα, γιορτάζουν εθνικές και χριστιανικές εορτές, ακούν ελληνική μουσική, μιλούν την ελληνική. Και ξέρετε γιατί τα κατάφεραν; Επειδή δεν ήθελαν να χάσουν την ελληνικότητά τους. 
Για να μην πάμε μακρυά. Τόσα χρόνια εισβολών, πολέμων, κατοχών, πόνου και κακουχιών δεν μείωσαν έστω και ελάχιστα την ελληνικότητά μας. Δεν χάθηκε απολύτως τίποτα. Απλά ίσως να ενισχύθηκε από άλλες κουλτούρες, όχι όμως λειτουργώντας αφαιρετικά αλλά προσθετικά.
Θέλω απλά να πω δηλαδή ότι αν κάτι δεν θες πραγματικά να το χάσεις δεν πρόκειται να το χάσεις ούτε καν με τη βία. Μπορείς να πάψεις να αγαπάς κάποιον επειδή θα σου επιβάλουν να μην τον αγαπάς; Εγώ λέω όχι.
Και πάμε τώρα σε ποιο πρακτικά θέματα. Υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν στην Ελλάδα. Δεν γνώρισαν καμία άλλη πατρίδα. Δεν γνώρισαν καμία άλλη γλώσσα. Έλαβαν την ελληνική παιδεία και μεγάλωσαν με ελληνικές συνήθειες και καταβολές. Αυτά τα παιδιά, που τώρα πλέον είναι μεγάλοι άνθρωποι, βρίσκονται στον αέρα. Δεν ανήκουν πουθενά. Δεν ανήκουν στην χώρα καταγωγής τους αλλά δεν ανήκουν και στην Ελλάδα. Στην καρδιά τους όμως που ανήκουν; Εκεί νομίζω τα πράγματα είναι πιο απλά.
Βλέπω ότι υπάρχει ένας φόβος για ότι είναι ξένο, για ότι δεν μοιάζει σε μας. Ακόμα και αν αυτό φωνάζει από μακρυά ότι είναι ελληνικό. Σκέφτομαι κάτι. Φοβόμαστε γιατί η δική μας ελληνικότητα, αυτή που έχουμε μέσα στο μυαλό μας και μέσα στην καρδιά μας βρίσκετε στη κόψη που ξυραφιού.  Δεν είμαστε σίγουροι τι θα πει Ελλάδα. Είμαστε Έλληνες εν λευκό. Δεν γνωρίζουμε ιστορία, δεν μιλάμε σωστά ελληνικά, δεν ξέρουμε κατά που πέφτει η Ικαρία, δεν ξέρουμε τι είναι η Μακεδονία, δεν ξέρουμε πως οι μουσουλμάνοι βρέθηκαν στην Θράκη, δεν ξέρουμε πως χάσαμε την Κύπρο. Δεν ξέρουμε τίποτα. Θέλουμε όμως να εναντιωθούμε στα Σκόπια, στους Τούρκους, στους μουσουλμάνους. Έτσι. Επειδή είναι ένα στερεότυπο που το ακολουθούμε χωρίς να ξέρουμε το γιατί το ακολουθούμε. Και εφόσον δεν πληρούμε οι περισσότεροι αυτά τα βασικά κριτήρια της ελληνικότητας, πρέπει να ξεγίνουμε Έλληνες; Για να μην αναφερθώ για στους πολιτικούς. Έχει ένας πολιτικός, που έχει προδώσει ανεπανόρθωτα την πατρίδα του, το δικαίωμα να λέγετε Έλληνας;
Είμαστε εθνικά φανατισμένοι περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο της ιστορίας μας, ενώ ταυτόχρονα είμαστε περισσότερο αμαθείς, ημιμαθείς και ηθικά διεφθαρμένοι επίσης. Γιατί ξέρετε αυτά πάνε μαζί. Ο φανατισμός δεν φυτρώνει σε άγονο έδαφος. Φυτρώνει μόνο πάνω στο μίσος και στην άγνοια. Και έτσι υπηρετούμε τα θέλω μιας εξουσίας που θέλει τους λαούς πνευματικά υποδουλωμένους και κατά φαντασίαν φανατισμένους.
Εγώ θα πω τούτο. Και ας παρεξηγηθώ. Ένα παιδί παραπάνω να μάθει την Ελληνική, να πάει σε ελληνικό σχολείο, να μάθει την ελληνική ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα είναι ένα μεγάλο κέρδος για  την διατήρηση και την συντήρηση της ελληνικότητας. Να μην βλέπουμε το δέρμα. Να βλέπουμε το μυαλό. Αυτό να είναι ελληνικό. Με λίγα λόγια να τους βράσω τους Έλληνες στο αίμα μόνο.
Έλληνας γεννιέσαι. Ναι σωστά. Αλλά ο Έλληνας πρέπει να κρατά την ελληνικότητα του, ώστε να συνεχίζει να είναι Έλληνας. Και όταν μιλάμε απαξιωτικά για τους αλλοδαπούς που θέλουν να γίνουν Έλληνες, ας κοιτάξουμε λιγάκι και την δική μας καμπούρα. Να αναρωτηθούμε, πέρα από φυλές, έθνη, σύνορα: Άνθρωπος γεννιέσαι ή γίνεσαι; Από εκεί να ξεκινήσουμε. Όλα τα άλλα είναι φτιαχτά.

