Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Το μυστήριο του καφενείου... - Η αλήθεια του τέλους.

Όλα ξεκίνησαν πριν δυο μήνες όταν έγραψα την αρχή για το διήγημα ''Το μυστήριο του καφενείου...''. Μια ιστορία μυστηρίου, μια ιστορία συνωμοσίας, που έμελε να συνεχιστεί από άλλους 13 μπλόγκερς για να φτάσει πάλι σε μένα για να δώσω το τέλος της.
Εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους συμμετείχαν σε ένα φαινομενικά δύσκολο εγχείρημα, το οποίο έπρεπε να ενώσει δεκατέσσερις διαφορετικούς ανθρώπους, που όμως μοιράζονται το ίδιο πάθος  για την δημιουργία. 
Επίσης να ευχαριστήσω όλους όσους μας ακολούθησαν σε αυτό το ταξίδι, όλους όσους περίμεναν για την συνέχεια.


Πριν περάσω στο τέλος της ιστορίας, ας δούμε μια περίληψή της.
(πατήστε τα links για να διαβάσετε την συνέχεια του καθενός)

Ο κυρ Μιχάλης διατηρεί ένα καφενείο. Είναι ένας μεγάλος σε ηλικία άνθρωπος, που ζούσε μια ήρεμη ζωή ώσπου ξαφνικά μια μέρα ένας νεαρός τάραξε τα νερά της ήρεμης ζωής του. Ένας νεαρός που αντάλλασσε χαρτοφύλακες με κάποιον άντρα με μαύρα ρούχα. Ο νεαρός μετά από καιρό χάθηκε και την θέση, στη δουλειά της ανταλλαγής, την πήρε μια κοπέλα...

Έλενα Λ - Μια ανάσα!
Η κοπέλα κλαμένη έφυγε από το καφενείο αφήνοντας πίσω της ένα σημείωμα που έγραφε μια διεύθυνση... Αγριάς 10...

MARILISE - ΙΣΙΔΩΡΑ
Η διεύθυνση είναι γνώριμη για τον κυρ Μιχάλη και αποφασίζει να επισκεφτεί το σπίτι που κάποτε ζούσε μια φίλη του η Ισιδώρα...

Στο σπίτι εκείνο ο κυρ Μιχάλης συναντά την Ισιδώρα και του μιλά για κάποια παιδιά που συχνάζουν εκεί. Κάποιος τους δίνει λεφτά και από μια βαλίτσα...

ΕΚΦΡΑΣΟΥ - Η Λεγεώνα
Ο κυρ Μιχάλης μπαίνει στο σπίτι. Τον ακολουθούν οι αναμνήσεις της νιότης του με την ζωή τους με την Ισιδώρα. Ξαφνικά αντίκρισε σαν μια στρατιά νέους ανθρώπους γύρω στα 30. Μια Λεγεώνα. Πέρασαν από μπροστά του χωρίς να τον δουν...

Χάνει τις αισθήσεις του. Η κοπέλα του καφενείου τον τραβά σε μια άκρη. Του μίλησε για εκείνην και για τον νεαρό του καφενείου που χάθηκε. Μεγάλωσαν σε ίδρυμα. Η κοπέλα ήθελα να μάθει από που προέρχεται και να εκδικηθεί για την εξαφάνιση του νεαρού. Ο κυρ Μιχάλης προθυμοποιείται να την βοηθήσει...

airis - Ελπίδα
Η κοπέλα που την έλεγαν Ελπίδα τον προέτρεψε να αποφύγει κάθε επαφή μαζί τους. Ο κυρ Μιχάλης προβληματισμένος πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Εκεί τον επισκέφτηκε αργότερα μια άλλη κοπέλα. Του είπε πως όλοι κινδύνευαν και αυτός ο ίδιος. Αυτή, η Ελπίδα και ο Φώτης, μεγάλωσαν σε ορφανοτροφείο. Του ζητούσε βοήθεια. Μέχρι όμως ο κυρ Μιχάλης να πάει σε μια παρέα που τον φώναξε η κοπέλα είχε εξαφανιστεί...

Σε έναν παράλληλο κόσμο από την Λεγεώνα δημιουργόντουσαν ζευγάρια που είχαν έναν σκοπό. Πήγαιναν σε ορφανοτροφεία σε όλη την Ελλάδα και έπαιρναν από ένα παιδί. Οι διαδικασίες φαινόντουσαν νόμιμες. Αλλά δεν ήταν.
Η Ελπίδα, η Νάντια και ο Φώτης μεγάλωσαν μαζί στο ίδρυμα. Ένα βράδυ έδωσαν σε όλα τα παιδιά ένα χάπι. Οι τρεις τους δεν το πήραν. Και έτσι θυμούνται τα πάντα, σε αντίθεση με τα άλλα παιδιά. Και αποφάσισαν οι τρεις τους να πολεμήσουν την Λεγεώνα.
Η Ελπίδα θα συναντιόνταν με την Νάντια, την κοπέλα που πήγε να ειδοποιήσει τον κυρ Μιχάλη. Όμως στο αυτοκίνητό της βρίσκει έναν φάκελο με ένα cd. Η φωνή στο cd την προειδοποιούσε να σταματήσει το ψάξιμο.
Η Ελπίδα σε απόγνωση δεν ξέρει που να ζητήσει βοήθεια.

Maria Kanellaki - ''Φ''
Ο κυρ Μιχάλης συνειδητοποιεί πως ο άντρας που τον διέκοψε όταν μιλούσε με την Νάντια ήταν ο άντρας με τα μαύρα. Έπειτα δέχεται μια επίσκεψη από την Ισιδώρα. Του εξηγεί τον τρόπο που δρα η Λεγεώνα. Εμπόριο παιδιών από όλο τον κόσμο. Του εξηγεί πως η Ελπίδα κινδυνεύει και πως το πατρικό της χρησιμοποιείται για της ανάγκες της Λεγεώνας. Έπεσε και αυτήν θύμα τους όταν στα νιάτα της έμεινε έγκυος εκτός γάμου και αναγκάστηκε να τους δώσει το παιδί της. Τώρα έχει υποψίες πως η Ελπίδα είναι κόρη της.
Η Ελπίδα φτάνει στο σπίτι της Νάντιας. Εκεί την περιμένουν οι άντρες με τα μαύρα...

Levina - Διαφυγή
Οι κοπέλες στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν, η Νάντια πυροβολείτε και σκοτώνετε. Η Ελπίδα πληγωμένη καταφέρνει να φτάσει στο αυτοκίνητό της. Σκέφτεται να βρει καταφύγιο σε ένα από τα δύο διαμερίσματα που είχε νοικιάσει ο Φώτης σε περίπτωση ανάγκης. Εκεί θα έβρισκε ταυτότητες, έγγραφα για μια νέα ζωή. Δεν είχε ιδέα πως ο Φώτης έβρισκε τα χρήματα να διατηρεί αυτά τα διαμερίσματα, αλλά μια φορά του είχε ξεφύγει πως τον βοηθούσε μια Οργάνωση που πολεμούσε την Λεγεώνα. Σκεπτόμενη όλα αυτά αντιλήφθηκε πως ένα μαύρο τζιπ την ακολουθεί...

Η Ελπίδα βγαίνει από τον δρόμο και οι άντρες με τα μαύρα την χάνουν. Κρύφτηκε σε μια συστάδα θάμνους και την πήρε ο ύπνος. Όταν άνοιξε τα μάτια της είδε ότι βρισκόταν σε ένα δωμάτιο. Ο Ανέστης την βρήκε και η μητέρα του η Μάρθα την περιποιήθηκε. Η Ελπίδα ζήτησε από τον Ανέστη να την πάει το βράδυ στην οδό Αγάπης 33. Άλλαξε την εμφάνιση της κόβοντας τα μαλλιά της. Ο Ανέστης αρχίζει να την ερωτεύεται.

Η Ελπίδα με τον Ανέστη κατευθύνονται προς την οδό Αγάπης νιώθοντας ότι ένα μαύρο τζιπ τους ακολουθεί. Η Μάρθα ήταν και αυτή μπλεγμένη στο κύκλωμα της Λεγεώνας. Ήταν μαία και τους είχε βοηθήσει πολλές φορές με τις δουλειές τους. Αλλά όμως είχε σώσει και πολλά παιδιά. Όπως και τον Ανέστη που ήταν καρπός ενός παλιού έρωτα. Κάλεσε τους άντρες με τα μαύρα για να τους παραπλανήσει. Ταυτόχρονα ειδοποίησε και την Ισιδώρα. Η Ισιδώρα αποφασισμένη πηγαίνει να βρει τον κυρ Μιχάλη για να την βοηθήσει να βάλουν τέλος σε όλα αυτά.
Στο καφενείο του όμως επικρατούσε αναστάτωση...

Xristina @ Dear e-diary - Μικρές ζωές
Ο κυρ Μιχάλης είχε πυροβοληθεί από αγνώστους και είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο.
Η Ελπίδα και ο Ανέστης φτάνουν στο σπίτι στην οδό Αγάπης. Η Ελπίδα του εκμυστηρεύετε την ανάγκη της να βρει τους γονείς της.
Ο κυρ Μιχάλης δέχεται μια περίεργη επίσκεψη στο νοσοκομείο.

Georgette B. - Όλα αλλιώς...
Ο περίεργος άντρας φυγαδεύει από το νοσοκομείο τον κυρ Μιχάλη και τον οδηγεί στο διαμέρισμα της οδού Αγάπης. Του δίνει και ένα χαρτοφύλακα όπου μέσα του θα βρουν όλα τα στοιχεία για να μάθουν την αλήθεια. Εντωμεταξύ στο διαμέρισμα φτάνουν η Μάρθα, η Ισιδώρα. Όλοι μαζί πια, ο κυρ Μιχάλης, η Ελπίδα, η Μάρθα, ο Ανέστης και η Ισιδώρα είναι έτοιμοι για την μεγάλη αποκάλυψη...

Και το τέλος από μένα...

Η αλήθεια του τέλους.

Όλοι μαζί στέκονται στο μικρό σαλόνι του διαμερίσματος της οδού Αγάπης 33. Χαίρονται που είναι όλοι καλά και προπαντός ζωντανοί. Η σκέψη τους πάει στην Νάντια που τόσο άδικα χάθηκε. Κοιταζόντουσαν σαν να περίμεναν κάποιος να τους πει όλη την αλήθεια. Ένοιωθαν πως το τέλος είχε φτάσει. Το τέλος για αυτούς ή για την Λεγεώνα; Μα τι ήταν αυτοί μπροστά της. Ασήμαντα πιόνια στο παιχνίδι της. Αν δεν είναι αυτοί, τότε θα είναι κάποιοι άλλοι. Απλοί στρατιώτες. 