*************
Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 5ο Διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν''.

Πληροφορίες ΕΔΩ.

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2014

Ανασκόπηση 2013 (Μάρτιος)

Τον Μάρτιο δεν έγραψα και πολλά. Επέλεξα κάτι αισιόδοξο και δυστυχώς ακόμα επίκαιρο.

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013
Γελαστή ανηφόρα.
Έχω ένα όνειρο... να δημιουργήσω.
Αρχικά νόμισα ότι το κατάφερα. Ξεκίνησα καλά. Ένιωθα πως δημιουργώ, ένιωθα πως έκανα κάτι. Το έβλεπα και στα μάτια των άλλων. Αυτά τα μάτια τότε ήταν όλο όρεξη. Χαμογελούσαν. Και έπαιρνα κουράγιο. Και ας κουραζόμουν, άντεχα. Η επιβράβευσή ενός μπράβο ήταν ξεκούραση για μένα. Και συνέχιζα.

Αυτός ο χειμώνας ήταν ο πιο δύσκολος της ζωής μου. Σε προσωπικό επίπεδο και σε επίπεδο σχέσεων δεν άλλαξε τίποτα. Είμαι τυχερή σε αυτό. Αλλά η δουλειά πήρε τον κατήφορο. Σε μια ταινία της η Βουγιουκλάκη έλεγε ''η χειρότερη πείνα είναι να λαχταράς να δουλέψεις, όχι μόνο για χρήματα, αλλά για να δημιουργήσεις''. Και της απαντούσε ο Παπαμιχαήλ ''αυτή την πείνα την ξέρω και γω''. Εσείς την ξέρετε, την νιώθετε ακόμα;