Κάθονται όλοι και τοποθετούν την μαύρη βαλίτσα στο τραπεζάκι. Κανείς δεν κάνει την κίνηση να την ανοίξει. Είναι τόσα ακόμα τα ερωτήματα ακόμα και χωρίς αυτήν. 
Ποιος ήταν αυτός ο νεαρός που τους την έδωσε και γιατί;
Έπρεπε να τον εμπιστευτούν;
Αν ήταν από τους άλλους;

Σκέψεις περνούσαν με ιλιγγιώδης ρυθμούς από ολονών τα μυαλά. Κανείς όμως δεν τολμούσε να τις ξεστομίσει. Κρύος ιδρώτας τους έλουζε και μια ταχυπαλμία που θαρρείς συντόνιζε τις καρδιές τους που ήταν έτοιμες να εκραγούν.
Και ξαφνικά...

Μα ποιος είναι στην πόρτα;
Ένα ρίγος τους διαπέρασε, η σκέψη τους σκόρπισε και η καρδιά τους σταμάτησε στο άκουσμα του κουδουνιού. Πριν προλάβουν να κοιταχτούν η Μάρθα σαν ελατήριο σηκώθηκε και με κινήσεις γρήγορες, αλλά αθόρυβες κοίταξε από το ματάκι της πόρτας. Ο Ανέστης προσπάθησε να την εμποδίσει μα μάταια. 

- Είναι ένας άντρας... είπε με τα μάτια γουρλωμένα.

Ο κυρ Μιχάλης ανασηκώθηκε και με το χέρι του να κρατά τα τραύματά του κατευθύνθηκε μέχρι την πόρτα. Ένας δεύτερος χτύπος του κουδουνιού του έκοψε τα πόδια και τον έκανε να κοντοσταθεί για λίγο. Αναθάρρεψε και κοίταξε από το ματάκι.
Μα ήταν αυτός... 
- Μα για κάτσε... μονολόγησε. Τα μάτια του γέμισαν απορία. Ήταν ο νεαρός που έρχονταν στο καφενείο του στην αρχή ή είναι ο....

Έκατσε λίγο στην καρέκλα δίπλα του. Ένας τρίτος χτύπος του κουδουνιού τους επιβεβαίωσε ότι ο άντρας που στεκόταν έξω από την πόρτα τους ήξερε ότι είναι μέσα. Το θέμα ήταν αν είναι φίλος ή εχθρός. Αν και λίγη σημασία είχε πια. Έπρεπε να του ανοίξουν.

Όλοι κοιτούσαν τον κυρ Μιχάλη που καθόταν σκεφτικός στην καρέκλα δίπλα στην πόρτα. Ζητούσαν μια απάντηση.

- Ανοίξτε του... είπε δυνατά. 

Και με μια αποφασιστική κίνηση όρμισε, γύρισε το πόμολο της πόρτας και άφησε τον νεαρό άντρα να μπει μέσα στο δωμάτιο.

Ο άντρας με ένα παγωμένο χαμόγελο περπάτησε μέσα στο δωμάτιο. Η Ελπίδα μόλις τον είδε έτρεξε στην αγκαλιά του. Δεν άργησε να ξεσπάσει σε λυγμούς. Ζούσε. Μα γιατί όμως τόσο καιρό σιωπή; Ο Ανέστης κοιτούσε παγωμένος και πνιγμένος στην ζήλια. Δεν ήταν δική του, αλλά δεν ήθελε να είναι κανενός. Ήταν ο Φώτης... Ήταν ο νεαρός που είχε εξαφανιστεί, αυτός που νοίκιαζε το διαμέρισμα, αυτός που...

- Κυρ Μιχάλη θα καταλάβατε βέβαια ποιος είμαι; τον ρώτησε χαμογελώντας.

Ο κυρ Μιχάλης έξυσε αφηρημένα το κεφάλι του. Τα είχε τόσο μπερδεμένα. Και ο πόνος απ΄τις πληγές τους δεν τον βοηθούσε καθόλου. Σκέφτεται. Είναι ο ίδιος άντρας που με φυγάδευσε από το νοσοκομείο. Μα πως είναι δυνατόν να μην τον αναγνώρισα τότε; Πως είναι δυνατόν να μην αναγνώρισα πως ο άντρας που με έσωσε, ήταν ο χλωμός νεαρός που ερχόταν στο καφενείο μου και μετά εξαφανίστηκε;

- Είσαι εσύ... ήσουν στο καφενείο μου, αλλά ήσουν και στο νοσοκομείο, του είπε σχεδόν τρέμοντας.

Ο Φώτης έκατσε στο κέντρο του γωνιακού καναπέ και τράβηξε προς το μέρος του τον χαρτοφύλακα.

- Δεν τον ανοίξατε βλέπω. Θα έχετε απορίες. Απόψε θα σας λυθούν όλες.

Ανοίγοντας τον χαρτοφύλακα και βγάζοντας κάποια χαρτιά ξεκίνησε να τους εξιστορεί την αλήθεια.

- Εξαφανίστηκα. Όχι επειδή δεν σας αγαπώ ή επειδή έπαθα κακό, είπε κοιτάζοντας την Ελπίδα. Αυτή χαμογέλασε σχεδόν ερωτικά και έκανε την καρδιά του Ανέστη να σφιχτεί.
- Εξαφανίστηκα επειδή βρήκα τους γονείς μου. Τους είχα βρει χρόνια πριν δηλαδή αλλά δεν έπρεπε να πω τίποτα σε κανέναν. Απορία γέμισε όλων τα μάτια. Κρέμονταν από τις λέξεις του.
- Θα σας εξηγήσω αμέσως. Πριν χρόνια λοιπόν, εντελώς τυχαία μέσα στο μετρό, είδα έναν άντρα που μου έμοιαζε καταπληκτικά, μόνο που ήταν περίπου 15 χρόνια μεγαλύτερός μου. Με κοίταξε και αυτός. Και έτσι όπως κοιταζόμασταν στα μάτια, ξέραμε... Ήταν ο πατέρας μου. 
Πήγα του μίλησα και τελικά αποδείχτηκα πως είχα δίκαιο. Οι λόγοι που βρέθηκα στο ορφανοτροφείο οι γνωστοί. Καρπός νεανικού έρωτα που η κοινωνία δεν μπορούσε να αποδεχτεί. Η ειρωνεία της τύχης όμως ήταν ότι τελικά οι γονείς μου έπειτα, μόλις ενηλικιώθηκαν και αποκαταστάθηκαν επαγγελματικά, παντρεύτηκαν και έκαναν οικογένεια. Όμως δυστυχώς έχασαν τα ίχνη μου διότι η Λεγεώνα μας μετέφερε σε άλλο ορφανοτροφείο. 
Ο πατέρας μου ήταν και είναι αστυνομικός. Μόλις του εξήγησα τον τρόπο που δρουν αποφάσισε να με βοηθήσει. Αλλά τι να σου κάνει ένας απλός αστυνομικός. Ο διοικητής του μίλησε με κάποιον από την Ιντερπόλ και έτσι έστειλαν τον σύνδεσμό τους στην Ελλάδα για να βοηθήσει να εξαρθρωθεί η οργάνωση αυτή. 
Για χρόνια μαζεύαμε στοιχεία, ότι τους έδινα εγώ και ότι ανακάλυπτε ο Φράνς ψάχνοντας στα αρχεία των ορφανοτροφείων, στα ληξιαρχεία, στα μαιευτήρια. Έπειτα στάλθηκαν και σε άλλες πόλεις κρυφοί της Ιντερπόλ και η προσπάθεια άρχισε να οργανώνετε. Μερικά από αυτά τα στοιχεία βρίσκονται φωτοτυπημένα μέσα σε αυτήν εδώ την τσάντα. Σας τα έδωσα ώστε να καταλάβετε πως δεν είστε μόνοι σας και ότι το τέλος της Λεγεώνας πλησιάζει. Ήδη έχουν συλληφθεί κάποιοι και ανακρίνονται. Όσο για σας μη φοβάστε. Έχετε μπει, όπως κι εγώ δηλαδή σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Θα βοηθήσετε στην δίκη ώστε να καταδικαστούν. Το κακό είναι όμως πως θα πρέπει να αφήσουμε την Αθήνα. Μας έχουν νοικιάσει σπίτια για όλους σε κάποιο νησί. Είμαστε υποχρεωμένοι να πάμε. Αλλιώς δεν θα μπορούν να μας προστατεύσουν.

Το κάθε μυαλό μέσα στο δωμάτιο σκεφτόταν διαφορετικά. 
Η Ελπίδα ανακουφισμένη σκεφτόταν μια ζωή πλάι στον αγαπημένο της Φώτη. Κάτι παρόμοιο σκεφτόταν και ο Φώτης. Ερωτευμένοι για χρόνια που όμως οι καταστάσεις δεν τους επέτρεπαν ούτε ρομάντζα, ούτε καν ερωτικές εξομολογήσεις.
Ο κυρ Μιχάλης σκεφτόταν το καφενείο του, αλλά χαιρόταν που επιτέλους θα ήταν μαζί με την Ισιδώρα. 
Η Ισιδώρα έβλεπε την ευκαιρία να κερδίσει ξανά την κόρη της. Το μόνο που έμενε ήταν να της το ομολογήσει πως ήταν η μητέρα της.
Η Μάρθα ανακουφισμένη αλλά βαθιά ενοχική σκέφτηκε πως θα προσπαθήσει να κάνει τα πάντα για να εξιλεωθεί από τις αμαρτίες της. 
Και ο Ανέστης; Ο Ανέστης μόνος... ένοιωθε πως η Ελπίδα δεν θα ήταν τελικά η ελπίδα του. Το ένιωθε. Έβλεπε τον έρωτά της για τον Φώτη. Μελαγχόλησε. Αλλά μια νέα αρχή τον περίμενε. Που ξέρεις... ίσως και ένας νέος έρωτας.

Η ζωή είναι μια μάχη. Μια μάχη με τον εαυτό μας. Μια μάχη να μην χαθούμε από την ανθρωπιά μας, από τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. Μια μάχη για να αγαπάμε περισσότερο. 
Κάθε μέρα πρέπει να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι. Να μην μολύνουμε αυτόν τον τόπο με την παρουσία μας. Να μπορούμε να ανθίζουμε ακόμα και μέσα στην άμμο, να βλέπουμε ακόμα και μέσα στο σκοτάδι, να ελπίζουμε ακόμα και μπροστά στο στερνό φιλί.
Όσο αντίξοες και να είναι οι συνθήκες που ζούμε πρέπει να παλεύουμε για την αγάπη. Γιατί ο πόλεμος για την αγάπη είναι ο μόνος πόλεμος που και οι δύο πλευρές είναι κερδισμένες.