Σκέφτομαι ότι αυτό που τελικά προσπαθούν να μας κάνουν, είναι να γίνουμε ένας λαός χωρίς προσωπική δημιουργία και επιβράβευση. Ένας λαός που δεν θα νιώθει την χαρά της εξέλιξης, την χαρά των αγαθών από προσωπικό κόπο, την χαρά του να χτίζεις κάτι από το μηδέν και στην συνέχεια να το απολαμβάνεις, όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και οι άλλοι. Ένας λαός νηστικός, όχι μόνο στο στομάχι, αλλά και στο μυαλό. 
Και νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο άσχημο για έναν άνθρωπο από το να έχει χάσει την όρεξη αυτή. Όχι κατ΄ανάγκη της εργασίας ως βιοποριστικό μέσο, αλλά γενικά της δημιουργίας, της κατασκευής, της ευρεσιτεχνίας και κατ΄επέκταση μετά της ευστροφίας και της εγρήγορσης. 
Η αναδουλειά και η ανεργία δημιουργούν καταστάσεις που επηρεάζουν καθοριστικά την ψυχολογία του ατόμου. Είναι φορές που ενώ δεν έχω δουλειά, κουράζομαι περισσότερο από τις μέρες που έχει κίνηση. Η ψυχική κούραση καταπονεί απίστευτα το σώμα. Το κάνει νωχελικό, ανόρεχτο και βραδύ. Αντίθετα η κούραση του σώματος, ναι μεν κουράζει κατά κάποιο τρόπο το μυαλό, αλλά το κρατά σε εγρήγορση. 
Και έτσι λοιπόν πρέπει να κάνουμε μια ερώτηση στον εαυτό μας. Θα συνεχίσουμε να έχουμε αυτή την πείνα της δημιουργίας, ανεξαρτήτως συνθηκών ή θα παραδοθούμε στην μιζέρια, την βαρεμάρα και την στασιμότητα;
Θυμάμαι ένα βιβλίο που μας είχε δώσει το πρώην αφεντικό μου. ''Ποιος πήρε το τυρί μου;''. Είναι ένα ποντικάκι που του πήραν το τυρί του. Και κάθετε, κλαίει και μονολογεί ''Ποιος πήρε το τυρί μου; Ποιος πήρε το τυρί μου;''. Και είναι και ένα άλλο ποντικάκι που έκλαψε, πόνεσε αλλά το πήρε απόφαση και ξεκίνησε να βρει άλλο τυρί. Και έτσι μάλλον πρέπει να βρούμε και μεις άλλο τυρί. Πρέπει να βρούμε τρόπους να συντηρούμαστε, σωματικώς και πνευματικώς. Δηλαδή αντί να κάθεσαι και να κλαις που δεν έχεις λεφτά να πας στην λαϊκή, φύτεψε ένα μαρούλι στο μπαλκόνι, βάλε μια καλλιέργεια μανιταριών, φτιάξε το τυρί σου τέλος πάντων. Δεν μπορεις να πας διακοπες; Η θάλασσα ή το βουνό είναι εκεί, κανείς δεν στα πήρε. Δύσκολα όλα αυτά; Μπορεί, αλλά μπορεί και όχι. Αν δεν το δοκιμάσουμε δεν θα το μάθουμε ποτέ. 
Πενία τέχνας κατεργάζεται. Πολύ σωστό. Πρέπει να βρούμε τρόπους να αντιμετωπίσουμε την οικονομική στενότητα, γιατί η γκρίνια και η στεναχώρια σίγουρα δεν γεμίζουν το στομάχι. Και πόσο περισσότερο το μυαλό. Η απόφαση είναι εύκολη, η υλοποίηση της είναι δύσκολη. Και εγώ δυσκολεύομαι να προχωρήσω. Είναι μέρες που λέω να τα αφήσω όλα στην τύχη τους και να μείνω απλά αμέτοχη και να κοιτάζω. Καταλαβαίνω ότι ένας άνεργος δεν έχει την διάθεση να τα κάνει όλα αυτά, αλλά μάλλον ούτε την διάθεση να πεθάνει έχει. Το μυαλό πρέπει να δουλεύει, αν δεν δουλεύει είναι καταδικασμένο να πεθάνει, να συμβιβαστεί.
Όταν βρίσκεις τρόπους να τρέφεις το μυαλό σου, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα τρελαθείς. Από την άλλη δεν θα τους κάνεις την χάρη να γίνεις υποχείριό τους. Κάθε προσπάθεια δημιουργίας, όποια και αν είναι αυτή, είτε σε επίπεδο βιοποριστικό, είτε σε κάποιο χόμπι, είτε στην τέχνη  σου ενισχύει την ανθρώπινη υπόσταση και έτσι κάνεις ένα βήμα πιο μακρυά από την νωθρότητα και την υποδούλωση. Γιατί νομίζετε από τα πρώτα που καταρρέουν σε μια χώρα υπό κατοχή, όπως η δική μας, είναι η παιδεία, ο αθλητισμός και οι τέχνες;
Ας μη λέμε όμως ψέματα στους εαυτούς μας. Όλα αυτά δεν χρειάζονται ένα συγκεκριμένο πλαίσιο για να λειτουργήσουν. Λειτουργούν και μόνα τους. Αρκεί να τα ενισχύσουμε, να πιστέψουμε ότι θα γίνουν και το πιο σημαντικό, να πάρουμε απόφαση ότι όσο μένουμε στάσιμοι και κλαίμε τη μοίρα μας, το μυαλό μας θα φύραινει και η ψυχή μας θα είναι πάντα άδεια, όπως και το στομάχι μας.

Ανεβαίνουμε που ανεβαίνουμε ανηφόρα, τουλάχιστον ας είναι γελαστή, που λέει και ο Γιάννης.


**************

Μη ξεχνάτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας για τον 5ο Διαγωνισμό ''Φωτογραφίζειν''.
Πληροφορίες ΕΔΩ.

Τετάρτη, 1 Ιανουαρίου 2014

Έναρξη 5ου Διαγωνισμού ''Φωτογραφίζειν''.

Οι φωτογραφίες μπορούν να κρατήσουν μέσα τους πόνο, αγάπη, χαρά, όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα, αλλά πάνω από όλα την ιστορία. Ο τρόπος που μιλάει μια φωτογραφία και σου διηγείται μια ιστορία, ένα γεγονός είναι μοναδικός. 
Το πιο σημαντικό όμως από όλα, η αρχή όλου αυτού του υπέροχου ταξιδιού είναι να προλάβεις, να δεις ή να βρεις την στιγμή. Και αυτό είναι το γοητευτικό στην φωτογραφία. Η στιγμή δεν επαναλαμβάνετε αλλά με την αποτύπωσή της αποκτά αξία. Αξία που δεν θα είχε τόση αν έφευγε έτσι απλά στο παρελθόν.