Τέλος

Ευχαριστώ πολύ ξανά όλους σας
Και μη ξεχνάτε...
Κόντρα στους νωθρούς καιρούς δημιουργούμε, όσο και όπως μπορεί ο καθένας μας.


Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Ένα φιλί από δυόσμο - Photo A Day July (Days 22 - 28)

Χάθηκα... το ξέρω. Όλα μείναν πίσω. Και ''Το μυστήριο του καφενείου'' και το ''Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα'' και το Photo A Day και γενικώς πολλές άλλες δουλείες μου. Κάτι η δουλειά που μου απορροφά πολύ ενέργεια, κάτι που με ταλαιπωρεί εδώ και μέρες μια ίωση που με έχει εξαντλήσει εντελώς, κάτι που νιώθω μονίμως κουρασμένη.

Λοιπόν επανέρχομαι με εικόνες και με ένα φιλί από δυόσμο για όλους σας.
Καλημέρα!


Ας κάνουμε μια βόλτα σε χρώματα και εικόνες.

Σε ένα ασπρόμαυρο σύμβολο...
Day 22... I wore this! - To remind that sometimes you need to fight for our freedom...


Σε έναν μικροσκοπικό κόσμο...
Day 23... Macro - I love macro world...



Στην πηγή της ζωής...
Day 24... Water - Water is life...



Σε μια βόλτα πίσω στην πατρίδα...
Day 25... Home - Nothing feels like home than a walk to the small port back in my home town...



Σε μια βραδιά τρέλας...
Day 26... Fun - No comment...



Σε αυτές τις πράσινες ομορφιές...
Day 27... Ten - Ten green beauties...



Στις σταγόνες του κύματος...
Day 28... Cool - Summer sea, nothing more cool...



Να είστε καλά φίλοι μου αγαπημένοι...


Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Μικρές Περιπλανήσεις - Photo A Day July (Days 14 - 21)


Μικρές Περιπλανήσεις...

Σε μέρη παλιά και σκουριασμένα... Ο χρόνος σταματά...
Day 14... Old school - I love the old school things. It's like time stops...


Σε κορμούς κομμένους που εξέχουν σαν ανθρώπινα σώματα. Σώματα ταλαιπωρημένα, μα όμορφα...
Day 15... Torn - I didn't expect that some torn trees would be so beautiful...



Στον κόσμο ενός μικρού κοχυλιού ακούς όλη την θάλασσα...
 Day 16... Listening to... - In Greece we say that if you put your ear close to a shell, you could listen the sound of the sea.



Στα παιχνίδια που παίζει ο ήλιος με τα φύλλα και τα νερά...
Day 17... Sunshine - What beautiful colors sun makes through the leaves and the water.



Στα άνθη ενός ταπεινού αγριολούλουδου...
Day 18... Admire - I admire not the biggest but the smallest things of nature. I love to revealing the beauty in places that is not obvious.



Στο χώμα, στα πράσινα στολίδια του...
Day 19... Curly - A curly nature...



Στο κύμα της θάλασσας...
Day 20... Moment - The moment of splash..



Ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων...
Day 21... Basic - Beauty is basic things...



Περιπλανηθείτε... 

Πληροφορίες για το Photo A Day δείτε ΕΔΩ.

**********

Ακόμα η θεά Έμπνευση δεν έχει έρθει για να ολοκληρώσω Το μυστήριο του καφενείου...


Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Ενημέρωση για το ''Το μυστήριο του καφενείου...''

Το μυστήριο του καφενείου περιμένει ένα τέλος. Το ετοιμάζω, αλλά με αργούς ρυθμούς διότι δεν έχω καθόλου χρόνο και μυαλό. Παράλληλα ετοιμάζω και μια περίληψη όσο γίνετε πιο μεστή, ώστε να θυμηθούμε την ιστορία, γιατί ίσως κάποιοι να την έχουν ξεχάσει.
Λοιπόν θέλω την υπομονή σας και την κατανόηση σας, για να δώσω το τέλος που της αρμόζει.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Καλημέρα σας.


Για όσους θέλουν να θυμηθούν την ιστορία ας ακολουθήσουν τους παρακάτω συνδέσμους.

Ελενα Λ - Μια ανάσα!
MARILISE - ΙΣΙΔΩΡΑ
ΕΚΦΡΑΣΟΥ - Η Λεγεώνα
airis - Ελπίδα
Maria Kanellaki - ''Φ''
Levina - Διαφυγή
Xristina @ Dear e-diary - Μικρές ζωές
Georgette B. - Όλα αλλιώς...
Μαρία Νι

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Μυστικά και ήσυχα - Photo A Day July (Days 8 - 13)

Όπως μυστικά και ήσυχα,
οι βροχές μιλούν στα πέλαγα, 
να `μουν προσευχή να ημέρευα
της ζωής σου τα ανήσυχα...


Όταν νιώθεις πως τα πάντα είναι δύσκολα δες αυτές τις μαργαρίτες που άνθισαν στην άμμο.
Day 8... I've never... - I've never seen daisies at the beach!


Όταν νιώθεις πως δεν έχεις από κάπου να γραπωθείς δες αυτό το κοχύλι πως αψηφά τα κύματα.
Day 9... Alive - For some creatures you feel that they look like dead. But they live in their own world...


Όταν μοναχικά περνάς τις μέρες δες την πανέμορφη μοναξιά αυτού του βράχου.
Day 10... Sharp - I don't know what is the sharpest... the rocks or the beauty...


Όταν τα χρώματα μοιάζουν φθινοπωρινά σκέψου την άνοιξη.
Day 11... Gold - The gold color of autom...


Όταν η καθημερινότητα σε κουράζει άκου την σιωπή μιας σπηλιάς.
Day 12... Interior - The interior view of a cave.


Όταν όλα μοιάζουν μάταια δες τι όμορφες εικόνες που βλέπει η γη πάνω της.
Day 13... Look up - Those beautiful daisies...


Και μπροστά στο τέλος το άγιο, 
θα φυλάω ένα πέρασμα, 
στων αιώνων το συγκέρασμα, 
να σε συναντήσω κι αύριο.

Πληροφορίες για το Photo A Day δείτε ΕΔΩ.

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Η ισότητα της ηδονής και του έρωτα.


Για να προλάβω αντιδράσεις τύπου ''σοκ'' και ''θα πάθετε πλάκα'' να πω πως η φωτογραφία δεν είναι αληθινή. Είναι του φωτογράφου Benedetta Polignone στα πλαίσια της συλλογής του ''Τα φιλιά που θα ήθελα''.

Τι είναι όμως αληθινό; Η πρόθεση. Η σκέψη αρκετά προκλητική. Μια Παλαιστίνια να φιλά στο στόμα έναν Ισραηλινό. Σε τόπους που τα δημόσια φιλιά, ακόμα και ομοεθνών, είναι μεμπτά.
Ποια είναι η πρόθεση, πρόταση θα έλεγα. Αυτό που βλέπω εγώ σε ένα έργο τέχνης*. Ότι στον έρωτα, στο δόσιμο, στην ηδονή είμαστε όλοι ίσοι. Με τον ίδιο τρόπο ερωτευόμαστε, με τον ίδιο τρόπο μας έλκει κάποιος σεξουαλικά, με τον ίδιο τρόπο απογοητευόμαστε. Αυτό που μας οδηγει στην σεξουαλική πράξη είναι το ίδιο κλικ στον εγκέφαλο. Τι αλλάζει και παράλληλα εξουδετερώνετε; Το περιβάλλον. 

Το περιβάλλον, ας πούμε κυρίως το κοινωνικό, ενίοτε πολιτικό ή θρησκευτικό, δεν ευνοεί τον έρωτα. Και πόσο μάλιστα το σεξ. Η ερωτική επιθυμία θα είναι πάντα ταμπού, πόσο μάλιστα ανάμεσα σε δυο άτομα που δεν ''ταιριάζουν'' στα κοινωνικά στάνταρτς και χαλούν την βαρετή ομοιομορφία. Η σεξουαλική αναχαίτιση πάντα θα επιδιώκετε, όσο θα χρειάζεται οι άνθρωποι να σκύβουν το κεφάλι. Πάντα δηλαδή.

Μα ο έρωτας δεν ρωτά... ευτυχώς. 

Ποια είναι αυτή η μαγική συνωμοσία που ενώνει τις καρδιές των ανθρώπων, πάει κόντρα σε κοινωνικές και προσωπικές επιταγές, υπερβαίνει τους νόμους, τα πρέπει και τα μη του μυαλού μας; Η ίδια συνωμοσία που μας αλλάζει, μας ενώνει, όσο και να μην το θέλουμε, όσο και να μην το περιμένουμε. Μας κάνει να ηδονιζόμαστε με ''λάθος'' ανθρώπους, χωρίς να το επιδιώκουμε. Αλλά ταυτόχρονα δεν ακολουθεί όταν αποφασίσει το μυαλό, όταν επιλέξει το συμφέρον. 

Σε έναν κόσμο τόσο διαφορετικό και φυσικά ατυποποίητο, οι άνθρωποι αναζητούν στον έρωτα την ομοιομορφία. Ο όμορφος την όμορφη, ο άσχημος την παχουλή, ο πλούσιος την πλούσια, ο Έλληνας την Ελληνίδα, ο άντρας την γυναίκα. Και τελικά τι καταφέρνουμε; Ένα βαρετό και ανούσιο αποτέλεσμά που κυβερνά η λογική και το πάθος και το δόσιμο πάει περίπατο. Το αναζητούμε διακαώς και αφορίζουμε παράλληλα ότι ξένο προς εμάς.

Ματαιοπονούμε. Θέλει τελικά πολύ προσπάθεια να παραβλέπεις την φύση. Σε οτιδήποτε της πάει κόντρα, αυτή θα αντιδρά. 
Και ο έρωτας θα είναι πάντα πρώτος στην επανάσταση.

*η φωτογραφία είναι ένα έργο τέχνης και η τέχνη δεν παρουσιάζει πάντα την πραγματικότητα, αλλά αυτό που θέλει να πει ο καλλιτέχνης.

***********

Είναι ακόμα ανοιχτή η συλλογή, μέχρι το Σάββατο το βράδυ στο ''Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα...''

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα... (Το σκάκι)

Σήμερα κάτι δικό μου απ΄τα παλιά 


Σαν στρατιωτάκι που προστατεύει την βασίλισσά του.
Χωρίς να ρωτά, έτσι χωρίς σκοπό.
Χωρίς να ξέρει το τέλος.
Μόνο μπρος, σαν να μην υπάρχει γκρεμός.
Σαν να μην υπάρχει αύριο.
Έτσι και 'μεις θα σταθούμε μπροστά.
Θα παλέψουμε για μια θέση πλάι της.
Θα ονειρευτούμε ένα θάνατο για 'κείνην.
Θα πέσουμε στα πόδια της για ένα βλέμμα.
Και έτσι αποκαμωμένοι, 
ο ένας στην αγκαλιά του άλλου,
έχοντας νιώσει σπουδαίοι,
θα πεθάνουμε δίχως λόγο.