Τις φωτογραφικές ανά χείρας λοιπόν και ξεκινάμε για τον 5ο Διαγωνισμό Φωτογραφίας ''Φωτογραφίζειν''. Συμμετέχοντας θα έχετε την ευκαιρία να κερδίσετε δώρα από το MadeByHand.
Το θέμα αυτή τη φορά θα μας πάει σε άλλους ''ουρανούς''. Ο Στράτος, νικητής του 4ου διαγωνισμού επέλεξε και το θέμα είναι το εξής:

Beauty of the Sky...
( Χρώμα ή Ασπρόμαυρο )

Όταν ο φωτογράφος μαγευτεί από ένα όμορφο ουρανό, πρέπει να έχει αυτοκυριαρχία και φωτογραφικό στόχο, την φωτογραφική απόδοση της δεδομένης ομορφιάς. Αυτή άλλωστε είναι και η λειτουργία της Φωτογραφίας που έχει σαν κύριο περιεχόμενο την ομορφιά των φυσικών τοπίων και συγχρόνως έχει στόχο να μας κάνει να θαυμάσουμε τις άριστες τεχνικά και αισθητικά φωτογραφίες. Ελπίζω να αρέσει σε όλους.

Το δικό μου παράδειγμα φωτογραφίας πάνω σε αυτό το θέμα.
(εκτός συναγωνισμού φυσικά)

Τίτλος: Κλαδιά και ουρανός.
Πάνω λοιπόν σε αυτό το όμορφο θέμα, σας αφήνω να εμπνευστείτε και να δημιουργήσετε. Το θέμα του διαγωνισμού μπορεί να χρησιμοποιηθεί και μεταφορικά ή αλληγορικά

Όροι.
  • Από σήμερα μέχρι την και την Τετάρτη 15/1 στις 12 το βράδυ, μπορείτε να στέλνετε τις φωτογραφίες σας με e-mail στη διεύθυνση asmhnio@gmail.com .
  • Μπορείτε να συμμετέχετε όλοι, είτε είστε bloggers είτε όχι.
  • Μπορείτε να στείλετε μέχρι δύο (2) φωτογραφίες. 
  • Το μέγεθος των φωτογραφιών καλό θα ήταν να είναι μεγαλύτερο από 1MP.
  • Οι φωτογραφίες σας θα πρέπει να έχουν ένα τίτλο (έτσι όπως παραθέτω στο παράδειγμα παραπάνω).
  • Οι φωτογραφίες δεν θα πρέπει να έχουν πάνω διακριτικά, λογότυπα ή οτιδήποτε που να υποδηλώνει την ταυτότητα του φωτογράφου προς τους αναγνώστες.
  • Οι φωτογραφίες σας θα μπορούν να είναι επεξεργασμένες με όποιο τρόπο θέλετε. Η επεξεργασία για μένα δεν αλλοιώνει τη φωτογραφία. Και ανάλογα την επεξεργασία που θα υποστεί μπορεί να σε πάει σε άλλες σκέψεις, σε άλλα μονοπάτια. Δεν μπορεί όμως να είναι κολάζ ή συρραφή (panoramic) πολλών φωτογραφιών μαζί.
  • Οι φωτογραφίες εννοείτε ότι θα πρέπει να είναι αποκλειστικά δικές σας.
  • Οι φωτογραφίες σας δεν θα πρέπει να είναι δημοσιευμένες σε blog, ιστοσελίδα ή οπουδήποτε αλλού.
  • Οι φωτογραφίες σας δεν θα χρησιμοποιηθούν για οτιδήποτε άλλο, πέρα από αυτόν τον διαγωνισμό
  • Την Πέμπτη 16/1 θα αναρτήσω τις φωτογραφίες που θα μου στείλετε και θα γίνει από σας ψηφοφορία για μια εβδομάδα. Στην ίδια ανάρτηση θα δείτε τους όρους και τον τρόπο ψηφοφορίας
  • Μετά το πέρας της ψηφοφορίας θα ανακηρύσσω τους νικητές. 
  • Ο πρώτος και ο δεύτερος νικητής θα παραλάβουν δώρα από το MadeByHand.
Παρακαλώ πολύ διαβάστε προσεκτικά τους όρους του διαγωνισμού προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
Για οποιαδήποτε διευκρίνηση μη διστάσετε να ρωτήσετε.
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.
Σας εύχομαι ολόψυχα καλές εμπνεύσεις.
Καλό μήνα και καλή φωτογραφική χρόνια.

τελευταία άρθρα