Έτσι είναι η αγάπη.
Αγαπάμε δίχως λόγο, δίχως ανταλλάγματα.
Αν ζητάμε ανταπόδοση τότε δεν είναι αγάπη.
Είναι συναλλαγή.


***************



Ας τολμήσουμε όλοι μας να νιώσουμε ελεύθεροι μέσα απ΄τους στίχους.
Να μοιραστούμε ποιήματα αγαπημένα, να μάθουμε ποιητές, να επιβεβαιώσουμε πως ζούμε στην χώρα αυτών.
Πως;
Δίνω κάθε φορά εγώ την αρχή με μια ανάρτηση.
Ετοιμάζετε την δική σας ανάρτηση διαλέγοντας ένα ποίημα, δικό μας ή κάποιου αλλού.
Το συνδυάζουμε με μια φωτογραφία, δικιά μας ή κάποιου άλλου.
Το συνοδεύουμε με κάποιο τραγούδι που θεωρούμε ότι ταιριάζει.
Ή ότι άλλο θέλουμε σε σχέση με την ποίηση...
Αφού κάνουμε την ανάρτηση και προσθέτουμε το link της στο κάτω μέρος της δικής μου ανάρτησης πατώντας το εικονίδιο με την μπλε φατσούλα. Η ανάρτησή σας θα προστεθεί στην συλλογή στο κάτω μέρος της δικής μου ανάρτησης. Εγώ με την σειρά μου μόλις μπορέσω θα κάνω μια λίστα των links, εφόσον το Inlinkz μας αφαίρεσε αυτήν την δυνατότητα.
Για όσους δεν μπορούν να το κάνουν, απλά αφήστε στο σχόλιο το link σας και θα το κάνω εγώ.
Η ιδέα αυτή δεν θα είναι για μια φορά, θα είναι μόνιμη στήλη και θα κρατά 2-3 μέρες.
σ.σ. Το ''Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα...'' είναι στήλη του Μελωδία FM


Η συλλογή κλείνει το Σαββάτο το βράδυ.

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Ταξίδι στο όνειρο... - Photo A Day July (Days 1 -7)


Ελάτε να ταξιδέψουμε στο όνειρο, στην εικόνα, στα χρώματα...

Σε μια ζωή μέσα στο κρύο...
Day 1... Red + White - Sometimes when you think that all are dead, something red says to you the opposite...


Σε ένα μάτσο γράμματα...
Day 2... Something starting with K - My Greek Keyboard... everything starts here...


Σε ένα κουτί σπίρτα...
Day 3... Match - Let's light the match of the Greek summer feeling...


Σε μια αρμαθιά αστέρια...
Day 4... Stars - I wanna fall from the stars, straight into your arms....


Σε ένα ποτήρι καφέ...
Day 5... On the table - Our national greek 'frappe' coffee on the beach table.


Σε μια θέα από ψιλά...
Day 6... View - The old and the new...


Στο χρώμα του καλοκαιριού...
Day 7... First - The first yellow of this summer...


Πληροφορίες για το Photo A Day δείτε ΕΔΩ.


Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί...

Είναι κάτι φράσεις απλές, σίγουρες και τόσο κοινότυπες.
Που κλείνουν μέσα τους τραγούδια, μουσικές, θύμησες, μυρωδιές, ζωγραφιές, χώρες ολόκληρες, έρωτες παράφορους, κόσμους και εικόνες.


Ας πούμε ψάχνουμε εμείς οι μπλόγκερς λέξεις βαρύγδουπες, λογοτεχνικές, φράσεις γεμάτες καλολογικά στοιχεία και εκεί που σκέφτεσαι και σκοτίζεσαι σου έρχεται μια μυρωδιά από τηγανητές πατάτες και σε αφοπλίζει. 
Τηγανιτές πατάτες... τι όμορφες λέξεις... και πόσα κρύβουν. Μαμά, μπαλκόνι, καλοκαίρι, αυγά... μμμ ακόμα πιο όμορφες λέξεις. Και τόσο απλές.

Ψάχνουμε λέξεις για να περιγράψουμε μια κατάσταση και προσπαθούμε να τις συνθέσουμε έτσι ώστε να βγει νόημα βαθύ, πελώριες θάλασσες, ατέλειωτοι ουρανοί, ενώ η αλήθεια θα είναι πάντα στην ακτή.
Ειδικά σε ερωτικές αφηγήσεις τα πράγματα γίνονται πιο στρυφνά. Λες και προσπαθούμε να εξηγήσουμε κάτι τόσο απλό με ένα κάρο περίπλοκες εξιστορήσεις και εξηγήσεις. Μάλλον επειδή αυτό το τόσο απλό και φυσικό, πονάει πολύ κάποιες φορές.
Λέμε, λέμε, λέμε... και έρχονται μερικές αράδες, με τις πιο απλές λέξεις και τα λένε όλα...

Θέλω να ξέρεις μόνο πως είμαι εδώ. 
Ό,τι και να γίνει. 
Όπως και να είσαι. 
Ό,τι κι αν συμβεί. Ωραία;
Προς το παρόν, αγάπα με. Το έχω ανάγκη.
Περίμενέ με... θα έρθω. 
Κάποτε θα 'ρθω! 
Και πάψε να μου λες πια πως θα 'ναι αργά και δε θα μ' αναγνωρίσεις. 
Είμαι ντυμένη πάντα με τ' όνειρό σου.
Αλκυόνη Παπαδάκη


Ακόμα και αυτή η ματαιότητα αυτού του κόσμου είναι τόσο απλή, μα τόσο περίπλοκα εξηγημένη. Γιατί πάντα οι άνθρωποι θα κάνουμε τα εύκολα δύσκολα, τα φυσικά αφύσικα, θα ψάχνουμε το περίπλοκο, ενώ το απλό είναι πάντα γύρω μας, πάντα πρώτο αλλά δεν το βλέπουμε, μάλλον το παραβλέπουμε.

Ακόμα και όταν φωτογραφίζουμε κάτι. Κοιτάμε να βγάλουμε το πιο εντυπωσιακό τοπίο. Και έρχεται ένα κουτί σπίρτα να ενσωματώσει πάνω του όλη την Ελλάδα, όλο το ελληνικό καλοκαίρι. Και όμως αυτό το μικρό πραγματάκι, βρισκόταν σε μια γωνιά του σπιτιού παραπεταμένο και ξεχασμένο.


Και πως έχουμε έτσι φορτώσει την ζωή μας με περιττά και άχρηστα. Με θρησκείες και προκαταλήψεις, με όχι και ναι, με πρέπει και δεν πρέπει. Τι κουραστικό πραγματικά...
Πως μετά να μπορέσουμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον. Λες και προσπαθούμε να διαφοροποιηθούμε όχι για να αναδείξουμε την προσωπικότητά μας, αλλά για να πούμε πως δεν είμαστε σαν τους άλλους. Τους άλλους τους μισούμε, δεν τους καταδεχόμαστε. Δεν λέμε ''είμαστε διαφορετικοί'', αλλά ότι ''δεν είμαστε σαν αυτούς''.
Ενώ στη ουσία είμαστε ΙΔΙΟΙ επί της αρχής και διαφορετικοί έτσι και αλλιώς. Χωρίς προσπάθεια, χωρίς χαζά τερτίπια, χωρίς πρόσθετα βάρη.

Αναζητήστε την απλότητα στης ζωή σας.
Δείτε την ομορφιά γύρω σας, προστατεύστε την, γίνετε μέρος αυτής.


Περπατήστε ξυπόλητοι στην άμμο,
φάτε καρπούζι και μη σας νοιάζουν τα κουκούτσια,
μυρίστε το ούζο πριν το πιείτε,
σταματήστε στο δρόμο να ακούσετε ένα τραγούδι που σας αρέσει,
κάντε ένα καλαμπούρι σε έναν ξένο,
πείτε καλημέρα πιο συχνά ακόμα και στον γείτονα που δεν σας μιλά,
φάτε τηγανιτές πατάτες στο μπαλκόνι,
παγωτό μηχανής στο δρόμο,
δείτε μια ελληνική ταινία σαν να μην την είχατε δει ποτέ,
διαβάστε λίγο Ελύτη,
πιείτε μπύρες με φίλους,
φλερτάρετε έτσι και αλλιώς,
μελαγχολήστε κοιτάζοντας μια δύση,
ερωτευτείτε,
αγαπήστε...
Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί...
Μακάρι...


Και να αδερφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ’ όλες τις καρδιές, 
σ’ όλα τα χείλη, 
έτσι να λέμε πια
τα σύκα σύκα
και τη σκάφη σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
"Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα".
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, 
απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Χρώματα κι αρώματα - Photo A Day June (Days 22 - 30)


Κρατώ εικόνες. Εικόνες της γης, του ουρανού, εικόνες δικές σου.

Εικόνες από το τελευταίο χαμομήλι της άνοιξης.
Day 22... Growing - Those beautiful daisies growing in the yard of my workplace! 


Από μια καθαρή και αγνή φατσούλα.
Day 23... In this moment - So tired, all day at the beach...



Από ένα υπέροχο, φαινομενικά ασήμαντο πλάσμα της θάλασσας.
Day 24... What June looks like...



Εικόνες από το ελληνικό καλοκαίρι.
Day 25... Sun flare - Enjoy your summer in Greece!



Εικόνες από ένα όνειρο απογευματινό.
Day 26... Dreaming - I'm dreaming the eternal summer of our souls. The day that we could enjoy the colors of sunset without hating and only loving each others. The day that we could share the sea without borders. Don't tell me that I' m leaving in my world. I like it here.
Ok, I cannot change the world, but I can change my self.



Από μια χαλαρωτική βόλτα στην παραλία.
Day 27... Loving - I'm loving lying at the beach doing absolutely nothing.



Από ένα υπέροχο πλάσμα που κρύφτηκε κάτω απ΄το κρεβάτι μου.
Day 28... Bed - Something is under my bed...


Από ένα κέρασμα στα ξαφνικά.
Day 29... Delight - Mmmmm!!!!!............



Εικόνες από το τέλος, που όμως τελικά ούτε και αυτό είναι παντοτινό.
Day 30... The End - Nothing is eternal. Not even the end...



Κρατώ...
Χρώματα κι Αρώματα

Πληροφορίες για το Photo A Day δείτε ΕΔΩ.

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη σε ένα καλλιτέχνη της ζωής που μας άφησε σήμερα ξαφνικά.
Καλό ταξίδι...

τελευταία άρθρα